Morgunblaðið - 13.11.1976, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 13.11.1976, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 13. NOVEMBER 1976. Silfurdepillinn Eftir Annette Barlee tvær voru meö bláa söðla, og það var fögur sjón að sjá þær, þegar þrjú örlítil álfabörn höfðu klöngrast upp á bökin á þeim. Lilja og Adda hlupu við hliðina á músunum, og börnin skemmtu sér svo vel, að þau vildu helst halda þessu áfram allan daginn. Allt í einu kvað við bjölluhljómur, og álfarnir vissu, að verið var að kalla þá í súkkulaði og kökurnar. Lilja og Adda sneru músunum því við, og saman hlupu þau að stóra steininum, þar sem f arangurinn var geymdur. Á steininum var búið að bera á borð. Og þetta voru engar smávegis kræsingar. Þarna voru gómsætustu kökur og jarðar- ber og hunang og rjómaís í sóleyjarblöð- um og súkkulaði í báruskeljum, og brátt voru álf arnir f arnir að háma í sig góðgæt- ið, því sjávarloftið gerir mann svo skelfi- lega hungraðan. Eitt af minnstu álfabörnunum gleypti sandkorn og var hérumbil kafnaó, en Lilja var fljót til og greip barnið og hristi það, þar til kornið hrökk upp úr því. Annað barn varð hálf hrætt, þegar það allt í einu kom auga á stórt „dýr", sem stóð á steininum og starði á það, en ekki var blssaður litli álfurinn lengi að ná sér, þega hann sá, að þetta var aðeins býfluga, sem stolist hafði með í túrinn. Býflugan vildi ólm fá að taka mynd af þessum fagra álfahóp, þar sem hún hafði fundið ræmu úr filmu og kunni ekki við að láta hana f ara til ónýtis. Svo álf arnir röðuðu sér hlið við hlið, en býflugan stóð fyrir framan þá með skelf- ing skritinn svartan kassa í höndunum. Hún sagði börnunum að taka eftir flug- unni, sem bráðlega mundi koma þjótandi út úr kassanum, og þau störðu og störðu, en auðvitað sást engin fluga, því býflug- an var bara að fá krakkana til að standa kyrra. — En svo heyrðist hár smellur, og myndatökunni var lokið, og eldri álf arnir byrjuðu strax að panta myndir. Ljósálfunum þótti kvöldið koma allt of fljótt, og það var ekki laust við að þeir væru hálf súrir á svipinn, þegar máf arnir komu að sækja þá. En þeir söfnuðu þó saman matarleifunum og klifruðu upp á bakið á þessum vinum sínum. COSPER Hvenær verður hann svo stór að hann geti séð um þetta sjálfur? KAttlNÚ GRANI göslari y/?s Ég veit hvað kom fyrir, skip- '''TT , ''' ^ stjóri, Það kom leiki að skip- inu. Prestur: Veiztu hver skapaði heiminn? Strákur: Nei, það var allt saman til, þegar ég kom. Fullur maður: Sýnist þér veggurinn hreyfast? Sá ófulli: Nei. Sá fulli: Mér sýnist það ekki heldur. Hannes hringdi til járnvöru- kaupmanns og bað um rottu- gildru. — A að senda hana heim, spurði kaupmaðurinn. — Já, auðvitað, sagði Hannes. Hélduð þér ef til vill að ég færi að senda rotturnar til yðar? Læknirinn: Þér þyrftuð að fara f langa sjóferð til þess að safna kröftum. Er atvinnu yðar svo háttað, að þér getið það? Sjúklingurinn: Eg er stýri- maður á einu af Atlantshafs- förunum. Strákarnir ( skólanum höfðu lfmt saman nokkur blöð f Biblfunni, svo þegar gamli kennarinn fór að lesa, kom það svo út: „Þegar N6i var 125 ára gamall tók hann sér konu (hér fletti hann við), sem var 140 feta löng, 40 fetra breið og bikuð utan og innan. Maigret og þrjózka stúlkan Framhaldssaga eftir Georges Simenon Jóhanna Kristjónsdóttir þýddi 8 de la Grand Armée oog leit í btlðarglugga. Á horninu á Rue Villaret de Joy gekk hún inn f kaffihús og borðaði áreiðanlega sex rjóniakokur og drakk glas af pðrtvíni. — Tók hðn eftir þér? — Það held ég ekki. — En ég veit hðn gerði það! Janvier varð vandræðalegur. ilún fór að neðanjarðarstöð- inni, fékk sér miða og svo skipt- um við f fvrsl skipti við Concorde og sfðan við Saini . . . Lazare . . . Lestirnar voru næstum témar. Hðn