Morgunblaðið - 23.05.1979, Blaðsíða 22

Morgunblaðið - 23.05.1979, Blaðsíða 22
22 MORGUNBLAÐID, MIÐVIKUDAGUR 23. MAÍ1979 Minning: Magnús Kristinn Einar Sigfinnsson Magnús Kristinn Einar Sigur- finnsson var fæddur í Háu —Kotey í Meðallandi 14. september 1884. Foreldrar hans voru þau Kristín Guðmundsdóttir og Sigurfinnur Sigurðsson. Einar heitinn ólst upp með móður sinni, foreldrum henn- ar og. stjúpa Sigurði Sigurðssyni, fyrst í Háu — Kotey, en þaðan fluttust þau að Lágu — Kotey 1901. Hjá þeim var hann til ársins 1910. 14. ágúst 1910 kvæntist hann fyrri konu sinni Gíslrúnu Sigur- bergsdóttur frá Háu — Kotey. Þau hófu búskap á Syðri — Steinsmýri í Meðallandi, en bjuggu þar aðeins eitt ár. Fluttust þau þá að Efri — Steinsmýri vorið 1911 en þar bjó hann til vorsins 1913. Þar fæddust þeim hjónum tveir synir þeirra, þeir dr. Sigurbjörn núv. biskup íslands, 30. júní 1911 og Sigurfinn- ur verkstjóri í Vestmannaeyjum 3. desember 1912. Á nýársdag 1913 dó Gíslrún af afleiðingum brunasára er hún hlaut annan dag nýliðinnar jóla- hátiðar. Kviknað hafði í feitar- potti er stóð á olíuvél á miðju baðstofugólfi. Eldur læsti sig í klæði hennar, en hún þreif yngri son sinn frá voða eldsins vafinn í sænjí, komst með hann óskaddað- an út á bæjarhlað þar sem slökkt var í fötum hennar. Einar kom inn í þessari andrá frá gegningum þreif eldri son þeirra, Sigurbjörn, og tókst að bjarga honum ómeidd- um út, og slökkva eldinn á bað- stofugólfi. Sjálf hlaut Gíslrún þau brunasár er leiddu hana til dauða. Á þriðja degi jóla var yngri sonur þeirra, Sigurfinnur, skírður, svo sem ætlað hafði verið, en þá við sjúkrabeð móður sinnar. Þannig lauk æfi hinnar glæsi- legu konu Einars, sem allir dáðu er þekktu og var samhent manni sínum í margþættum félagsstörf- um meðal sveitunga sinna, sem hann hafði unnið að á undanfar- andi árum. Þegar neyðin er stærst er hjálpin næst. Þá, sem alla æfi, leitaði Einar styrks í trú sinni og bænarmáli við Guð sinn. Hjálp- andi hendur bjóðast. Tengdafor- eldrar hans í Háu — Kotey taka Sigurbjörn að sér, en mamma hans og stjúpi taka Sigurfinn. Sjálfur býr hann einn í bæ sínum út veturinn. I einveru sinni á Efri — Steinsmýri þennan dimma vet- ur yrkir hann ljóð sér til hugar- hægðar, er hann tileinkar látinni eiginkonu sinni. Þar eru þessi erindi I'ail hryrist ri andartak. - hlkttt rr f hytruð. ¦ K hjartaA rr nákulda IokHA. llm hádi'KÍ nolin rr húmdttkkva sk.vitirrt hvarmljoHÍA fi'Kiirsta hroNtlA. Vfr Klrymum ri hattunnar xrixva'nu tíA rr xrkkst |)ú hin sIAiimIu Hporin. mrt huKprýAi þrryttir hiA þunKhara stríA aí þolmaKni ka-rlrikanH hurin. Um vorið fluttist Einar frá Steinsmýri til móður sinnar og stjúpa í Lágu — Kotey. Fékk hann þar til afnota hluta af jörð þeirra og er þar í húsmennsku. Hann byggði upp hús fyrir fénað sinn, + Faöir minn og tengdafaöir, GUÐLAUGUR GUDMUNDSSON, fré önnuparti, Þykkvabæ, Leifsgötu 21, lést á elliheimilinu Grund mánudaginn 21. maí. Jaröaö veröur frá Hábæjarkirkju laugardaginn 26. maí kl. 2. Guölaug Guolaugsdóttir Níels Gislason. Móðir okkar og amma, h ÁSTA ÓLAFSSON SMITH, Hrafnistu, Hafnarfirði, lést mánudaginn 21. maí. Hulda Haraldsdóttir, Gréfar R. Haraldsson, Olafur H. Ólafsson. + Alúöarþakkir fyrir auosýnda samúo viö andlát systur okkar GYÐU SVEINSDÓTTUR KENNETT Bournemouth Englandi. Ragnheiður Sveínsdóttir, Unnur Sveinsdóttir, Nanna Sveinsdóttir. + Innilegar þakkir færum viö öllum þeim, er sýndu okkur samúö og vinarhug við andlát og útför mannsins míns, föður okkar, tengdatöður, afa, bróður og mágs, ÁSGEIRS B. JÓNSSONAR, fré Asi, Sólheimum 23. Aðalbjörg Pélsdóttir, Már Asgeirsson, Dagný Asgeirsdóttir, Guðrún Jónsdóttir, Þuríður Jónsdóttir, Jónína