Alþýðublaðið - 23.11.1958, Blaðsíða 11

Alþýðublaðið - 23.11.1958, Blaðsíða 11
Flugvéiarnar: Flugfélag íslands h.f.: Millilandafíug: Gullfaxi er væntanlegur til Rvk kl. 16.10 í dag frá O.slo.,, Kaupmanna- höfn og Hamborg. Flugvélm fer til Glasgow, Kaupmamia- hafnar og Hamborgar kl. 08. 30 í fyrarmáhð. — Innan- landsflug:- f dag er áætlað að fljúga til Akureyrar og Vest- mannaeyja. — Á morgun er áætlða að fljúga til Akureyr- ar, Hornafjarðar, ¦fsafjarðar, Siglufjarðar og Vestmanna- eyjá. hugsaði með sér að eflaust rayndi hann ekki virða hennö inai. En það vekur með mér gleði að þér skuluð vera svo til vansa þó.tt hún spyrði**- hamingjusamur, ef til vjll Skipadeild S.Í.S.: i Hvasafell er í Gdansk, fer baðan til Flekkef jord og Faxa flóahafna. Arnarfell er í Len- ingrad, fer þaðan væntanlega' 2f. þ. m. áleiðis til íslands. Jökulfeli for 12. þ. m. frá Djúpavogi áleiðis til Rostock. . Dísarfell fór í gær frá Siglu- íir&i áleiSis til Helsingfors,. Hangö og Valkom. Litlafeíl er á'Þórshöin. Helgafell er á Fteyðarfirði. Hamrafell er i Bátum. Tusken er í Rvk. DAGSKRÁ ALÞINGIS, efri deild mánudaginn 24. nóv.: Gjaldaviðauki 1959., frv, 2. umr. ¦— neðri deild, sama dag: 1. Bífreiðaskattur o. fi. 2. Tollskrá o. fl. 3. Bisk- upskosning'. 4. Skipulagn- ing samgangna. BAZAR „Sjalfsbjargar'' verð ur haldmn 6. des. Félagar og aðrir velunnarar, sem vilja gefa murii, eru- vinsam lega beðnir að- koma þeim á eftirtalda staði: Verzlunin Roði, Laugav. 74, Nökkva- vogur 1&, kjallari, Steinhól ar v/ Kleppsveg, Faxaskjól 16, Þormóðsstaðir við Skerjafjörð. KVENFÉL. NESKIRKU. Af- mælisfundur félagsins verð ur þriðjudagmn 25. nóv. kl. 8,30 í félagsheimilinu. — Skemmtiatriðíi: Félagsvist. Sameiginleg kaffidrykkja. í GÆR var dreglð' í myndiist ar- og- listiðnaðar-happ- drætti Sýningarsalarins, — Þingholtsstræti 27. Dregið var um 30 vinninga. Fyrsta rétt tii vals hlaut númer 117. Næsta valrétt númer 623, 3. 876. 4. 1569. 5. 2004. 6. 1105. 7. 1712. 8. 528. 9. 2798. 10. 2349. 11. 328. 12.,. 245. 13. 217. 14. 435. 15.. 1478. 16. 1091. 17. 462. 18. 2344. 19. 2624. 20. 2834. 21. 293. 22.2646. 23. 562. 24. 892. 25. 1755. 26. 125. 27. 702. 28. 2324. 29. 1926. 30. 2979, — Handhafar vinn- ingsmiða hafa valrétt til 20. þ. m. í þeirri röð, sem seg- ir hér.'að ofan. Eftir þann tíma fá þeir að. velja sér verk í þeirri röð, sem þeir gefa sig fram við salinn NY SKALDSAGA. Þórunn Elfa Magnúsdóttir er búin að senda frá. sér nýja skáld sögu: Frostnótt í maí; Bókaút- gáfan Tíbrá' gefur út. Þetta er allstór bók, 283 blað- síður. ... • Prosfnótt í maí er sautjánda bók skáldkonunnar. FYRIR BÖRNKSr. „Sigga. systir mín og ég" heit- ir nýtt myndskreytt barnakver, sem kom.. í bókaverzlanir fyrir skemmstu. PrentverkAkraness gefur út. hann hreinskilnislega hvað yili feimni hans og hlédr.ægni. Hins vegar mátti líb^ gera ráð fyrir því að lítið eða ekk_ ert yrði á svari hans að græða. En hver svo sem or- sökin var, virtist hann sífellt á verði gagnvart umhe'knin- um. — Þér eruð mjög ung, mælti hann aílt í einu. — Tuttugu og fimm. Ekki getur það talizt neinn barns- aldur? ¦— Jú, þér eruð ung? . — Eg hugsa aldrei neitt um það. Aldurínn veldur mér ekki neinum áhyggjum. Eg er tuttugu og fimm, hef ekki minnstu hugmynd um það sjálf hvort ég er ung eða gömul. Eg er sæmilega ham_ ingjusöm og heilsuhraust vel, og þá hefur aldurinn ekki svo mikið að segja. Hún hafði alls ekki ætlað , sér að gerast svo skrafhreyf- ^ in. Hún hafði masað og mas-^,^. að aðeins til þess að henni^sj ynnist næði til að horfa á«2 hann og athuga hann nánar. Hún gat ekki starað á hanai, ef þau þögðu bæði^ og sjálfur sagði hann fátt. — Eruð þér þá hamingju- söm nú, spurði hann. — Þessa stundina, eigið þér við? — Eða.