Morgunblaðið - 10.07.1977, Blaðsíða 21

Morgunblaðið - 10.07.1977, Blaðsíða 21
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 10. JULl 1977 21 ¦*-. „Margir hafa nú þegar glögglega beðið tjón á heilsu sinni, líkamlega^ og/eða and- lega," segja Ásgeir Friðjónsson og Arnar Guðmundsson í viðtali við Morgunblaðið útvegun efnanna hafi orðið at- vinna einhverra manna og gróða- sjónarmið séu farin að ráða að einhverju leyti innan þess hóps, sem umgengst ffkniefni. Þessu svara Asgeir og Arnar. — Það fer ekki milli mála að vissir aðilar eru að þessu af hreinni hagnaðarvon. Þetta fólk er líka neytendur en notkunin er nú orðin aukaatriði. Aður fyrr slógu neytendur saman og sendu einhvern útaf örkinni til fíkni- ef nakaupanna og stðan var f engn- um skipt milli manna þegar kom- ið var með efnin til landsins. Nú eru hagnaðarsjónarmið oft ráð- andi, þetta eru orðnar stærri sendingar og hagnaðurinn því mjög mikill ef tekst að koma fikniefnunum inn i landið. Hluti hagnaðarins er siðan notaður til þess að fjármagna næstu send- ingu en afgangurinn fer í „Hfs- stritið". Töluvert hefur verið um það að íslenzkir fIkniefnainnflytj- endur selji ffkniefni til hermanna á Keflavíkurflugvelli en sáralitið um það að varnarliðsmenn hafi selt Islendingum sllk ef ni. Á Vell- inum hafa Islendingarnir fengið hærra verð fyrir fikniefnin og staðgreiðslu I erlendum gjaldeyri, en hann er þá einmitt gjarna not- aður til frekari kaupa á fíkni- efnum. Aftur á móti höfum við ekki rekizt á það hingað til að einhverjir aðilar séu eingöngu I þessu til að hafa af því hagnað, iþ.e. „Mafiur" að erlendri fyr- irmynd. Allstór hópur langt leiddur Örðugt er að gefa heildar- lýsingu á hópi þeirra er koma við sögu hjá okkur. Aðilar virðast vera að meirihluta á aldursbilinu 17—25 ára og flestir I námi eða vinnu. Fólk notar hassefni sem vimugjafa, oft I stað áfengis eða ásamt þvf. Það virðist ekki hallast að öðrum afbrotum og þessir að- ilar eru ekki sýnilega markaðir af óreglu, enn sem komið er a.m.k. Þetta myndi almennt eiga við um minni háttar neytendur og kaupendur. Allstór hópur virðist hins vegar lengra leiddur, stund- ar litt eða ekkert nám eða störf en fylkir sér um hið sameiginlega áhugamál, stöðuga og fjölbreytta vimu. Þetta er nánast sibrotafólk varðandi fíkniefnameðhöndlun, og það aflar sér fjár til efnis- kaupa með minni háttar endur- sölu og öðrum auðgunarbrotum. Margur hefur nú þegar gtögglega beðið tjón á heilsu sinni, lfkam- lega og/eða andlega. Doði og al- gert ábyrgðarleysi einkennir hegðan og athafnir slíks fólks. Sjaldan virðist okkur þó f slíkum tilvikum unnt að benda á tiltekna tegund fikniefna sem oraskavald eða sökudólg. Fremur megi rekja tjónið til andlegrar óreglu og stefnuleysis í lífsháttum. Við sjá- um óneitanlega I þessu starfi mik- ið böl og óhamingju, sem nær langt úr fyrir hóp þeirra, sem sjálfir nota og meðhöndla fíkni- efni. Skyldmennin földu sölugróðann Dæmi eru viðbrögð aðstandenda, sem við kynnumst I sambandi við hina fjölmörgu gæzluvarðhaldsúrskurði er kveða þarf upp rannsókna vegna. Jafn- vel nákomnustu skyldmenni virð- ast oft ekki hafa gert sér grein fyrir langvarandi notkun eða um- svifum viðkomandi aðila með fíkniefni fyrr en hann hefur verið einangraður i gæzluvarðhaldi. Slík vitneskja og skyndilega feng- in með þessum hætti verður mörgum að sjálfsögðu mikið áfall. Stöku dæmi höfum við um furðu- lega forstokkun skyldmenna. Siðastliðinn vetur sátu t.d. margir aðilar lengi i gæzluvarðhaldi, grunaðir um stórfellt fikniefna- misferli. Á vissu stigi rannsóknar var mjög leitað verulegra fjár- hæða, nánað tiltekið hluta af ólög- legum söluhagnaði. Skyldmenni leituðu stöðugt hjá okkur frétta af líðan sinna nánustu og hvenær væri að vænta að vistun þeirra lyki. Eftir margra vikna basl rannsóknaraðila