Jónsdóttir, Margrét Jónsdóttir, Elvar Bjarnason, Auðbergur Indríöason og barnabörn. bætir jarðarhluta sinn svo til var tekið, hlóð áveitugarða og veitti vatni á slægjulöndin, ræktaði lítið tún kring um fjárhúsin sín og annaðist þar fénað sinn af sér- stakri natni. Umgengni hans bar vott um handlagni og snyrti- mennsku, en hann var smiður góður svo sem hann átti kyn til, en hagsýni og fyrirhyggja hans kom m.a. fram í því að hverju vori stóðu ríflegar fyrningar í garöi að lokinni vetrargjöf. Hann tók drengina sína til sín 1919, — námstími þeirra var fraundan. Hann kenndi þeim ekki aðeins að lesa og skrifa heldur og að vinna og meta gildi starfsins, virða hina lífrænu náttúru sem þeim var falin til verndar og gæslu, og undrið mikla, sem birt- ist allt í kring. Hann kvað sjálfur: (¦'.« undrast fjall i>k (oHxahfim friknadjúpiA hláa. hnattamrrKA f háum Krim <>K haKahlómiA smáa. 1925 fluttist Einar frá Lágu—Kotey til Reykjavíkur með sonu sína. Þeirra var saknað af sveitungum þeirra, er þeir hurfu á fjarlægar slóðir. Hann stundaði um skeið verka- mannavinnu hér í borg, einkum við höfnina. Hann tók þátt í félagsstörfum verkamanna, kynntist bágum kjörum þeirra, erfiði og öryggisleysi og vonleysi fjöldans er hópaðist í vinnuleit niður að höfn á hverjum morgni. Þá hefur hugur hans eflaust oft leitað til sveitanna og nábýlisins við búfénaðinn. Sumarið 1927 fer hann í kaupavinnu að Syðra — Langholti í Hrunamannahreppi. Þar kynntist hann eftirlifandi konu sinni, Ragnhildi Guðmunds- dóttur, en þau gengu í hjónaband 1928. Eg leyfi mér að taka hér orðrétt upp ummæli Einars um þennan ráðahag sinn, er birtist í tímaritinu Bliki í Vestmannaeyj- um. „Þetta hjónaband var og hefur alltaf verið mér mikið gæfu- spor. Traust vinátta, tryggð og hugulsemi einkennir eiginkonu mína og hetjulund og dáðadyggð hennar kemur gleggst í ljós, þegar mest á reynir." Þau Einar og Ragnhildur eignuðust einn son, Guðmund, fæddan 19. janúar 1929, nú garðyrkjubóndi í Hveragerði. Sveitin dregur þau að sér. Þau flytjast austur að Iðu í Biskups- tungum vorið 1929 og stofna þar bú. Næstu ár voru erfið fyrir bændur landsins, hvað þá fyrir frumbýling. Viðskiptakreppan hrjáði bændur sem aðra, afurðir féllu í verði, allsstaðar blöstu við fjárhagsörðuleikar, en Biskups- tungnamenn kunnu að meta nýju húsbændurna að Iðu. Enn varð eldurinn til að brjóta heimili Einars niður. í byrjun júní 1932 brann bærinn þeirra að Iðu og litlu einu var bjargað, en í þetta sinn varð ekki mannskaði. Engar lánastofnanir voru þá til sem lánuðu til húsbygginga enda fjár- þurrð fyrir. Kaupfélag Árnesinga lánaði þeim efni til að endurreisa bæ sinn og flutti það að Iðu. Synir + Útför mannsins míns, PÁLS GEIRS ÞORBERGSSONAR, fyrrverandi verkstjóra, fer fram frá Fossvogskirk|u föstudaginn 25. maí kl. 15. Anna Arnadóttir. + Þökkum innilega auösýnda samúö og hluttekningu viö andlát og útför ELÍSABETAR ERLENDSDÓTTUR. Sérstakar þakkir viljum við færa hjúkrunarfólki ellideildar Sjúkrahúss Sigtufjarðar. Anna Ingadóttir og aðrir vandamenn. + Þökkum innilega samúð við andlát og útför, HALLDÓRU SAMÚELSDÓTTUR, Kristín Pétursdóttir, Marta Pétursdóttir, Guörún E. Halldórsdóttir, Gunnar Pétursson, Margrét Samúelsdóttir, Baldvin Einarsson, Björn Halldórsson, Sigrún Guöbjarnardóttir, og barnabörn. + Eiginmaöur minn, faðir okkar og tengdafaðir, SVAVAR ANTONÍUSSON, frá Vestmannaeyium, Sléttahrauni 25, Hafnartirði, sem lést 19. maí, verður jarðsunginn frá Landakirkju í Vestmanna- eyjum n.k. laugardag kl. 2. Kristín Halldórsdóttir, Óiöf Svavarsdóttir, Krístjana Svavarsdóttir Halldór Svavarsson, Valur Svavarsson, Antonius Svavarason, Margrét Svavarsdóttir, Hjélmar Guönason, Vigdís