settist og las f hlaðli sem hðn lók upp úr tiiskunni . . . við skipl- um fimm sinnum um lest. — Talaði hðn ekki við neinn? — Nei. Smátt og smátt bættust við fleiri farþegar og þegar skrif- slofum og verzlunum var lokað klukkan sex voru orðin þrengsli f vognunum. ... Þér vitið hvernig það er ... — Af ram ... — Meðan við vorum á leiðinni frá Place des Ternes stóðum við rétt hjá hvort öoru... Ég viður- kenni að þá hefur hún sennilega áttað sig á að hún væri elt. Hðn leit á mig ... ég haf ði sterklega i tilfinningunni... ja, hvernig ð ég að útskýra það ... mér fannst einhver breyfing verða á andlits- svip hennar ... Það var eins og hún væri hrædd ... Ég veit ekki hvort bðn var hrædd við mig, eða hvort það var eitthvað annað ... Þetta stóð ekki yfir nema nokkrar sekúndur, svo fðr hún að olnboga sig ót að vagndyrunum ... — Og þú ert viss um bún hafi ekkl skipzt á orði við neinn? — Já, alveg handviss um það ... t vagninum betð hún þangað til lestin ók af stað og stóð bara eins og þvara og horfði á eftir vagninum. — Virtisi hðn hafa hugann bundinn við eitthvað sérstakt? — Ég get ekki sagt um það ... Þð veit ég að þa<) > var eins og slaknaði á andlitinu og þegar lest- in var horfin inn (göngin leit hðn eins og sigrihró.sandi á mig ... Svo flýtti hðn sér upp á götuna aftur. Hðn virtist alls ekki vera viss um hvar hú n var stödd ... Hðn fékk sér drykk á bar á horn- inu á Avenue des Ternes og sfðan skoðaði höri strætisvagnaáætlun- ina og ték sér leigubfl til Gare Saini Lazare ... Og það var alit og sumt. Við tókum sðmu lestina aft- ur til Poissy og svo gekk hún á undan mér heimleiðis og ég á eftir... — lli'furðu fengið eitthvað að borða? — Kina brauðsneið sem ég náði mér f á jaf nhrauf arst eðinni. — Vertu hér um kyrrt þangað lil l.ueas ki'mur. Maigret fer sfna leið, fer frá hinu friðsæla þropi Jeanneville, og ekki lfður á föngu unz hann er kominn til Orgeval og hittir Lueas f Gullhringnum. I.ueas er ekki einn sfns liðs. Hann er á tali við mann f bláum galla, og getur ekki verið um fleiri að ræða en bílstjórann I.ouvet. Hann er i sól skinsskapi, því að hann hefur sýnilega fengið glös. — Yfirmaður lögregluforingi, sér þó nokkur minn, Maigret segir Lucas og það er eínnig áfengislykt af hon- um. — Eins og ég var að segja við aðstoðarmann yðar, herra liigregluforingi. hef ég ekki hug- mynd um neitt. Ég settíst við stýr- ið ... Ég fer á hverjum fimmtudegi til Parísar. — Alltaf ásama tfma? — Svona hér um bil... — Vissi Felicie það? — Satt bezt að segja er ég Iftið kunnugur henni. Ég þekki hana f sjón, en ég hafði aldrei taiað við hana. Aftur á móti var ég vel kunnugur Staurfætinum, þvf að hann kom á hveriu kvöidi og lók slag með Forrentin og Lépape___ Ýmist var vertinn eða ég sem var f jðrði maður ... Þa'rna sitja reyndar þeir Forrentin og Lepape f horninu ásamt ba'jarsljóranum og múraranum. — Hvenær uppgötvuðuð þér að það hafði bætzt við f bflinn? — Rétt áður en ég kom til Saint Germain ... Ég heyrði ein- hvern andvarpa ... Eg hélt þetta væri hljóð f vindinum. En svo heyrði ég stðlkurödd segja: Mætti ég biðja yður að gefa mér eld? Ég sneri mér við og leit á hana, hðn hafði lyft upp slæðunni og var með sígarettu milli varanna Hón hló ekki ... um það get ég fullvissað yður ... Hðn var náföl og skjíilfandi ... — Hvað eruð þér að gera hér? spurði ég sfðan. Og þá byrjaði hún Bð lala án afláts. Hðn sagði að hðn yrði fyrir hvern mun að komast til Parísar og það þyldi enga bið og að þeir sem hefðu drepið Staurfðt væru á eftir henni og að lögreglan skildi ekki bofs. Svo nam ég staðar og lét hana setjast við hliðina á mér. ----Seinna ., . seinna .. . sagði hðn hvað eftir annað. — Þegar ég er bðin að gera það sem ég verð

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.