Morgunblaðið - 08.07.1978, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 08.07.1978, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 8. JULI 1978 KAW7NO 1 * GRANI göslari ¦<»5 ©PIB UKMK» HOVLE- Ég sit hér vegna litblindu. Prentaði 5000 kalla! Ég vona að þú hafir tæmandi skýringu á þessu atviki! Þetta heitir mislingar! BRIDGE Umsjón: Páll Bergsson Þegar litið er á allar hendurn- ar í spili dagsins er auðvelt að sjá tólf slagi — með svíningu í spaða. En er svíningin sem slík hrein ágiskun eða er hægt að fram- kvæma hana með öryggi? Vestur gefur og allir eru á hættu. Norður S. KD4 H. ÁD T. ÁD4 L. 86542 Vestur Austur S. 86 S. G973 H. 9875 H. 632 T. 108 T. 97532 L. KD973 L. 10 Suður S. Á1052 H. KG104 T. KG6 L. ÁG Suður er safnhafi í sex gröndum og vestur spilar út hjartaníu. Við tökum fyrsta slaginn með ás og sjáum að án fyrirhafnar getum við tekið ellefu slagi. Spaðinn er eini liturinn, sem gefur möguleika á tólfta slagnum og til að vita hvernig best er að meðhöndla hann náum við okkur í upplýsingar um hendur and- stæðinganna. Til að þær geti orðið tæmandi þarf að spila laufi tvisvar og því ekki að gefa þrettánda slaginn strax? Spilum laufi, látum gosann heima og vestur fær slaginn. Hann spilar sjálfsagt aftur hjarta og nú tökum við slagina okkar. Fjórir á hjarta og þrír á tígul og nú vitum við meira. Vestur átti fjögur hjörtu í upphafi og var tvisvar með í tíglinum. En austur átti þrílit í hjarta og fimm tígla. Hann lét auðvitað tígul í fjórða hjartað og vestur lauf í þriðja tígulslaginn. Nú-eru eftir aðeins fimm spil á hendi og þegar við tökum á laufásinn lætur austur síðasta tígulinn. Þá er talningin á höndum varnarspilaranna orðin fullkomin. Austur á aðeins eftir spaða, fjógur stykki, og vestur þannig þá tvo sem eftir eru. Svíningin er þannig ekki lengur ágiskun. Tökum á kóng og drottningu og tían og ásinn verða tveir síðustu slagirnir. Þetta var einfalt en til að vera öruggur var nauðsynlegt að gefa laufslaginn í upphafi. Gott hjá okkur að sjá það. PIB CO'CNNIGIN C0SPER 7760 Ég gaf honum ísinn gegn því loforði, að hann byrjaði ekki að reykja fyrr en að loknu stúdentsprófinu! 99 Stalín, Stalín..." • „Stalín, Stalín, blessuð séu verk þín" „Þá eru sósíalistarnir á ís- landi búnir að setja upp skautfald- inn og koma í sjónvarpið og segjast vera íslenskir. Skaut- ,faldurinn sýnist mér halla nokkuð, því er ekki búið að innleiða „Internationalinn" sem þjóðsóng á 1. desember í Háskólanum? Ætli þeir geti notað Matthías Jochums- son lengur? Skaði er það mikill, að ekki var hægt að virkja hans miklu skáldagáfu fyrir sósíalism- ann. Ég er ekki svo steinblind, að mér detti í hug að kommúnistarnir í Járntjaldslöndunum hafi ekki verið eins þjóðhollir eins og þeir sem hæst lata í Keflavíkurgöng- um, en voru það ekki þeir, sem hjálpuðu Stalín að setja okið á þjóðir sínar? Hefur ekki Þjóðvilj- inn alltaf haft uppi sama lofsöng- inn um allar stjórnaraðgerðir Rússa, bæði á Stalíntímabilinu og allar götur niður í morðsveitir Castros, Rauða herinn og Baader- Meinhof? Hvar kemur íslensk gagnrýni á allt þetta? Eigum við ekki nógu marga lofsöngva um Stalín? Það hefur verið arfurinn frá Agli og Snorra, að þeir eru ortir í hefðbundnum stíl, en ekki eins og hjá Pólverjan- um, því þar er kvæðið, sem tók 90 mínútur að flytja og fjallar eingöngu um Stalín. Frá Póllandi kemur