Morgunblaðið - 02.02.1978, Blaðsíða 40

Morgunblaðið - 02.02.1978, Blaðsíða 40
40 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 2. FEBRUAR 1978 GRANI göslari Þú kemur sko á réttu augua- bliki. — Mig vantar nokkur egg í kökurnar! Hann sagði, að þetta væri heillagripurinn sinn! Það er svo ósk hins látna að öskunni verði dreift yfir stofu- gólfið heima hjá honum. BRIDGE Umsjón: Páll Bergsson I vörn lenda spilarar nokkuð oft í stöðum, þar sem vitað er að nægur slagafjöldi er sennilega fyrir hendi. En vandinn er að ná þeim. Lesendur fá í dag slíkt við- fangsefni. Austur gefur, allir á hættu. Hendur austurs (blinds) og suðurs eru þessar: Austur S. 10 H. KDG T.A1053 L. KD1086 Suður S. K2 H. Á975 T. K8 L. G9742 )PIB topi»n»um| Má ég biðja yður að opna munninn' Sagnirnar voru fáar. Austur opnaði á einu laufi og vestur stökk í fjóra spaða, sem er loka- sögnin. Norður spilar út tígul- drottningu og fær slaginn. Hann spilar aftur tígli, sem tekinn er í borðinu. Sagnhafi fer inn á höndina á laufás og spilar hjarta. Norður lætur lágt og nú ættu lesendur að ákveða framhaldið. Sagnhafi virðist ætla að láta tigul af hendinni í laufkónginn og koma verður í veg fyrir það. Við tökum því strax á hjartaásinn og nú þarf að koma norðri inn til að taka á tígulgosa. Nú þegar höfum við ákveðið, að laufásinn hafi ver- ið einspil. Norður getur því ekki trompað lauf. Þá er eini mögu- leikinn að allar hendurnar séu eitthvað á þessa leið. Hundarnir enn % Hundarnir enn Kona, sem á heima við Rauðalæk, hringdi og bað Velvak- anda að færa stallsystur sinni við sömu götu kærar þakkir fyrir bréfið s.l. sunnudag. Hún sagðist horfa með óhug á hunda, sem sleppt væri lausum við barnaleik- völlinn þarna í nágrenninu eða jafnvel i,nni á honum. Eins væri, þegar hundar væru i vórzlu ungra barna, sem ekki réðu við þá. Konan sagðist i rauninni ekki vita, hvað hægt væri að gera. Hundahald væri bannað í borg- inni, en þó látið afskiptalítið. Hún hafði enga trú á að nokkurn árangur bæri þótt leitað væri til lögreglunnar, en kvaðst nú ákveðin i að snúa sér til heil- brigðisnefndar. Árangurs væri kannski að vænta þar, fyrst hundar gætu verið slikir smitber- ar, að mönnum og þá einkum börnum stafaði hætta af. Velvakandi reyndi að leita sér upplýsinga um það hvers vegna reglum um hundahald væri ekki framfylgt í Reykjavík eins og öðr- um reglum, sem settar hefðu ver- ið og fékk eftirfarandi upplýsing- ar. Til þess að hægt sé að ganga aimennilega eftir þessu, og dórri- stólar taki hundabannsmál til meðferðar, þarf að breyta lögum. Þannig stendur á að sektir fyrir að halda ólöglega hunda eru svo lágar, að löglegum aðilum þykja viðurlög of lítil til að úrskurða húsleit. Og meðan dómstólar ekki vilja gefa út slíkan úrskurð, á lögregla erfitt með að halda uppi lögum hvað þetta snertir. Ekki nema þegar kært er yfir hundi og hann er utandyra. I verðbólgu- þjóðfélagi er auðvitað hlálegt að ákveða sektir í lögum og reglu- gerðum í krónutölu. Það býður upp á það, að á skömmum tima verði þetta úrelt upphæð og til einskis. # Sullur ekki útdauður Þá hringdi fyrri konan af Rauðalæknum, sú sem skrifaði Norður S. D74 H. 8642 T. Ð097 Vestur L. 53 Austur S. AG98653 S. 10 H. 103 H. KDG T. 642 T.AI053 L. A Suftur S. K2 H. A975 T. K8 L. G9742 1. KD1086 Að spila spaðatvistí eftir að hafa tekið á hjartaásinn hefur skemmtilegar afleiðingar. Sagn- hafi hefur þegar gefið tvo slagi og kemst þá ekki hjá að gefa tvo til viðbótar. Annaðhvort einn á spaða og einn á tígul eða tvo spaðaslagi. HUS