Morgunblaðið - 17.03.1977, Blaðsíða 40

Morgunblaðið - 17.03.1977, Blaðsíða 40
40 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 17. MARZ 1977 GRANI göslari Ég er búin að skella lofti J dekkin — það er eitt undir hverjuhorni! Við erum komnir til að ryðja innkeyrsluna fyrir yður! Ekki stfga á strikin — það er ógæfumerki! BRIDGE Umsjón: Páll Bergsson Taktfk f sögnum er ákaflega mikilvægur þáttur f spilinu. Og það er ekki fyrr en nú á seinni árum, að þessum hluta spilsins hefur verið nægilegur gaumur gef inn. Hér er ekki hægt að gera þessu nein viðhlítandi skil en þó ætla ég að nefna og skýra örlftið eitt atriði, sem mörgum kemur eflaust spánskt fyrir sjónir. Spilið í dag er frá nýloknu Reykjavíkurmóti. Vestur gaf og noðrur-suður voru á hættu. Norður S. D1083 H. 102 T. Á65 L. KDG3 Vestur Austur S. K S. G754 H. D9876 H. ÁKG3 T. D982 T. 73 L. A65 L. 982 Suður S. Á962 H. 54 T. KG104 L. 1074 Spilararnir sögðu þannig: Vestur Norflur Austur Sudur pass i |auf i hjarla 1 spaði 3 hjörtu i Spaðar pass pass pass Sagnirnar hjá austri og vestri voru mjög góðar og settu spilar- ann í norður í þá óþægilegu stöðu að vera nauðbeygður til að segja þrjá spaða. Hann á ekki nægan háspilastyrk en of góðan stuðning við lit félaga síns til að mega segja pass. Hjartasögn austurs gafst mjög vel og var einmitt það skemmti- lega við spilið. Hann vildi gjarna fá útspil í hjarta og þar að auki hafði félagi hans, vestur, sagt pass og því var enn meiri ástæða til að trufla sagnir andstæðing- anna. Þetta er tiltölulega nýtt sjónarmið, sem margir betri spil- arar hafa tileinkað sér og nota í auknum mæli. Hvað sem segja má um ágæti þessarar kenningar þá gafst hún vel í þessu spili. Vestur spilaði út hjarta, austur tók á ás og kóng en skipti síðan í tígul. Nú gat sagnhafi unnið spilið með því að fara strax í laufið en hann gerði það ekki. Hann tók á spaðaás og spilaði aftur spaða en þar með var spilið tapað. .|l|/. tmtma 73^2 Þú verður of seinn í vinnuna! Reyndar er allt í lagi því í dag er laugardagur! Þeir hljóta að detta um staurana Nokkrir sem eiga oft leið um Grjótaþorpið og bílastæðin þar í kring hafa haft samband við Vel- vakanda og kvartað yfir sljóleika sumra ökumanna sem þar leggja bilum sínum. Nýlega er búið að útbúa smá-vegarbót af bifreiða- stæðinu milli Vesturgötu og Fischersunds og upp í Mjóstræti. A það að auðvelda leiðina að og inn i Mjóstrætið. Nú bregður svo við, að oftlega má sjá hvar bilum hefur verið lagt á þessa vegarbót, eins ög meðfylgjandi mynd sýnir og eru bifreiðarnar, sem merkt er við, sökudólgarnir í þessu tilviki. Og eins og einhver sagði, sem var mjög heitur orðinn vegna sljó- leika ökumanna: „Þeir hljóta að detta um gulu staurana, blessaðir bilstjórarnir, þegar þeir stíga út úr bilum sínum." Með öðrum orðum, þessi vegar- bót hefur ekki náð tilgangi sinum að neinu leyti vegna þessara manna sem ekkert sjá annað en autt pláss þar sem hægt er að geyma bílinn meðan útréttað er i bænum. — Það er mikið að mennirnir loka ekki bara Vesturgötunni eða Aðalstrætinu og nærliggjandi götum, sagði einn viðmælenda Velvakanda um þetta mál, þessi yfirgangur bfleigenda hér á stæð- unum er algerlega óþolandi. Það væri ekki heldur bærilegt ástand- ið ef þyrfti að komast hér um með slökkvibil eða þess konar tæki, það er bara allt lokað vegna ein- hverra sem kunna ekki eða eru ekki á neinn hátt færir um að taka eftir umhverfinu. — Þetta á víðar við en hérna og ég er alveg á móti þeim mönnum sefn geta ekki tekið hið minnsta tillit til annarra í svona kringum- stæðum. Það yrðu sjálfsagt aldeil- is læti ef einhver yrði fyrir því að leggja of nálægt heimilum þess- ara manna, en þeir skirrast ekki við að loka götunum í kringum