engin tónlist lengur og þegar verkamennirnir báðu um kauphækkun og betri vinnuskil- yrði voru forsvarsmenn þeirra ekki gerðir að sjónvarpsstjörnum, heldur fengu þeir fangelsisvist. Mér finnst það því hálf hart, þegar sósíalistarnir koma í sjónvarpið og segja að Morgunblaðið sé með blekkingar og Rússagrýlu. Það eru Kirsuber í nóvember Framhaldssaga eftir Mariu Lang Jóhanna Kristjónsdottir islenzkaöi 8 Pcrsónur sogunnar, Fimm af yngri kynslóðinni. þar af eiim morðingi og annar verður fórnarlamb morðingj- anst Judith Jerafelt Mattf Sandor' Klemens Klemensson BKO Roland NoreU Nanna-Kasja Ivarsen og tvær miðaldra fraukar sem eru mikilvæg vitnh Helena Wijk Lisa Billkvist og Iæknir og )ifiriögreglu- þjónn sem hafa ólíkar skoðan- ír á morðmálinui Daníel Severin Leo Berggren ásamt með lögregluforingjan- um sem dregst inn í málið í nokknr dægu r áðu r en glæpu r- inn fyrnisti Chrfster Wijk. r: M: :: : i: ii:: i fi það hvarflaði að henni sú hugKun að hvorki pilsið né skórnir hentuðu kvöldrigning- unni og slahbinu á götunum. — Nei, er það ekki Judith. Það er langt síðan við h'dfum sézt. Hvað ert þú að gera um þessar mundir? — Ég er aðstoðarstúlka hjá héraðslækninum. Hann hefur enga hjúkrunarkonu sér til aðstoðar. Hún hefur verift í fríi síðan f Kiimar. — Ertu hjá Severin lækni? Þá veiztu kannski hvort Nanna Kasja náði samhandi við hann í dag? — Já, hún kom. Svo keyrðu þau upp að Móbakka saman. Þótt svarið væri undur kurt- eislegt var ómrJgulegt að losna við þá tiifinningu að stúlkan væri sem á nálum. Jafn skjðtt og henni fannst hun geta verið þekkt fyrir það, hneigði hún sig og þaut út. Tfu mínútum síðar kom Kiemens Kleraensson þjótandi inn um hinar sömu dyr. Hann hristi Ijóst hárið og starði fast á Lisu Billkrist, sem var að ganga frá í búöinni. — Nú hlýturðu að hafa haft upp á Matta vini mínum fyrir raig, sagði hann. — Hann er svei mér að verða ástsæll, sagði Lfsa. — Hvað áttu við með því? — Judit Jernfelt var að enda við að spyrja um hann. Allt í einu var engin glað- værð iengur, þaft var kynlegur glampi í hláum augiim Klemensar. Hann var f senn hugsi og eiginlega gremjulegur á svip. — Já, hón heldur til hér öðru hverju. Þ6... ja, það getur aldrei orðið mitt mál. Hann klappaði frb'ken Bill- kvist á vangann og horfði annars hugar á Helenu, meðan hann reyndi að móta spurningu og setja samtfmis fram svar sera losaði hann við alla ábyrgð í sambandi við viðkvæmt vandamál. — Fjárinn hafi að ég geti hlandað mér í það. Það er ekki ég sem er að gera mér í hugarlund að ég sé trúlofaður hcnni! 3, kafli. Föstudaginn í þessari sómu viku, nánar tiltekið þann þriðja nðvember 1950, hringdu klukkurnar f hvfta kirkju turninum en nú var hvorki hringt vegna nýlátins þjóðhöfð- ingja né heldur Zakariasar frá Móbakka heldur vegna ann- arra nýlátinna meðlima í söfnuðinum. Enn var vcðrið kalt og hráslagalegt en samt var f jöldi manna á f erli f ram og af tur við Prestsgötu. Fyrir utan búðirn- ar í sambyggingunni Hjorten númer sex stóð þó að minnsta kosti ein vera sem ekki hafði mikið að gera — eða hann var kannski bara á báðum áttum. Eftirnaf n hans var Norrel og það sagði þá sögu að hann var af efnafólkinu í Skoga, hann hét Bo og Koland og var yfírleitt stytt í Rolle eða BoIIe. Hann var tuttugu og f jbgurra ára og var að læra efnafræði .

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.