Morgunblaðið - 29.02.1980, Blaðsíða 38

Morgunblaðið - 29.02.1980, Blaðsíða 38
38 MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 29. FEBRÚAR 1980 Bjarni Bjarnason — Minningarorð Fæddur 21 janúar 1913. Dáinn 21. íebrúar 1980. Eftir því sem árin líða neyð- umst við til að kveðja fleiri og fleiri samferðamenn, og nú þarf að kveðja Bjarna Bjarnason verk- stjóra. Nú eru liðin meira en 30 ár síðan ég kynntist Bjarna Bjarna- syni. Fyrst sem yfirmanni mínum, sanngjörnum og hjálpsömum verkstóra, en síðan sem nánum samstarfsmanni í meira en aldar- fjórðung. í öllum mannlegum samskipt- um er skoðana- og áherslumunur óumflýjanlegur og raunar eðli- legur, en við Bjarni bárum gæfu til þess að geta alltaf talast við af fullri hreinskilni og tókst þannig jafnan að eyða öllum misskilningi og komast að sameiginlegri niður- stöðu. Víst er, að ég verð ekki sá eini af samstarfsfólkinu, sem mun sakna hins hressandi blæs, sem hann bar jafnan með sér, svo og hans góðu ráða og forsjálni. Bjarni var einstaklega útsjonar- samur og verklaginn og tókst oft það, sem aðrir gátu ekki, en þegar um það er rætt kemur gjarnan eftirfarandi atviki upp í huga minn. Fyrirtækið hafði keypt vél eina, bæði þunga og mikla að öllu ummálí, og átti hún að standa á annarri hæð verksmiðjunnar. Fjöldi manna var til kvaddur til að taka á móti vélinni og freista þess að koma henní um lyftugat upp á næstu hæð. Er ekki að orðlengja það, að eftir 3ja tíma tilfæringar, mælingar, umræður og heilabrot, reyndist það sam- dóma álit allra viðstaddra að vélin væri of stór til að komast upp um opið og því yrði að brjóta gat á útvegg hússins til að koma vélinni þar inn og þá með kranabíl. Það er að segja, þetta var álit allra nema Bjarna, en hann sagði: „Það er víst hægt að koma vélinni upp um + Eiginkona mín PALÍNA KRISTÍN JÓNSDÓTTIR, Háa-Rima, Þykkvabæ, lést í Landspítalanum 28. febrúar. Guöni Sigurðsson. + Móðir okkar ARNFRÍDUR LÁRA ÁLFSDÓTTIR frá Flateyrí andaöist að Hrafnistu 27. febrúar. Álfheiöur Guöjónsdóttir, Arngrímur V. Guöjónsson, Sigríöur F. Jónsdóttir, Stefán G. Jónsson. t Eiginmaður minn, faðir okkar og bróðir, JAKOB HARALDSSON KYVIK, Sólbergi, Garði, verður jarðsunginn frá Útskálakirkju laugardaginn 1. marz kl. 14. Þeir sem vildu minnast hins látna, láti Hjartavernd njóta þess. Fyrir hönd barna og systkina, Guömunda Ágústsdóttir. + Móðir mín og tengdamóöir, GUÐNÝ GUÐJÓNSDÓTTIR, Bragagötu 23, sem lézt í Borgarspítalanum 23. febrúar verður jarðsett frá Fossvogskirkju ídag, föstudaginn 29. febrúar kl. 15.00. Hlynur Arnason, Sigríður Jóna Friöriksdóttir. + Þökkum innilega öllum þeim, er vottuöu okkur samúö og vinarhug við andlát og útför sonar okkar og bróður, SIGURÐAR HARDARSONAR, Skélpageröi, Unnur Áskelsdóttir, Hörður Adólfsson og systkini hins látna. Lokað eftir hádegi í dag, föstudaginn 29. febrúar vegna jaröarfarar, BJARNA BJARNASONAR, verkstjóra, Smjörlíki h.f. Sól h.f. gatið, farið þið bara heim, ég skal aleinn og án ykkar aðstoðar sjá um það." Ég held að ég hafi verið sá eini viðstaddra, sem tók þessa yfirlýsingu Bjarna hátíðlega, enda var óspart veðjað hvort honum tækist þetta. Sama kvöld átti ég, upp úr miðnætti, leið framhjá verksmiðjuni og datt þá í hug að líta við hjá Bjarna og sjá hvernig honum gengi. Viti menn, er þá ekki Bjarni aleinn og hjálparlaust, en með því að nota hugvit, afl, talíur, lyftara, lyftu og tjakka, búinn að koma vélinni, sem vegur tæp 2000 kg, upp á aðra hæð. Urðu menn ókvæða við, er þeir komu á vettvang næsta morgun og sáu verksummerki, en greiddu þó Bjarna veðféð möglunarlaust. Margar fleiri slíkar sögur væri hægt að segja af Bjarna og atorku hans, en þessi mun látin nægja að sinni. Bjarni var mikill áhugamaður um ýmis félagsmál og var einn aðalhvatamaður þess að fyrirtæk- ið reisti orlofsheimili handa starfsfólkinu. Vegna ýmissa ann- arlegra ástæðna náði hann ekki að sjá það mál komið í höfn, en vonandi tekst að láta þann draum rætast innan tíðar. Bjarni vr íka einn af stofnend- um Knattspyrnufélagsins Þróttar og var um hríð formaður félags- ins. Bar hann alla tíð mikla umhyggju fyrir vexti félagsins og viðgangi, svo og öllum íþróttum öðrum, enda hlaut hann bæði heiðursviðurkenningar frá Þrótti og gullmerki Í.S.