Ásgeirsdóttir, Halldóra Valdimarsdóttir, Hrafnhildur Siguröardóttir, Jens Parbo. þeirra, fórnfúsir nágrannar lögðu fram vinnu sína og smiðir unnu að byggingunni fyrir væga greiðslu. Furðu fljótt tókst að reysa bæinn svo íbúðarhæfur gæti talist. Smiðshanda Einars biðu óleyst verkefni. Á Iðu bjuggu þau hjónin til vorsins 1955. Þá brugðu þau búi og fluttust til Vestmannaeyja. Þar vann hann aðallega hjá Landssím- anum, bar út skeyti og kynntist þar að vonum mörgum Vest- mannaeyingum í gegnum starf sitt. Samstarfsfólkið mat hann mikils fyrir áreiðanleik, reglusemi og trúmennsku í starfi, enda kvaddi það þau hjón með virktum þegar leiðir skildu. 1966 fluttust þau hjónin frá Vestmannaeyjum til Hveragerðis. Þar áttu þau indælt, friðsælt heimili að Heið- mörk 65 B, sem margir gistu og nutu ánægjustunda með húsbænd- unum. Á s.l. hausti fluttust þau að Dvalarheimilinu Ási og undu þar vel hag sínum í fallegri og þægi- legri íbúð og ágætri aðstöðu. Þar lauk æfi þessa merka öðlings að morgni 17. þ.m. Fyrir mörgum árum batt hann óskir sínar í eftirfarandi ljóðlínur: l'i'Kar hlýt fin hinsta ból hrimsins Ijiísin dvína. óska ok mi'KÍ miirKUnsól mitt á li'iAi skína. Einar Sigurfinnsson verður minnisstæður öllum þeim sem honum kynntust um langa æfi. Strax í æsku komu í ljós ótvíræðir námshæfileikar hans. Séra Gísli Jónsson síðastur búandi presta í Langholtssókn fermdi hann og lagði áherslu á að Einar færi í skóla. En fátæktin lokaði mögu- leikanum til skólagöngu. Enginn efast um hver störf hann hefði valið sér, ef hann hefði gengið menntaveginn. Áreiðanlega hefði hann valið prestsstarfið. Hann var aldamótamaður, einn af þeim sem hreifst af félags- hreyfingum þeim sem fóru um landið eftir aldamótin, — ung- mennafélagshreyfingin, bindindishreyfingin og samvinnu- hreyfingin heilluðu hann. Einar var í forystusveit þeirra ungu manna í Meðallandi, sem unnu að stofnun félaga í sveitinni í anda þessara hreyfinga. Bindindismálið var hugsjón hans alla ævi frá því er góðtemplarastúkan Sygin var stofnuð þar 1906, löngu síðar var hann kjörinn heiðursfélagi IOGT. Á þessum árum var þéttbýli í Meðallandi og íbúar margir. Fólk- ið félagslynt, kirkjurækið og hús- lestrar sjálfsagðir á hverjum bæ. Einar stofnaði æskulýðsfélag í sveitinni, sem hann nefndi Æskuna, en sem síðar sameinaðist Ungmennafélaginu. Hann orti hvatningarljóð í anda hugsjóna ungmennafélaganna. Bindindi, ræktun lands og lýðs undir merkj- um kristindómsins var megin inntak þeirra. Fundir félaganna voru tíðir, þar voru framtíðarmál sveitarinnar rædd, ræktunarmál, skólamál, bókmenntir og saga þjóðarinnar. Fjarstæða þótti mörgum þá það sem ungmanna- félagarnir ályktuðu á fundum sínum, en margt af því er nú orðið að veruleika. Eg efa að þeir, sem ekki tóku þátt í störfum þessara félaga, geti gert sér í hugarlund hvað þessi félagsstarfsemi var mikils virði fyrir æskufólk í einangraðri sveit, og hvað sveita- félagið stendur í mikilli þakkar- skuld við þá sem skipuðu forystu- sveitir félaganna á þessum árum. Þegar Einar fluttist að Steins- mýri stofnaði hann þar með konu sinni ungmennafélagið Skjald- borg. Steinsmýringar gátu naum- ast sótt fundi vestur í Meðalland. Hann tileinkar Skjaldborgu þar hvatningarljóð. Þar er þetta erindi: Allir npp f rinu vrrki rflum lýAsins hrill. DriiKum hátt vort hrlxa mcrki huKur sr ri vrlll. Skulum þrtt I SkjaldborK Ntanda Nkjiildur vor ní hrrinn. Iliitiim afli anda uk handa undan fl<i ri nrinn. Vegna forystu Einars í félags- málum Meðallendinga var hann sem að líkum lætur kosinn til margháttaðra trúnaðarstarfa í þágu sveitarfélagsins. Hann var góður fundarmaður, hélt einarð-

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.