Morgunblaðið - 13.07.1974, Blaðsíða 18

Morgunblaðið - 13.07.1974, Blaðsíða 18
18 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 13. JULl 1974 Martinus Simson heimspekingur og listamaður NU ÞEGAR skógurinn laufgast vestur f Tungudal, reikar hugur- inn þangað og til æsku og ungl- ingsáranna á Isafirði. Eftirminni- legastur og sérstæðastur manna frá þeim tímum er tvfmælalaust Simson. Ég var ekki nema lftill drenghnokki þegar ég fyrst man eftir Simson, ég man, að hann talaði dálítið skrftna Islenzku. Hann var nefnilega danskur Is- lendingur. Alltaf var hann kátur og góður, og hann kunni að gera ýmislegt skrítið, hann var víst töframaður, og gat galdrað, það var spennandi að vera nálægt Simson. Það var heilt ævintýri að koma inn í skóg. Þar hafði hann sumar- hús og garð. I garðinum hjá Simson var hellir og gosbrunnar, og svo var ker þar, sem gullfiskar syntu f. Trén í garðinum hjá honum voru miklu stærri heldur en I skóginum í kring. Sögur gengu milli krakkanna; hann gat kveikt f 5 króna seðlf I lófa sér og látið hann brenna til ösku, lokað svo Iófanum með ösk- unni f, opnað svo lófann og sjá, þar var 5-kallinn alheill og óbrunninn. Þær voru margar sög- urnar, sem gengu um Simson. Já, það var víst öruggt, að hann var galdramaður, en hann var góður, og við krakkarnir hændumst að honum. Þetta eru minningar barnsins. Eg átti þvf láni að fagna að þekkja Simson þar til hann hvarf úr lík- ama sínum, f aprflmánuði síðast- liðnum, tæplega 88 ára að aldri. Eg ætla að láta hann segja sjálfan frá. Hann skrifar í febrúar í fyrra: Ég er 86 ára núna. Ég hafði ekki búizt við að eiga svo góða daga á efri árum eða njóta slfkrar Iffshamingju, sem ég nú get glatt mig við, og ég hlakka til dauðans, sem fyrir mig er fæðing til æðri heima. Ég veit líka, að það er ómögulegt að skilja veruleikann til fullnustu, ef maður skilur ekki, að lffið og dauðinn er langur dagur og nótt milli hverrar endur- fæðingar. Við erum öll I and- legum skilningi börn I skóla lffs- ins. Þar sem ég hef frá fæðingu verið „öðruvísi" hvað hugsunar- hátt og lfferni snertir en almenn- ingur, hef ég af eðlilegum or- sökum ævinlega verið talinn smá- skrftinn sérvitringur, en ég hef ekkert á móti því, að þeir skopist að mér, þvl ég skil þá og veit, að þeir skopast að sinni eigin heimsku. Ég hef aldrei haft tíma til að láta mér leiðast. Ég hef áhuga fyrir næstum hverju sem er, og ég kæri mig ekki um að eiga meira af peningum og veraldlegum eigu- munum en það, sem ég nauðsyn- lega þarfnast til að lifa áhyggju- lausu lffi til þess að ég geti stundað hin mðrgu áhugamál mfn og maður getur gert hvað sem mann lystir, ef löngun og lffsorka eru fyrir hendi. Ég hef á minni tíð verið vinnumaður f sveit, lista- maður f fjðlleikahúsi (sirkus), skopleikari, tjaldsaumari, hljóm- listarmaður, kvikmyndaferða- maður, sirkuseigandi, málari, teiknari, fuglauppstoppari, dt- varpsvirki, kennari í útvarps- tækni, húsasmiður, mynd- höggvari, bílavirki, ljósmyndari, skógræktarmaður og vinnuveit- andi m.m. Auk þess hef ég skrif að meira en 100 bæklinga og bækur um andans vfsindi og vaxtakerfið, og allt þetta hefur mér lánazt. Sem sagt: Maður getur gert hvað- eina mann lystir. Fæðingarstaður minn er Vend- syssel á N-Jótlandi. Þegar ég var 17 ára ferðaðist ég með fjölleika- húsi (sirkus) og skðmmu seinna fór ég að koma fram á sviði, og I 12 ár var ég sirkuslistamaður við ýmsa sirkusa í Danmörku og kom t Eiginmaður minn PÉTUR AÐALSTEINSSON stöðvarstjóri, SkeiSarvogi 101, lést í Borgarspítalanum 10. júll. Fyrir hönd barna, tengdabarna og barnabarna Oagmar Helgadóttir. t Útför mannsins mins SÉRA SKARPHÉÐINS PÉTURSSONAR fer fram frá Dómkirkjunni ! Reykjavík þriðjudaginn 1 6. júlí kl. 1 3.30 Jarðsett verður frá Fossvogskirkjugarði. Þeim, sem vildu minnast hans, er vinsamlega bent á að láta Bjarnarneskirkju njóta þess. Minningar spjöld