Í. og hafði hann að mínu mati svo sannarlega til hvors tveggja unnið. Með þessum fátæklegu orðum langar mig til að þakka Bjarna langa og ánægjulega samfylgd og samstarf og óska konu hans, börnum og öðrm ættingjum og venslamönnum, sem nú eiga um sárt að binda, blessunar í fram- tíðinni, en það getur þó ef til vill orðið þeim til nokkurrrar huggun- ar að minningin um góðan dreng mun lifa um ókomin ár. Davíð Sch. Thorsteinsson. í dag kveðjum við okkar ást- kæra vin Bjarna Bjarnason. Ég ætla með þessum fátæklegu orð- um að þakka honum samveru- stundirnar, sem ég og mín fjöl- skylda nutum að eiga með honum. Bjarna kynntist ég fyrst fyrir meira en tuttugu árum þegar ég var orðinn veitingamaður í Breið- firðingabúð. Þá var mikið um félagsstarfsemi í húsinu; þar voru bridge-klúbbar, tafl- og ýmsir spila- og skemmtiklúbbar. Bjarni spilaði oft bridge þarna, en kynni okkar urðu ekki náin fyrr en mörgum árum síðar. Bjai-ni var félagslyndur maður og íþróttum unni hann mikið. Hann gekk í Knattspyrnufélagið Þrótt á fyrsta starfsári og varð formaður þess ekki löngu síðar. Var það ekki heiglum hent að fást við þau verkefni, sem því fylgdi og er mér ekki grunlaust um, að stundum hafi verið stórir sjóir og boðar, sem þurfti kunn- áttu til að sigla á milli. Þegar ég tala um að kynni okkar hafi orðið náin síðar, á ég við það, að þegar Bjarni gerðist starfs- maður minn á árinu 1966, þá mynduðust þau vináttubönd, sem aldrei hafa rofnað, en stöðugt voru að hnýtast traustari hnútum. Alltaf var líf og fjör í kringum Bjarna og hefi ég notið þess bæði í veiðiferðum og öðrum ferðalögum og fundið, hve mikils virði þeir menn eru, sem alltaf finna út spaugilegu hliðina á vandamálun- um, þegar búið var að leysa þau. Bjarni var maður, sem margir yngri menn mættu taka sér til fyrirmyndar, þetta er ekkert oflof að honum látnum heldur skrifað með bestu vitund af manni, sem þekkti Bjarna mjög vel. Sam- starfsfólk hans í Sigtúni kveður hann með söknuði. Ég og fjöl- skylda mín færum eiginkonu hans, börnum og öðrum ástvinum okkar innilegustu samúðarkveðjur. Við minnumst hans með hlýhug og söknuði. Viðskilnaðurinn er sár, en stendur ekki lengi, því brátt liggja leiðir saman á ný í nýjum heimi í nýju umhverfi. Veri hann sæll að sinni. Við sjáumst síðar. Sigmar Pétursson og fjölskylda. Kveðja írá knattspyrnu- íélaginu Þrótti. Allir eiga líf sitt einhverjum að launa og svo er og um það knattspyrnufélag í Reykjavík, sem eitt allra á fjörutíu ára tímabili fæddist án þess að deyja barna- dauða. Knattspyrnufélagið Þróttur á líf sitt fáum mönnum að launa. Einn þeirra, Bjarni Bjarnason, hefur nú lokið dagsverki sínu, en eriginn skil er að finna milli þrjátíu ára sögu Þróttar og dagl- egs lífs og starfs hans. Erfitt er að etja kappi við þá, sem aldrei gefast upp og halda áfram jafnvel einir þegar aðrir láta deigan síga. Á Bjarna Bjarna- son bitu engir ósigrar þótt hann fengi þá ýmsa að reyna. Hann uppskar samt um það er lauk árangur síns erfiðis og velgengni Þróttar var honum dag hvern tilefni til að brýna alla til að gera betur. Ætti ég að lýsa því hve viðþols- Iaus Bjarni var, þegar við höfðum gert nýja félagsheimilið fokhelt, að nýta nú „kofann strax" eins og hann orðaði það, fyrir hlutaveltu. Auðvitað framkvæmdi hann það verk sem aðalstjórnandi og með þeim árangri að allt í einu fengum við í hendur það fé, sem sköpum skipti. Mér þótti nóg um átók og afköst Bjarna á þessum tíma því óllum var ljóst að svo mjög var brugðið heilsu þessa þrekmennis að tvísýnt var um. Bjarni Bjarnason var annar í röðinni sem formaður Þróttar. Ekki er vegur að telja upp öll þau störf, er hann gegndi fyrir félagið. Að auki vann hann ærið verk fyrir íþróttasamtökin almennt, ekki sízt Í.B.R. Hlaut hann að sjálf- sögðu margvíslegar viðurkenn- ingar frá íþróttahreyfingunni, þ.m. gullmerki Í.S.