Grjótaþorpið og sjálfsagt þó víðar væri leitað. — Þar með látum við lokið þessari umræðu um bilastæðin i bili en Velvakandi getur að öllu leyti tek- ROSIR - KOSSAR - OG DAUÐI 57 undanskildum tróou sér inn i bfla Einars og Daniels . Vegur- inn lá framhjá verksmiðjunni og milli verkamannabustaða f litla þorpinu og f átt að nokkr- um rauðináluðum htísum og inni f þvf var námulyftan sem átti að flytja okkur þrjú hundr- uð og fimmtfu metra niður f jörðina. Otto Malmer tðk á móli okk- ur og ieit gagnrýninn á klæða- burð okkar. —Það er gott að þið ertið f stígvélum. Nei, en Bella, hef- urðu hugsað þér að fara niður, sokkalans og f þessum opnu skðm? Jæja, þú hefur það eins og þu vild, en þú ættir að vita að að er bæði blautt og kalt þarna niðri. Olfutreyjur og frakkar eru hérna og svo skul- Uð þíð selja upp höfuðföt. Við klæddum okkur öIJ f yfir- hafnir og mfn var svo stór að það lá við að hún gleypti mig. Christer hlð og sagði að ég væri reglulega sæf, élfliegar honum varð Itið á Gabrieliu með hvft- an lijálin leit hann ekki á mig, og Otto Malmer kynnti fyrir okkur gildvaxinn og traustvekj- andi mann sem áiti að vera ieiðsögumaður okkar. —Verkstjðrinn og ég höfum hvor sfna lukl. En getum við ekki þurft á að minnsta kosti •'inni í viðbót að halda? —Udgren bfður niðri og er með eina, sagði einn verka- itiannanna stuttlega. Pia ijomaði upp, en illsku- svipur kom á þau bæði, Gabriellu og Otto Malmer. -—Hvað er Udgren að gera f námunni? spurði Helene fv'lu- lega og verkstjorinn svaraði þvf tíl að hann væri f forföllum bðkhaldara á námuskrifstof- tinni. en að liatin hefði látið f Ijós ósk um að fá að taka þátt f þessari s.vningarferð um nám- una. Svo settumst við á lyftu- golfio <>g lógðum af siað f inn i jörðina. Verkstjorinn sagði okkur að verkamennírnir væru ekki ýk.ia hrifnir af heimsðkn okk- ar, þar sem þeir litu svo á að návist kvenna hoðaði jafnan ólán. Otto sagði: Rofl og Einar sagði að þetta gæti ekki &U við þegar ungar og fagrar konur ættu í hlut. Lyftan nam staðar og við stigum út f háa og myrka hvelfingu — lengst niðri í iðrum jnrðar. Bjöfn Udgren sldst f för með okkur og var ineð sterka lukt meðferðis og við gengum öll á eftir verksf jóranum. H :nn gekk eftir mjóum járnbrautar- tcinuin en öðru hverju snerí hann sér við til að útskýra mál- in fyrir okkur og varð það ekki allt sérstaklega auðskilið sem hann sagði. Loftið var rakt og hrátt en furðu ferskt svo að við fengum enga innilokunar- kennd. Við komum nú að holu og verkstjórinn sagði okkur að koma ekki of nærri, þvf að langt væri niður að vatnsborð- inu og enn lengra niður á botn- inn. En auðvitað þurftu karl- mcnnirnri endilcga að skoða þetla hrikalega en lokkandi djúi» þarna niðri. — Úff, sagði Gahriclla og það for hroliur um hana. — Ég skil Framhaldssaga eltir Mami Lang Jóhanna Kristjónsdóttir þýddi ekki af hverju þið setjið ekki grindverk fyrir. Það er svo dimmt hér að maður gæti áip- ast ofan 1... — Ha, ha, sagði verkstjörinn ánægður með sig. — Ég veit ekki hvað ég hef oft farið hér li.iá og mcira að segja án þess að hafa Ijðs... -— Og var þá alveg dimmt? spurði Pia forvitin. —(íctiim við ckki sliikk á l.jostinmn, svo að við getum séð. Það gerið þið venjulega þegar gestir koma hingað niður. Verkstjoiinn leit spyrjandi f kringum sig. — Sama er mér, tautaði hann, en þá verða karlmennirn- ir að færa síg frá. — Einn, tveir þrfr. Slökkt var sanitlmis á Iukt iniiiin þremiir og yfir okkm skall hryllilegt myrkur. Svo nöturlegt og ægilegt að þao varð næstum áþreifanlega kæf- andi. Ég hélt ( liöud Einars og heyrði aiidaidrátt lians rétt við andlil mitt. Og svo gerðist allt svo snöggt að það var eiginlega

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.