Morgunblaðið - 18.08.1982, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 18.08.1982, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLAÐID, MIDVIKUDAGUR 18. ÁGÚST 1982 HefcAAIÍ GESWUMLVSINQ 198? Umvirm Pf.ii s»ndicm „Vertu ekikert ob Kafc fyrir þ\jícé> faccx Ö$ ka baeti íoa.ifc\ \j[<5 strcaurVirnn. ást er . að gera skemmti- lega hluti saman TM R»g U.S Pit Otl - in rtrjhts rtnrvtd •1M2 Lo« Angatas Tlmas Syndtcatc l I \NW Já, þessi hnútur? — Jú, til að Víkingar hljóta að vinna þennan minna mig á að skrifa aldraðri leik, svo fremi markmanninum móður minni. verði ekki vikið af leikvelli. HÖGNI HREKKVÍSI H/lMNj MEPU*? MAtfGViSLEG NOT AF KI-dRUSTAUí?NUM .'" Haraldur G. Blöndal skrifar: Lagið vinnur, sagði hugsvinnur Nýstárleg útsetning Guðmund- ar Ingólfssonar á þjóðsöng okkar íslendinga hefur vakið upp spurn- ingar, sem varða almennar um- gengnisreglur við þetta ágæta lag. Heyrst hafa orð einsog hneyksli, lögbrot — og jafnvel, að farið hafi verið út fyrir almennt siðgæði. Jafnframt er fullyrt, að jazzút- setning á íslenzka þjóðsöngnum sé ólögleg. Ég er sannfærður um að þeir Ilrafn Gunnlaugsson og Guð- mundur Ingólfsson eru ekki vond- ir menn, sem með lævíslegri svik- semi og illum ásetningi hafa ein- sett sér að svívirða og svaðdraga hið gullfallega lag „0 guð vors lands". í kvikmynd Hrafns leikur aðal- persónan þjóðsönginn á píanó. Maðurinn er búinn að missa trúna á tilgangi vinnu sinnar. Fjöl- skyldu sína þekkir hann ekki leng- ur og lífsstíll hinnar rafvæddu æsku íslands er einsog slitið sé úr honum hjartað og honum gefið utanundir með því. Mitt í þessari krampakenndu óreiðu reynir hann að ná sambandi við þessa nýju kynslóð. Hann sest við píanóið og leikur þjóðsönginn. En hvort held- ur hann er illa spilandi eða illa fyrir kallaður fer þessi tónleikur fyrir ofan garð og neðan hjá hinu uppreisnargjarna rokkfólki. Var það tilviljun, að í hinu fullkomna og rafvædda stúdíói var píanóið eina hjáróma hljóðfærið? Tákn um ástand mannsins? Ekkert án rafmagns, eða hvað? Skömmu síð- ar sjáum við aðalpersónu myndar- innar einmana, reikula og átta- villta. í Ieit að sjálfri ser. Þá heyr- um við þessa margræddu jazzút- setningu þjóðsöngsins. Eg skildi það svo, að þrátt fyrir að lagið kæmist ekki til skila hjá rafæskunni — né heldur óbrengl- að frá heila um hendur verkfræð- ingsins, þá lifir lagið áfram. Þrátt fyrir og enda þótt. M.ö.o. hér er listrænt samhengi ótvírætt. Myndmál og tónlist fléttast í órofa heild. Þennan skilning legg ég í þetta atriði eftir að hafa hugleitt myndina sem heild. Það fer vel á því að staðinn sé vörður um þjóð- sönginn. Hins vegar er stutt á milli dóma og fordóma. Þóttu ekki sumar biflíumyndir hinna gömlu meistara málverksins vera allt í senn; óguðlegar, klámfengnar og hneykslandi? Var ekki skammast og blóði vættur gómur þegar ein Islendingasagna kom á prent með nútímastafsetningu? Hvað um söngfjandann (lat.: diabolus in musica) sem kirkjan fordæmdi á sínum tíma? Þjóðsöngurinn er álíka erfiður í flutningi og hann er fallegur. Mann er og leikinn við ýmis tæki- færi, hátíðleg. Margoft hefi ég heyrt lúðrasveitir leika þetta ágæta lag. Álíka oft hafa svipti- og hliðarvindar þeytt því útí há- loftin, viðstöddum til angurs og armæðu. Iðulega er þjóðsöngurinn sung- inn, þegar fólk kemur saman við hátíðleg tækifæri. En jafnvel þeir sem eru raddmenn betur en í með- allagi mega sæta þeim örlögum, að röddin brestur í miðjum ætt- jarðarbrímanum og þeir verða að skjótast milli áttunda til að halda lagi. Þetta ágæta lag hefur sumsé einatt komist í hann krappan og sætt harðræði, sem aldrei hefur komist á prent. Kvikmyndina hefi ég séð. Hljómplötu með tónlist úr um- ræddri mynd festi ég kaup á. Þessa