Morgunblaðið - 23.10.1977, Blaðsíða 24

Morgunblaðið - 23.10.1977, Blaðsíða 24
24 MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 23. OKTOBER 1977 Munið verðlaunasamkeppnina. Sendiótillögur ípósthólf 7040 Reykjavík fyrir 31.október Ég legg til að kýrin heiti: og mjaltakonan: Nafn sendanda: Heimili: Sími: Kaupstaðnr/Sýsla: lf Smáauglýsingaþjónustá <v ,, Smáauglýsingaþ j ónusta'' heitir nýja þjónustudeildin okkár. Setjir þú smáauglýsingu í Dagblaðið getur þú beðið um eftirtalda þjónustu hjá smá- auglýsingaþjónustu blaðsins þér að kostnaðarlausu: Tilboðamóttöku í sima. Við svörum þá í sima fyrir þig og tökum við þeim tilboðum sem berast. Upplýsingar í síma. Við veitum fyrirspyrjendum Upplýsingar um það sem þú auglýsir, þegar þeir hringja til okkar. Að sjálfsögðu aðstoðum við þig, ef þú óskar þess, við að orða auglýsingu þína sem best. Njóttu góðrar þjónustu ókeypis. BIABIB er smáauglýsingablaðið ÞverholtiTI sími 2 70 22 Opið til kl.10 í kvöld Pétur Pétursson: Morgunblaðið og mannréttindabar- átta BSRB Upphaf þessa máls er það, að vió sátum allmargir opinberir starfsmenn í húsakynnum BSRB og ræddum horfur í samninga- málum og afstóðu dagblaðanna til verkfalls opinberra starfsmanna. I hópnum voru félagar ýmissa stjórnmálaflokka og samtaka, auk fjölda óflokksbundinna. Óhætt mun að fullyrða að nær allir hafi lýst andúð sinni á afstöðu Morg- unblaðsins til málefna opinberra starfsmanna. Höfðu margir sterk orð um það sem þeir kölluðu fjandsamlega afstöðu blaðsins til kjaramála opinberra starfsmanna og skilyrðislausa afstöðu þess með rikisvaldi og eignastétt. Var mönnum heitt í hamsi. Einhverra hluta vegna kaus ég að hafa þó afstóðu — kannske gegn betri vit- und — að okkur bæri að líta á málin sömu augum og Unu í Unu- húsi, sem höfundar margir hafa rómað og er sögð hafa litið svo á, að vonskuverk manna og and- staða gegn góðum málsstað, staf- aði einfaldlega af misskilningi, sem mætti leiðrétta með góðvild og fortölum. Þar kom ræðu okkar að ákveðið var að reyna til hlítar á afstöðu Morgunblaðsins og kanna hvort unnt væri að leiðrétta missagnir blaðsins um framferði opinberra starfsmanna og fá blaðið til að birta einnig sjónarmið okkar, þannig að túlkun yrði ekki ein- hliða og öðrum málsaðila i vil. Við töldum okkur sitja að tafli við óbilgjarnt ríkisvaldi og að teflt væri um frumstæð mannrétt- indi okkar. Við vissum um skák- áhuga Morgunblaðsins og minnt- umst þess frá fyrri skákeinvigjum m.a. Fisehers og Spasskýs, að blaðiö gat um alla leiki beggja, skýrði hlutdrægnislaust að mestu frá gangi mála, en skýrði svo stöðu í sérstökum greinum og birti þar óskir sínar um framgang mála. Skipti þá engu i fréttagrein- um blaðsins hvor tefldi fram hvít- um eða svörtum leikmönnum. Hlutkesti réði úrslitum þar. Það fór ekki milli mála i upp- hafi deilu okkar opinberra starfs- manna að ríkisvaldið kaus hvíta litinn og hóf leikinn. Jafnskjótt varð einnig ljóst, að ekki var nóg að við sætum með svarta leik- menn, heldur hófst nú hin mesta ófrægingarherferð ýmissa afla er gerðu allt sitt til þess, að sverta einnig þá er sátu andspænis samningsaðilum ríkisvaldsins. Mun það mál ekki valda miklum ágreiningi í röðum BSRB, að þar hafi Morgunblaðið haft forystu i hagræðingu frétta af deilumálum. Auðvitað hlaut eitthvað að fára úrskeiðis í verkfallsvörzlu og framkvæmd ýmiss konar, er við háðum hið fyrsta verkfall er stjórnvöld leyfðu samtökum okk- ar. Við væntum þess t.d. að þeir félagar, skáldbræður Matthías Jo- hannessen og Indriði G. Þor- steinsson forvígismenn þjóðhátíð- ar á Þingvelli ættu auðvelt að fyrirgefa okkur þótt við veifuðum máske ekki réttum fána í upphafi átaka. Við minntumst þess mörg hver, að í hita hátíðastundar á Þingvelli ætluðu þeir félagar að heiðra nærveru fulltrúa hins kín- verska alþýðulýðveldis. I því skyni höfðu þeir búið sig undir að draga að