Morgunblaðið - 01.07.1976, Blaðsíða 32

Morgunblaðið - 01.07.1976, Blaðsíða 32
32 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 1. JULI 1976 Skipbrotið vart við sig; hann fann til hungurs og þorsta og skimaði í allar áttir, hvort ekki væri rteins staðar vatn, sem drekkandi væri, en það var hvergi þar nálægt, og það var ekki fyrr en eftir langa leit, að hann fann uppsprettulind nokkra, þar sem hann gat svalað þorsta sínum. Dagur var að kvöldi kominn. Himininn var skýjum hulinn og þungbúinn mjög og gekk með skúrum. Reiðarþrumur heyrðust í fjarska. Ekkert hafði Róbín- son fundið enn, er hann gæti lagt sér til munns. Myrkrið færðist óðum yfir, og hann vissi ekki enn þá, hvar hann gæti látið fyrir berast um nóttina. Hann var hræddur við óargadýrin, sem vön eru að rása úti um nætur að leita sér bráðar. Tók hann því hníf sinn, er hann hafði í vasa sinum frá skipbrotinu, ásamt píp- unni sinni og tóbakspungnum, og tegldi sér staf úr viðargrein og klifraðist síðan upp í tré nokkurt þyrnótt; það var ekki óáþekkt furu, og greinarnar þétt sam- váxnar, svo aö hann gat setið uppi á þeim og hallað sér útaf. Þar sofnaði hann dauólúinn og vaknaði endurhresstur morguninn eftir. Mig dreymdi svo vel í nótt — að við værum komin heim f Breiðholtið. Stórviðrinu var slotað, himinninn var heiður og blár, veðrir hlýtt og glaða sólskin. Það fékk Róbínson mestrar gleði, að hann sá skipið allnærri sjávarströndinni. Það var enginn efi á því, að það hafði tekið upp af rifinu með flóðinu og borist að eynni, þangað til það stóð á grunni. Þegar Róbínson sá skipið, hugkvæmdist honum, eins og eðlilegt var, að reyna með einhverju móti að komast þangað, til þess að ná matvælum og ýmsum tólum og flytja það til eyjarinnar. Honum kom til hugar báturinn, sem þeir félagar höfðu ætlað að bjargast á, og gekk hann upp á fjall eitt til að skyggnast eftir honum. Loksins kom hann auga á hann æði langt í burtu, þar sem hann hafði rekið upp. Þangað gekk hann, en þá varð fyrir honum á ein í breiðara lagi, svo að hann varð aftur að hverfa við svo búið. Á þeirri göngu svipaðist hann allstaðar eft- ir, hvort ekki væri neitt ætilegt að finna, en það var ekki, og var förin einnig að því leyti til ónýtis. Um hádegisbil kom hann aftur og sá þá, að f jarað hafði frá landi út að skipinu; mátti ganga þurrum fótum svo langt, að ekki var lengra út í skipið en svo sem 400 skref. Þá var Róbínson ekki lengi að hugsa sig um. Hann fór úr, fötunum, nema skyrtunni og brókunum, og synti út að skipinu; las sig upp á það eftir kaðli einum, sem hékk út af borðstokknum. Hann rannsakaði allt vandlega undir þilj- um niðri og fann, að þar var allt í bestu reglu. Hundur einn glorhungraður kom hlaupandi móti honum og tveir kettir. Gaf hann kvikindum þessum fæðu og vatn og hugði gott til að hafa ánægju af félagsskap þeirra í einveru sinni. En hvernig átti hann nú að koma til eyjarinnar matvælum þeim og tólum, sem hann tók í skipinu? Hann sá fljótt ráð til þess og réð af að smíða sér fleka. Á skipinu var' mesta gnægð af plönkum, borðum og stöngum. Svo lauk hann upp timburmannskistunni, tók upp úr henni sagir, axir, hamra og nagla, og byrjaði á smíðinni. Efniviðinum, sem hann ætlaði að hafa í flekann, renndi hann niður á köðlum og festi hann saman með krosslögðum borð- um. — Var það afarjerfitt, þegar til smíð- arinnar kom að gera flekann svo traust- an, að óhætt væri að hafa á honum KAtt/NG Skrifstofustjórinn hefur klag- að yður. — Ef slíkt kemur fyrir aftur, verður hanm örugglega rekinn frá fyrirtækinu. Já, þú varst hlutskarpastur, en -taktu heldur Morgunblaðið og lestu það. Eins og ég sagði f gær: Við borðum þá úti f kvöld. Tveir ungir menn, sem hvor meiriháttar um sig hafði kvænzt fyrir tæpu fyrir ennþá. ári, hittust á förnum vegi og tóku tal saman. Ræddu þeir um ýmis vandamál Iffsins og hjnnabandsins. — Ég er húsbóndi á mfnu heimili, sagði annar þeirra, og f raun og veru á ég Ifka að vera það, þvf að það er ég sem vinn fyrir heimilinu. — Einmitt það, svaraði hinn. Eg og konan mfn höfum skipt með okkur verkum. Eg á að ráða fram úr öllum meiriháttar málefnum en hún minni háttar. — Og hvernig hefur það geng- ið? — Agætlega hingað til. Ja, það er að segja, það hefur ekkert mömmu þinni. málefni komið — Ég verð að leita til læknis út af svefnleysi mfnu. Mér er alltaf að versna. Nú get ég ekki einu sinni sofið, þegar ég á að fara á fætur. X — Ég skil ekkert f þvf hvað kisa mfn er orðin þunglynd. — Reyndu að fara með hana f bfó og leyfðu