og gegndarlausr- ar vinnu kom i ljós að sum hin 0 Menn sýna oft mikla hugkvæmni við smygl á fíkni- efnum eins og myndin ber með sér. £ Hlutverk hasshiindanna við hassleit hefur minnkað eftir að sendingar stækkuðu. Þeir gegna samt mikilvægu fyrirbyggjandi hlutverki. sömu skyldmenni og allt upp I foreldra, sem létu sér svo annt um líðan sinna nánustu, höfðu á sama tfma tekið þátt I að fela og koma undan áðurnefndum söluhagnaði. Hafa haft afskipti af liðlega 1000 manns Alþjóðlegir flkniefnasalar beina um þessar mundir spjótum slnum að Norðurlöndum. Asgeir og Arnar voru að því spurðir hvort tsland væri orðið það stórt markaðssvæði fyrir fikniefni, að búast mætti við þvi að þessar al- þjóðamaffur færu að gefa Islandi gaum. — tsland er, ennþá a.m.k., svo lítið markaðssvæði að við teljum ekki mikla hættu á þvi að alþjóð- legir flkniefnasalar reyni að ná hér fótfesti. Ef litið er á tölur sézt að frá miðju ári 1974 eru dómsaf- Hassendingar. sem yf irvöld haf a gert upptækar. greiðslur Flkniefnadómstólsins orðnar 573 að tölu en þar af eru nokkrir aðilar, sem hafa hlotið endurteknar dómsafgreiðslur. A þessu ári hafa 15 aðilar hlotið dóma, þar af 10 aðilar fengelsi frá 2 mánuðum til 4 ára. Auk þess hafa mál 120 aðila verið afgreidd með sektum frá nokkrum þús- unda króna upp f tæpa hálfa milljón. Mál 200 einstaklinga bfða afgreiðslu, og, ef allt er tekið saman, höfum við haft afskipti af liðlega 1000 ungmennum vegna fíkniefnamála. öll tölfræði er nú reyndar vafasöm, því hún gerir ekki greinarmun á aðalmönnum og smákaupendum. En tölurnar gefa vfsbendingu og þótt þetta séu kannski ekki háar tölur I aug- um alþjóðlegra eiturlyfjasala eru þær vissulega allt of háar f okkar litla þjóðfélagi. Starfa nægilega margir að þessum málum? Er Fikniefnadómstóllinn og fíkniefnadeild lögreglunnar skip- uð nægilega mörgum starfsmönn- um? — Við dómstólinn starfa 3 dóm- arar og 5 lögreglumenn í fíkni- efnadeildinni. Þetta er allhá tala, ef borið er saman við aðra mála- flokka. Hins ber svo að geta, að þessi málaflokkur er geysilega erfiður eins og drepið hefur verið á að framan, við dómararnir erum t.d. iðulega bundnir við rannsókn- ir nýrra mála og höfum þvl oft lítinn tíma til að vinna að dómum. I viðtali hér f Morgunblaðinu nýlega kom fram hörð gagnrýni Þorsteins Steingrimssonar, eftir- litsmanns með hasshundum, á starf Fíkniefnadómstólsins, en Þorsteinn var starfsmaður hans. Taldi Þorsteinn m.a. að hasshund- arnir væru alltof lítið notaðir. — Við viljum undirstrika það, að við gerum ekki litið úr þvi aðhaldi, sem tilvist hundanna veitir. Þeir hafa sannað sitt ágæti. En þessir hundar eru sérhæfðir til að finna hass og þeir geta ekki fundið önnur fíkniefni, sem reynt hefur verið að smygla til landsins I auknum mæli. Sýnilegur árang- ur hundanna miðað við leitartíðni hefur verið anzi rýr upp á siðkast- ið og það er okkar skoðun að þetta starf beri að endurskipuleggja þannig, að það verði hliðarstarf en ekki fullt verkefni eins lög- reglumanns. Aðrar aðfinnslur lögreglumannsins í umræddu við- tali viljum við afgreiða með þeirri einu setningu, að þar er um gagn- kvæma óánægju að ræða. Vona það bezta en óttast hið versta Og að lokum. Hver gæti að ykk- ar mati orðið þróun fíkniefna- mála hér á landi á næstu áruni að öllu óbreyttu? — Það virðist nokkuð augljóst að meðhöndlun og neyzla fíkni- efna hefur farið vaxandi ár frá ári undanfarin ár. Auðvitað von- um við það bezta en við erum hins vegar vonlitlir um að þróunin snúist til betri vegar, því miður. Það hefur sýnt sig að sumt fólk hefur ekki látið segjast, við höf- um tekið það aftur og aftur með fíkniefni o við óttumst að þessi hópur eigi eftir að stækka á næstu árum. — SS. VIÐTAL: SIGTRYGGUR SIGTRYGGSSON

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.