fást á skrifstofu biskups. Sigurlaug GuBjónsdóttir. t Þökkum innilega öllum þeim er auðsýndu okkur samúð og vinarhug, við andlát og jarðarför SIGURBJARGAR GUÐLAUGSOÓTTUR. frá Stokksayri. Guðni Guðnason, börn, tengdabörn og bamaböm. t Þökkum af alhug öllum fja^r og nasr fyrir sýnda samúð og vinarhug vegna fráfalls og útfarar, HALLGRÍMS GUÐMUNDSSONAR, MiStúni 54. Margret Ingimarsdóttir, börn. tengdabörn og bamabörn. fram sem slðngumaður, tannafl- raunamaður, töframaður, hugsanalesari o.fl. og f styrjaldar- byrjun 1914 átti ég sjálfur lftinn sirkus í tjaldi, sem ég hafði gert sjálfur. Ég varð að hætta öllu þessu og 1915 fór ég til Islands og kom fram á ýmsum stöðum. Og ég skildi fljótt, að ég hafði ekki f arið til útlanda, heldur var kominn heim, því fslenzkur hugsana- gangur átti miklu betur við mig en sá danski. tsland er það Norðurlandanna, sem fyrr á tfmum hefur gengið í gegnum mestar þrengingar og þar sem þrengingin er bezti læri- meistari okkar, hefur hún skapað dýpri skilning á tilverunni en á hinum Norðurlöndunum. Hér er raunverulega enginn stéttamis- munur, þ.e. hið eyðandi höfð- ingjadekur, sem enn er rfkt í Skandinavfu, og hér er enginn jarðvegur fyrir hina mörgu „sér- trúarflokka", sem skapa svo mikið óumburðarlyndi og Island hefur ekki tekið upp hina rudda- legu herskyldu. lslenzkar lífsvenjur stuðla því að meira umburðarlyndi, skiln- ingi, hjálpsemi og náungakær- leika en á hinum Norður- löndunum, og séð frá sjónarhóli vfsinda andans er Island þvf á „undan" hinum Norðurlöndunum hvað áhrærir andlegan þroska. Ég hef verið Islendingur sfðan 1914, Hin svonefnda föðurlands- ást er fyrir mig hrein eigingirni. Hvort heldur mennirnir eru negrar, Indfánar, Kfnverjar, Danir eða Islendingar, þá eru þeir fyrir mér einungis meðbræður á mismunandi þróunarþrepum f stiga lffsins. — Já, Simson var svo sannarlega töframaður lífsins. Mér veittist erfitt að skilja lff- speki hans, þegar hann leiddi mig fyrstu sporin til raunverulegs skilnings á lögmálum lffs og dauða. Margar voru ferðirnar til hans á sfðkvöldum með spurn- ingar á vörum, þegar ég hafði lengi starað í gegnum litla stjörnukíkinn minn, og spurn- ingar brunnu I hjarta mlnu um alheiminn, Iffið og tilveruna. Hann hafði alltaf svör við öllum spurningum, og þá skein sól í hjarta mfnu, og ég fór heim sáttur við allt og alla. Hann kynnti mér bækur hins stórkostlega llfsspek- ings og nafna síns MARTlN- USAR, sem ég hef nú lesið allar og það oftar en einu sinni, og -er það undursamleg reynsla að skilja þá lesningu vitsmunalega og tilfinningalega, þ.e. með hjartanu. Fyrir Simson var hug- takið GUÐ ekki neitt þokukennt, abstrakt fyrirbæri. Guð var honum alger og absolut staðreynd, sem hann reindi dag- lega og ekki sfður á næturnar. Það var stórkostleg gæfa að eiga hann að samferðamanni á þessari jörð okkar. En nú er hann farinn og þegar ég skrepp til Isaf jarðar í sumar eins og ævinlega, þá er lfkami hans I kirkjugarðinum, en ég veit, að andi hans svffur yfir skóginum í Tungudal og hann lítur yfir skóginn sinn og þau 120.000 tré, sem hann gróðursetti þar, og sjá allt var harla gott___ Svo sannarlega skal ég fara inn I skóg í sumar. Himneskur Guð blessi sál vinar míns að eilffu. Hann sagði mér hvar sig væri að finna næst þegar við hittumst, en það er okkar Ieyndarmál. Eftirlifandi konu hans og af- komendum bið ég blessunar. Finnbjörn Finnbjörnsson, Yrsufelii 11, Reykjavfk. SVAR MITT EFTIR BILLY GRAHAM Mér virðist ritningargreinin f Hebr. 10,26 fela f sér, að ég hafi enga von um sáluhjálp. Ef ég skil þessi orð rétt, hlýt ég að gefa upp jafnvel löngunina til þess að snúa aftur til Guðs. Hvað segið þér? Ritningargreinin, sem óróar yður, er á þessa leið: „Þvi að ef vér syndgum af ásettu ráði eftir að vér höfum öðlazt þekkingu sannleikans, þá er úr þvi enga fórn að fá fyrir syndirnar." Yður er farið eins og mörgum