íkvöld----- — Já, það held ég. Eg hef engar áhyggj.ur, og það getxir maður siennilega. ka'llað ham_ ingju. — Niei, hamingjan er ann- að og meiiira. .... Það leit út fyrir, að honum vseri mjög í mun að henni skildist það, vegna: þess, að það hafði svo mikla þyðingu fyriar hann sjálfan. ..... H'amingjan er fólgin í einíiverju jákvæðu, ekki eingöngu skorti á á- hyggjum.----- Hún beið þess, að hann segði eitthvað meira, en hann leit út fyrir að vera þegar orðinn annars hugar, — eða honum þótti, sem hann hefði gerst helzt. til ski'afhreyfinn bg opinskár. Og. andartaki síðar spurðj hún: — En þér. — eruð- þér hamingjusamur í kvöld? — Já. — FylHlega hamingjusam- ur? Augu þeirra mættust eitt andartak; hann hikaði við en kinkaði síðan kolli. — Það má sjá það á yður, sagði hún. Eg veitti því at- hygli strax, þegar ég sá yð- ur. koma, og það var þess vegna að ég óskaði mér þess að þér kæmuð og byðuð mér í dansvnn. Mig langaði til að" vita hvers Vsgna þér væriið svo hamingjusamur. ...'. Bros hans varð að stirn- aðli sársaukagrettu. — Það fáið þér vonandi aldrei að vita, svaraði hann. — Fyrirgefið, sagði hún. Það var ekki ætlún mín að fara að hmýsast í hstgi yðar; alls ekki, en það er svS sjald^- an að maður hitii- fyrir menn, sem virðast 1 ':i ver- öldina og líðandi s:,|vJ syo björtum augum sem bér ..„'^ eins og þær sjái liana í fyrsta skipti meðvit-..idi, að þieir séu til, og þetta valdi þeim svo miklum fögnuði, að þeir megi helzt ekki mæla. Hún rétti allt í einu úr 'sér og, hagræddi pilsinu. En nú minnist ég ekki meira á það, því ekki vil ég eiga það á hættu, að þér hörfið aftur svolitla öfúnl um leið, og það er ekki laust við að mig langi til að v.ta leyadarmál- Hún snart létt arm hans er þau gengu út á danssvæð- ið. Hann dansaði hnitmiðUð- um, stirðum skrefum s.enn fyrr og hendi hans yar köld. En í rödd hans vaj. ekkert,, sem gefið gát t-1 kynna,, að hún hefði móðgað hann með spurningum sínum. Og þegar honum varð Oitið í auga he<nni fann hún að hann var e.nn CAESÁR SMITH : hefði átt að vera búhm að koma í framkvæmd. Biðið þér þangað t-1 ég kem aftur? Rödd hans var innileg1. næst um því miðjandi. Hún syaraði: Ég held . . ég held ég verða að fara. — Já. Og haren sagði það eins og hann meinti: Já, ég v.ssi að þér munduð ekki vilja bíða mín. Og hann hlustaðí stöðugt eftir laginu, sem hljómsveit- iin lék; lag nu sem hann hat- aði, og kliðað hafði í kolli hans allt þetta lognmallUheita kvöld. i^i'r» ^& 8™ * PC* 5r* 5f" 55 «* « ' ¦ >\ -. y-% B " C .: «^*5': -irtfl.íi jafn hamkigjusamur sem fyrr, að hamingja hans varð ekki skert eða frá honum tekin. — Það er leitt að þér skuluð ekki dveljast hér lengur en til mánudagsins, sagði hann. — Það finnst méx líka. Eh það er þó ekki nema föstudag- urí dag. —- Tveir dagar geta ýmist verið sem tvö ár, eða aðeins tvær mínútur. — Já, ogleiðast er, aðþaðer aðeins þegar maður nýtur sem mestrar hamingju, að þeir eru ekki lengri en tvær minutur. Einn af gúmhnöttunnm uppblásnu: kom enn svífandi að þeim, en að þessu sinni lyfti hún ekki hendi til að istjaka við honum. Hún virt- igt ekki einu sinni taka eftir honum. Himinninn uppi yfir vai? blámyrkur og stjörnu- skinið zlandaðist birtu raf- lampanna. Þegar henni varð litið í augu honum sá hún skinið endurspeglast þar; eitt andartak þótti henni sem hún i'æri að drukknun komin, og það vakti með henni armar- lega sælukennd. Dansinn lauk. — Þau stað- næmdust eitt andartak og biðu þess að hljómsVeitin tæki að leika, en þegar fyrstu tónarnir af laginu hljómuðu og þau höfðu stigið nokkur skref, nam hann staðar, s^ro skyndilega að húsn hallaðist þungt að barmi hans. —¦' Hvað er að, spurði hún og leit undrandi á hann. Hann var fölur ásýndum. 