Í. er honum var veitt á 30 ára afmæli Þróttar 17. nóv sl. Enn eru nokkrir svo gamaldags að njóta þess að sjá hugsjónir sínar rætast. Við sem fengum að taka þátt í því með Bjarna Bjarnasyni að sjá björtustu vonir frumherja Þróttar rætast hljótum að skilja við hann að leikslokum með djúpum söknuði. Magnús Óskarsson. Kveðja frá 1 þróttabanda- lagi Reykjavíkur. Þegar Bjarni Bjarnason tók sæti í framkvæmdastjórn íþrótta- bandalags Reykjavíkur 1974, var það í fyrsta sinn sem fulltrúi frá Þrótti, einu af yngri félögunum, var kosinn til þessara starfa. Var það mjög við hæfi, því Bjarni hafði í mörg ár átt sæti í full- trúaráði samtakanna, var einn af frumkvöðlum og stofnandi Þrótt-' ar. Hann var einn af dugmestu brautryðjendum félagsins á erfiðu upphafstímabili þess og átti á margvíslegan hátt þýðingarmik- inn þátt í því árum saman að félagið er nú orðið eitt af öflug- ustu og sterkustu stoðum í íþróttastarfinu hér í Reykjavíkur- borg. Mátti og oft finna á Bjarna hve innilega hann gladdist yfir framgangi félagsins, ekki sízt nú fyrir skömmu er félagsheimili þess var opnað og öll aðstaða stórbættist. En sú saga verður ekki rakin hér. Það leyndi sér ekki að Bjarni hafði ánægju af að starfa innan stjórnar I.B.R. Það var viðburður ef hann vantaði á fundi og þar mætti hann skömmu áður en hann var allur, þó yeikur væri. Bjarni var tillögugóður, næm réttlætiskennd hans og ró- semi naut sín vel er bylgjurnar risu hátt. Bjarni var traustur og farsæll í öllum þeim störfum sem á hann lögðust í stjórninni og átti mjög hægt með að umgangast fólk af öllum stéttum. Á vegum bandalagsins átti hann verulegan þátt ásamt öðrum í samskiptum við erlend sendiráð hér í borginni. Leysti hann þau störf með miklum ágætum. Ég held hinir erlendu fulltrúar hafi lært að meta þennan íslenzka alþýðumann, sem bar sig sem hinn fágaðasti heimsmaður á svo sjálfsagðan hátt. Störf stjórnar Í.B.R. eru yfir- leitt unnin í kyrrþey og láta yfirleitt ekki mikið yfir sér. Var það vel í samræmi við skapgerð Bjarna. — Hann var sáttur við að vinna sín störf hér sem annars staðar á kyrrlátan hátt og var jafnan í góðu jafnvægi. Hann þoldi vel dagsins önn. Hæverskan og lítillætið voru aðalsmerki hans, en einarður vel ef hann taldi sig þurfa til þess að taka. Það er ljóst að maður með eiginleika Bjarna Bjarnasonar verður ekki sá sem hann er nema að hann sé einnig í einkalífi sínu og fjölskyldulífi hamingjusamur. Það held ég hann hafi verið í ríkum mæli. Nú er hann horfinn okkur þessi góði vinur og félagi. Honum þótti vænt um sína borg og gladdist yfir þeim framförum sem hann sá hér í borginni þó sérstaklega á íþróttasviðinu. Hann var sannur fulltrúi íþrótta og drengskapar. Stjórn .'B.R. sendir fjölskyldu hans og ættingjum samúðarkveðj- ur og óskar þeim velfarnaðar um ókomin ár. Úlfar Þórðarson. Afmœtis- og minningargreinar ATHYGLI skal vakin á því, að afmælis- og minningargreinar verða að berast blaðinu með góðuni fyrir vara. Þannig verður grein, sem birtast á í miðvikudagsblaði, að berast í síðasta lagi fyrir hádegi á mánudag og hliðstætt með greinar aðra daga. Greinar mega ekki vera í sendibréfsformi. Þess skal einnig getið af marggefnu tilefni að frumort ljóð um hinn látna eru ekki birt á minningarorðasíðum Morgunblaðsins. Handrit þurfa að vera velrituð og með góðu línubili.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.