húni fána 800 milljóna Kínverja. Þeir félagar rituðu til kaupsýslumanna er höndla með flögg og fána. Var pöntun þeirra tekið með vinsemd og skilningi og afgreidd án tafar. Svo var pakk- inn opnaður hátíðlega og fáninn dreginn að húni. En viti menn. Hvað gerðist. Fulltrúar Kínverja, 800 milljóna manna, gengu gneypir af velli. Þeim hafði verið reist eins konar níðstöng. Fáni Chiang Kaj Cheks, Formósufán- inn blakti við hún. Þeir félagar hófðu beðiö um fána Kína, en meistarar þeirra og lærifeður í Bandaríkjunum höfðu ekki viður- kennt Mao-Kína og svo það voru hljóðir og hógværir menn sem héldu til Reykjavikur að lokinni þjóðhátíð á Þihgvelli. Við opinberir starfsmenn vor- um ekkert að erfa þetta vió þá þjóðhátíðarfélaga okkar, sem sést best á því, að báðir rithöfundarn- ir hafa hlotið margskonar sæmd síðan, af almannafé. Fram- kvæmdastjórinn hafinn í flokk úrvalshöfunda og þjóðskálda og ekki hafa Mao-Kínverjar erft þetta við hinn formanninn, en sæmdu hann nýlega heildarút- gáfu af verkum Maos, og þá hljómaði sænsk tunga hreint ekki illa í eyrum er kvatt var dyra á heimili Matthiasar málvinar mins ogskálds. Já, vel á minnst Matthías. Ég hélt að þú kynnir að hafa áhuga á að hlýða á okkur opinbera starfs- menn kveða hólmgónguljóð hin nýju, við óbilgjarnt ríkisvald er neitar okkur um réttindi er skáld- in telja að hverjum frjálsum manni beri. Því var það, að við ákváðum að heimsækja ritstjórn þína s.l. fóstudagskvóld og freista þess að fá birtar athugasemdir við skrif Morgunblaósins. Við tókumst tvö á hendur þessa ferð. Ung og geð- þekk stúlka með brún augu — og æskublik í auga og roða á kinn. Ekki blygðunarroða eins og sumir kynnu að halda, vegna „ofbeldis- verka" og „þvingana" opinberra starfsmanna, heldur frjálsmann- legan roða heilbrigðrar ungrar konu, er veit að hún stendur jafn- fætis þeim er selja eignir sínar á markaðstorgi fáránleikans, þótt hún hafi ekki annað en vinnuafl sitt og þekkingu að selja samfé- lagi sínu og meðborgurum. Eg játa, að við komum með seinna fallinu. Blaðið beið nær fullbúið prentunar. Þó var enn opið rúm til þess að birta fréttir ef markverð tíðindi bærust. Við sáum í anddyri og á ýmsum skrif- stofum blaðsins þó nokkurn hóp blaðamanna er ekki hafði lokið störfum. Mátti þar m.a. kenna Jó- hönnu Kristjónsdóttur rithöfund. Við vissum um áhuga hennar á Portúgal, kjörum manna og af- komu þar. Einnig um baráttu hennar fyrir einstæða foreldra og börn þeirra. Og um reykingabind- indi hennar. Okkur datt því i hug að hún kynni einnig að hafa áhuga á íslenskum málefnum, starfi sameinaðra foreldra og einnig hvort verkfallsbrot hefði átt sér stað, engu síður en bind- indisbrot. Hér ber að geta þess, að við vöktum ekki máls á þessu við Jóhönnu, en væntum áhuga henn- ar. Magnús Finnsson sáum við einnig. Hann var nýkominn úr för austantjalds. Hafði sagt skýrt og skilmerkilega frá tilraunum sín- um að ná tali af andófsmönnum þar. Við héldum kannske að hann hefði áhuga á að skreppa austur fyrir Læk og kynna sér viðhorf andófsmanna í hópi BSRB. Hann hefði gjarna mátt mæla á danska tungu. Einhver framhaldsskóla- kennarinn hefði áreiðanlega ekki tekið því illa og þarflaust að hringja til Moskvu þess vegna. Magnús sýndi ekki áhuga fyrir viðræðum. Þó höfðum við snerpt á könnu hjá BSRB og lumuðum á hangikjötsflís á flatkökufjórð- ungi. Ekki sáum við Áslaugu Ragn- ars, en við vissum að hún var komin úr för sinni með banda- riskum vígdreka og amerískri húsmóður. og að vopnaðir verðir höfðu gætt alls siðferðisi hví- vetna og búið þeim mjúka hvílu, silkipúðalausa að vísu. Eins og fram kom í Morgunblaðinu hafði Áslaug sýnt áhuga á því hvort Albert fengi inngöngu í Kvenfé- lagið Hvöt, en í það vill hann ðlmur ganga, auk Varðar. Hlaut Aslaug ávítur þungar fyrir rang- túlkun frá varaformanni Hvatar.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.