1 Skinið í augum hans var sloknað, augnatillitið kalt. Hann stóð sem stirðnaður og svaraði seinlega: — Eg hef gleymt dálitlu. Hljómsveitin lék lagið ,,Dimmbláir skuggar". Hún spurði, dálítið óttaslagin: — Hvað er það ,sem þér hafið gleymt? — Dálítið, sem ég þurfti að gera. Það var sem svarið ylli hon um þjáningum. Einhver, sem gekk framhjá, kem við öxl honum og hann leit við, ">is og hann byggist vtð' a3 einhver ávarpaði sig; Þau gengu hlíð við hhð uppupp þregin. Hann reyndi að brósa og mælti: — Það er smáræði, sem ég Hann f ann ekki til vara sinna, þegar hann sagði: — Ég vona að við sjáumst aftur, — ef til vill á morg- un. Og það var engu líkara en hann væri þegar farin, slík var óþolinmæði hans. Þrátt fyrir einhverja að- varandi rödd hið innra, og sem hún ekki skildi, sag?i hún eins og ósjálfrátt: — Verðurðu lengi að þessu? — Nei. —» Þá bíð ég þín héma. Hann gekk hröðum skref- um brott, Annar kaf li. G-ötudyrnar stóðu opn% í gátt. Gulbrcmdóttur köttur stökk niður af borði, sem stóð í anddyrinu, og skauzt út fram hjá honutn um leið og hann gekk inn. Myrkt var neðst í stíganum, en birti eft ir því sem ofar dró, og nær Ijósklúu, sem logaði á efst í ganginum; þar var svo bjart að hann gat greint bleikfölt andlit sit í spleg'li, sem hann gekk framhjá. Nú ríkti ekki lengur þögn í húsinu. íbúðarnir voru komnir heim frá störfum til að eta, hvíla sig og njóta aftan kulsins; hálft í hvoru ánægð :ir með að svo heitt skyldi vera í veðri og sólríkt, hálft í.hvoru óánægðir. Hann heyrði glamra í postu líni í uppþvottarbala inni í einni íbúðinni. Hurð stóð í hálfa gátt og Ijósbarma lagði út á stigapallinn. Húsið var fyllt röddum, em lokaðarhurðir dróu úr klið þeirra. Mestur hávaðinn var frá útvarpsviðtækinu inni í hans íbúð. Þaðan hafð; hljóm að tónlist þegar hann hélt að heiman, og hann haf ði gleymt að loka fyrir; nú var þulurimn faiinn að lesa kvöldfréttirn- ar. Hann kólnaði upp, þsgar honum varð hugsað. til xess, að vel hefð; getað farið svo að hann hefði algerleg-a gleymt þessu. Þá hefði úí- varpsviðtækið haldið þessum glymjanda fram yfir mið- nætti og síðan tekið til aftur eldsnemma að morgni í mann lausri íbúðinni, og síðar sól- - arhrign eftir sólarhrimg. Hann tók í hurðarhúninn, en hún varð ekki hreyfð frá stöfum. Enn fann hann til svimans, þessa sama svima, em hafði næstum lagt hann af velli, þegar hann var að fara. Hann reyndi exm á hurð ina, en árangurlaust, og nú mundi hann að lásmn hafði smíellzt aftur þegar hanh skellti hurðinni að stöíum á eftir sér. Hann mkintist þess nú, að hann hafði heyrt mell- inn bergmála um auð stiga- göngin. Og hann bar ekki lykilinn í vasanum. Hami vissi það, en leitaði hajis þar engu að síður. Rödd þularins var ró leg og ópersónuleg, þar sem hún barst út tl hans gegn um skráargatið; Tallent sneri frá dyrunum og röll þularins fjarlægðist. Um leið varð Ijósrákin á stiga þrepinu allt í einu breiðar; einhver hafði opnað dyrnar. Það var ung stúlka, sem, stóð í gættinni og horfði til hans. — Gott kvöld, Tallent, sagði hún. Hún hafð; veitt honum nokkra ðastoð við að koma farangrinum upp í dag. Fjijl skylda hennar bar ættarnafn, ið Calter, en sjálf hét hán Mary. Hann hafði hieyrt það, þegar faðir hennar kallaði á han?y —¦ Gott kvöld, Mary, svar aði hann. Hún lét hallast fram á hand riðið, hreykm af því hve brjóst hennar voru orðin þrýstin. Hún var eiginlega á skólaaldri, en nú var hún í sumarleyfi. og klæðnaður hennar v.ar heldur tildursleg ur og með bnadarískum. svip, Grannarnir — Ekki er það mér að keona, þó að skíturinn festist viíS m% ÚTt og Iosbí af mér INNII: Alþýðublaðið — 23. nóv. 1958

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.