öðrum, sem lesa þetta rit, Hebreabréfið. En þér hefðuð átt að hafa hugfast, að orð eins og þessi ber okkur að lesa í ljósi alls boðskapar ritsins. Þá hefðuð þér sloppið við óróann. í öllu ritinu er verið að sýna fram á, að Kristur sé hinzta og bezta orð Guðs til syndugs heims. Annað versið í fyrsta kapítulanum segir, aö Guð hafi talað til okkar fyrir soninn. Það er einnig útskýrt í sjötta versi annars kapftula, að ef við ætlum að koma til Guðs, þá verðum við að koma á vegi trúarinnar. Það er einfaldlega ekki til annar vegur. Svarið við spurningu yðar er því þetta: Synd sú, sem höfundur bréfsins ræðir um í versinu og vekur hjá yður áhyggjur, en það að neita með vitund og vilja að trúa á Krist, eftir að boðskapur fagnaðarer- indisins hefur verið fluttur okkur. Það segir, að þetta sé eftir að við höfum öðlazt þekkingu á sann- leikanum, og við getum átt sannleiksþekkingu án þess að við treystum sannleikanum. Þegar maður skiiur sannleikann og gefur sig honum ekki á vald, þá á hann engra annarra kosta völ. í Biblíunni er ekki boðin nein önnur leið til sáluhjálpar en sú að treysta einfaldlega vegi sannleikans fyrir trú á Jesúm Krist. Minning: Sesselja Sigmunds- dóttir, Sólbakka Sá, sem víða fer, hlýtur mörg- um að kynnast. Og sú er vafalaust mesta gæfa lffsins að kynnast fólki, umgangast það og skiptast á skoðunum við það. Það er meira virði en allur sá veraldarauður, sem draga má saman á líf sins leið, og enginn tekur með sér, þegar upperstaðið. Ein ágæt vinkona mín og okkar hjóna á sfnum tíma í Þykkvabæn- um kvaddi jarðlffið f sumar, þegar náttúran skartaði slnu fegursta, fuglarnir sungu Iffinu lof og dýrð og sólin skein sem heitast. Sesselja Sigmundsdóttir, hús- freyja á Sólbakka f Þykkvabæ, fæddist árið 1916, 28. maí i Rifs- halakoti í Asahreppi. Foreldrar hennar voru Sigmundur Þor- steinsson og Filippfa Filippus- dðttir. Þegar Sesselja var eins árs, fluttust foreldrar hennar að Götu, sem er skammt frá Rifshalakoti. Þá andaðist Sigmundur, faðir Sesselju, þegar hún var aðeins tveggja ára. Þá var hún tekin f fóstur af Olafi Olafssyni, hrepp- stjóra I Lindarbæ og Margréti Þórðardóttur, konu hans, Guðmundssonar, hreppstjóra og alþm. f Hala. Minntist Sesselja þessa heimilis jafnan með mikilli hlýju. Það var lfka rómað myndarheimili. Sesselja giftist árið 1938 Sigur- geir Óskari Sigurgeirssyni, sem alinn er upp I Þykkvabænum, fæddur 14. maí 1916. Þau bjuggu allan sinn búskap i Þykkvabæn- um, lengi f Búð, en reistu sér nýbýlið Sólbakka síðar, sem er út úr Búðarlandi. Þar reistu þau sér notalegt fbúðarhús úr timbri á steinsteyptum kjallara. Þarna leið þeim vel. Kúabúskapur var nokkur, en kartöflurækt aðalbú- greinin, eins og hjá svo mörgum í Þykkvabænum, og flestum er kunnugt. Öskar vann einnig tals- vert utan heimilis, því að hann er mjög hagur maður f höndum. Fjölskyldan var stór. Börnin urðu sex, aflar dætur, sem nú eru allar giftar. Yngsta dóttirin giftist skömmu áður en móðir hennar andaðist. Dæturnar eru þessar: Margrét (Gréta), Aðalheiður, Sig- urbjörg Fríða, María, Herborg Sjöfn og Erla Fanney, sem er yngst. Allar eru dæturnar dugleg- ar og myndarlegar. Hvað er meiri gæfa en efnileg bðrn? Ég átti nokkurn hlut að þvf að veita fjórum yngstu dætrunum lögboðna fræðslu í skóla. Allt var það ánægjulegt og lifir f endur- minningunni. Gestrisni Sesselju og manns hennar var mikil. Ég færði Sesselju eitt sinn erindi, er þannig hljóðar: Um Sesselju yrki ég svona, að svöngum hún veitti mér bezt: Hún kann ekki eitt, þessi kona, að knepra við hjú eðagest. Og slfkt geta fleiri sagt. Og nú er aðeins eftir að kveðja, þakka og minnast. Það er lffsins saga. Með djúpri hluttekningu til eiginmanns Sesselju, móður hennar, dætra, barnabarna og tengdasona. Fari hún í friði, friður Guðs hana blessi. Auðunn Bragi Sveinsson.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.