henni að sjá Mikka mús mynd. Pétur: — Pabbi, ég er næstum þvf búinn að ráða krossgátuna. Mig vantar bara sfðasta orðið. — Það geturðu fengið hjá Höskadraumar Framhaldssaga eftir Manu Lang Jóhanna Kristjónsdóttir þýddi 15 IVrsónurnar í sögunni: Andreas llallmann Bjiirg — kona hans Kiri Jon Vlva börn hans ( nilia — í<>nertart(>tlir Anttreas llallmanns Uregor Isander — lar-knfr fjölskj'Munnar ng náinii vinur írialin Skog — hríidafotrgnaHnkaritari Andreas Kallniaiins Lars Prtrtts Twsson — flkunnut'ur traust- ickjanrii maitur ásatni mpftCHrlJt'fr Wljk • orðið við og sem sætti sig ekki við að verða fyrír gagnr.vní. — Eg get ekki verið að hvfla mig núna þegar £g er að komasl að lokaköflumim í bókinni miiini. Meira að segja afglapar á borð við þig ættu að skilja það. Nokkur andartök sýndist Malin að það fyki f Isander la'kni. — Hæfni mín lakmarkasl við að dæma um slíkt og þvilíkt sem stress og háan blóðþrýsting. En ekki skal K(> neyða nciiin lil að tifa lengur et> hann vill sjálf ur. Ceeilia batið honum te en hann bandaði rösklega frá sér hendi. — Ég hef þegar neytt í mig t-inum skammli hjá Björgu og tveir bollar af teí á einum og sama degi er tveimur bollum of mikíð. — Ég get Ifka hitað kaffi ef þú vilt. — Dásamlegt! Yndisiegt! Kona sem er hvorítveggja f senn fögur og fser um að laga kaffi. Jæja, settu yfir stóru konnuna... við skuluni sjá hvort ekki verður ein- hver tíl að svelgja úr henni. Andreas hlð víð. — Ég man eftir því þegar við vorum strákar og mamma bar fram sjöoandi heitt te og m.jólk á kiildum vetrarkvöldum. Gregor hneígðist þá þegar til annarra drykkja og hann vökvaði pátma- trén í bókaherberginu með sínum skammti jafiisk.jótt og mamma sncri baki f okkur. — Og svo var hún meira að segja alveg undrandi þegar pálmarnir fóru aö visna! Aftur á tnoti hef ég löngum velt þvf fyrir mér með þig miitn kæri vinur, hvað þú hefur verið annaðhvort heppinn að verða aiitaf ást- fanginn af kvcnfólki sem þvkir gott te eða þú hefur neytt upp ð þair drykkjusiðum þfnum. Hvort álftur þú? — Ja, hvað heidur þa? — Auðvifað fullyrði ég að þu hafir brotið þær undir vaid þitt. Aftur á móii staðhæfir Björg að han hafi aldreí þolað kaffi, svo að ég hef ekki almennilega getað aflað mér viðhlftandi sannanar- gagna... Gregor Isander tafði á Hall i klukkutima og enda þótt sam- ræðurnar snerust að verulegu leyti um kaffi og te drykkju og aðra smálega hluti fannst Malin engu aðsíður eftirá að þetta hefði verið einhver skentmtilegasta stutitlin sfðan hún kom til llall. Og hún varð m.jög glöð þegar hún heyrði að Andreas bauð honum að koma til kvöldverðar á f immtudeginum um það leyti sem hann sýndi á sér f ararsnið. — Já. Hvort ég þigg það ekki. En varoandi erindi |tif( Jón þá gerði ég það eíns og þú badst mig um. Ég kem & þriðjudag eða mið- viktidag með smábðggul. Ertu ekki forvitin, Cessi? Hún neitaði þvi en efttr- væntingin Ijomaði úr augum hennar. — Ég vona að það sé... það sem ég hef óskað mér. Og loksfns rann það Ijóst upp fyrir Malin, að Cecilfa myndi eiga afmælisdag á fimmtudeginum. — Og afmælisdagar á þessu heimili sagði Bjorg þegar hún var að skreyta dýrlega sukkulaðifertu kvöidinu áður — eru mjög mikil hátíð og haldnir eftir nákvæm- iega sams konar forskrift og þegar Anáreas var drengur. Snemma um morgunin á afmælis- deginiim er afmæiisbarninu ðskað til hamingju og því færðar gjafir og um kvöidið snæðum við náttverð en á undan höfum svo eins konar músíkkviild. Andreas er meira að segja vanur að sleppa fram af sér heizlinu við slík tækifæri án þess að hafa áhyggjur af vinnu daginn eftir og oftast nær tekst þetta l.jómandi vel. En hverntg sem þ\ i var nu hátt- að var þessi ákvconi afmæiisdag- ur niótaitiii- af ýmiskonar tví- ræðni og vissri spennu. Af þeim hðpi semsaf naoist inn fglæsi legt svef nherbergi CetiIIu um morguninn — veðrið var dimmt og ömurlegt og rigningin úti hin sama — var f raun og veru aðeins ein manneskja sem Ijómuði af vei/.lugleði og það var Andreas Hallmann. Hann kyssti afmælis- barnið á kinnina af mikilli hrifningu og rétti henni ekki aðeins umslag heldur einnig þungt og eðalt gullarmband. <ccilía sem var einkar tælandi f þunnum náttkjól og með rautt slegið hár, leit sem snöggvast f umslagið og sirauk sfðan bæði þvf armbandinu og liinum giaða gjafara. IIúu tók einnig á móti öðrum gjöfutn — með óduidum fögnuði — sokkar. untlii flíktir, silfurgafflar og skeið sjðnvarps leirtau og súkkulaði og hön lét að

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.