MALVERKANNA ramhaldssaga eftir ELSE FISCHER Jóhanna Kristjónsdóttir þýddi 60 hvernig sem aðild þeirra var háttað. Stúlkan, hruninn, pen- ingarnir og kötturinn. — £g hef alltaf sagt það. Dorrit Hendberg kreisti grannar hendurnar f kjöitu sér. — Það er hættulegt, alveg stórhættulegt að búa aleinn og hafa til dæmis engan síma. — Ég ætla Ifka að fara héð- an. Birgitte var ólýsanlega þreytt. — Ég veit ekki hver það er sem er að reyna að fiæma mig héðan. Ég veit ekki hvers vegna. En ég hef ákveðið að ég ætla að fara. — Ekki hélt ég þú létir hræða þig svo blatt... Þetta hlýtur að vera einhvers konar grátt gaman... það eru ein- hverjir krakkar úr þorpinu. Morten hafði staðið upp. — Ég er heldur ekki hrædd. Birgifte fann reiðina hlossa upp innra með sér. — Auðvitað er ég ekki hrædd. En einhverjum hefur að minnsta kosti tekizt að gera mér lífið hér óbærilegt, Ég var hingað kotnin til þess að vinna og fái ég ekki vinnufríð er allt fyrir bf og ég fer heim til Kaup- mannahaf nar á morgun. .. þegar ég er búin að taka til mesta draslið. Ilúri benti í kringum sig i stofunni. Emma Dahlgren sat og horfði aiður fyrir sig. Hún gat ekki fengið af sér að horfa á systur sfna. Ðorrit sem hafði fengið eins konar sigurglampa f aug- un. Dorrii sem gat næstum ekki leynt feginsandvarpi, þegar Birgitte sagðist ætla að fara. — Ekki sérlega gestrisin sveit. Kiidd Birgitte var heisk. — En ég fékk ao minnsta kosti hugmynd að bók og mér skal sannarlega takst að Ijúka henni. Þögn í stofúnni. Þögn hlaðin eftirvæntingu. — Htts múlverkanna. Carl Hendberg horfðist f augu viðBirgitte. — Ég hef heyrt nafnið. Um hvað á bókin að vera? — Vm hús með mörgum myndtim. Rödd Birgitte var kuldaleg. Hún hataði þau öli upp til hopa þessa stunriiiia. Ilana langaði til að særa þau eins og þau höfðti sært hana. Dorrit sat of fitlaði við hring- inn sinn, eins og hún gerði jafnan til að leyna þvf hversu hendurnar á henni skulfu. — Sögusviðið á ad vera Ijos- myndastofa. Það var Morten sem rauf hina vandræðaiegu þögn. — Og þar keinur við sögu glæsileg Ijósmyndafyrirsæta sem smyglar tit uriyl jum. Birgitte hafði næstum misst sljérn á sér. Það var eilfhvað ilit þarna inni. Þau hiifðn gcii hvað þau gátu til að hrekja hana brott og teki/l það. ----Og einn I jósni.vnriai anna er í rauninni morðingí, en liann myrðir bara þær sem hann hefur tekið beztu myndirnar af og þegar hann er búinn að myrða þær hengir hann myndir af þeim upp á vegg. — Þetta er sannarlega vift- bjóðsleg bók. Oorrit Hendberg leit upp. — Hreint tíl sagt andstyggileg. — Og' svo er ein óþekkt stærð. Ilún réð sér ekki lengur... hún vildi særa þau... vildi gera þeim eins mikið iilt og hún gat. — Og éþekkta stærðin... það er stúlkan sem alltaf stendur fyrir framan spegil. lilbúin að taka sess hinna sem eru horfnar af sjönaisviðinu. Hún sá enn á ný fyrir sér stóru dagstofuna þar sem þau hofðu (ill selið. Hún sá spegil- mynd Susie. Morten við pfanó- ið, málverkið ófullgerða af Dorrit Henribeig, dáhu konun- um þremur og systuriiini frá llandat íkjiiiium. Og svo er... Hön snbkkþagnaði. Loksins hafði runnið upp fyrir henni Ijés,.. hvað heiitii hafði fund- ist bogið við í stofunni, en hðn gal ekki sagt það hér...ekki þegar lbgreglan var við- stödd... — Ög hvað svo meira. Carl Henriberg horfði á hana og virtist hafa áhuga á þvf sem húii sagði. — Ekkert meira... ég. — Eg heyri níi ekki betur en þetta dugi... Morten brosti hlýlega. — Mér þykir leitt að ég skuli

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.