níðörklegu útsetningu Guð- mundar Ingólfssonar hefi ég margleikið heima í stofu. Þar þyk- ir mér gæta greinilegra áhrifa frá hinum fræga amríska jazzpíanista Eroll Garner. Þykir ekki í kot vís- að að sækja í smiðju til hans. Ég tíndi fram nokkrar hljómplötur minar meö gamla, góða Garner og sá að hann hefur meðal annars jazzað eftirfarandi: Pavanne — eftir Maurice Ravel, Reverie — eftir Claude Debussy og einnig hefur hann Ieikið útsetningu Kay-Mossman á lagi eftir rússn- eska tónskáldið Sergei Rachman- inoff. Kvistur af sama meiði væri t.d. noktúrna eftir Chopin, leikin af píanóleikaranum Eddy Duchin í jazzútsetningu. Frægar eru út- setningar franska píanóleikarans og jazzistans Jacque Loussie á verkum J.S.Bach. Valdos De Los Rios var sá vondi sjálfur; Dún- baggi, Tréfótur og Hornvór. Út- setning á tónverki Strauss, Zara- þústru, varð seinna vinsælt ein- kennislag útvarpsþáttar. Skemmst er að minnast nýút- kominnar hljómplötu hljómsveit- arinnar SKY. Þar er John Willi- ams, gítarleikarinn frægi, einn höfuðpaurinn. Á þeirri plötu má heyra Masquerade Katsatúríans, Valkyrjureiðina eftir Wagner, Vals eftir Ravel og Fantasíu eftir J.S. Bach. Það skyldi þó aldrei vera að slíkar útsetningar vekji mönnum forvitni og þá langi að heyra þessa tónlist í sinni upp- runalegu mynd? Ég gæti nefnt fjölmörg dæmi slíks. Gamalt vín á nýjum belgjum. Glæsileg tónlist sem eflist og lifir eilífu lífi í margvíslegum búningi. Og að lokum til umhugsunar. We are the music-makers, And we are the dreamers of dreams, Wandering hy ione sea hreakers, And sitijni^ on desolate streams; World-losers and world-forsakers, On whom the pale moon gleams: Vet we are the movers and shakers of the world forever it sevms. A.W.E. Shaughenessy 1844-1881. Reykjavík, 16. ágúst 1982. Óhætt er að segja að Hrafn Gunnlaugsson hafi lagt sitt af mörkiim til íslenskrar kvikmyndagerðar. I einu atriði myndar Hrafns, „Okkar á milli — í hita og þunga dagsins", leikur aðalpersóna myndarinnar þjóðsönginn „Ó, Guð vors lands" á píanó í útsetningu Guðmundar Ingólfssonar. Ctsetning Guðmundar hefur vakið upp miklar umræður og éru ekki allir á sama máli. Bréfritari er sannfærður um að þeir Hrafn og Guðmundur séu ekki vondir menn, sem einsett hafi sér að svívirða og svaðdraga hið gullfallega lag. Sameina þarf allar inn- heimtur borgarsjóðs Ég tek eindregið undir tillögur Halldórs Briem í lesendadálki Morgunblaðsins bann 14. ágúst um að Reykjaví' kaupi Hótel Borg, því Hi i t er alveg kjör- inn staður . •» innheimtur, sem tilheyra Keykjavíkurborg. Þar gætu rúmast, eins og áður hefur komið fram, innheimtur Hitaveit- unnar og Rafmagnsveitunnar svo og ýmsar innheimtur sem eru á vegum borgarverkfræðings og yfirleitt allar innheimtur sem tilheyra borgarsjóði. Á sínum tíma vann Gunnar Thoroddsen að því að samræma allar innheimtur borgaranna með því að koma á fót Gjaldheimtunni, en það var aðeins byrjunin á því að samræma allar innheimtur sem tilheyra borgarsjóði. Þannig væri hægt að spara borgarbúum sporin með því að hafa allt á ein- um stað, en það auðveldar jafn- framt borgarstjóra og borgar- stjórn að fylgjast með því fjár- magni sem borgin á og er nú dreift út um allan bæ og hinu kjörnu fulltrúar geta ekkert fylgst með. Þess vegna er alveg kjörið fyrir Reykjavíkurborg að kaupa Hótel Borg og fullkomna þar með verkið sem hafið var með stofnun Gjald- heimtunnar. Jóhannes Dagbjartsson. Skrifið eða hringið Velvakandi hvetur lesendur til að skrifa þættinum um hvaðeina, sem hugur þeirra stendur til — eða hringja milli kl. 10 og 12, mánudaga til Tóstudaga, ef þeir koma þvi ekki við að skrifa. Meðal efnis, sem vel er þegið, eru ábendingar og orðaskipti, fyrirspurnir og frásagnir, auk pistla og stuttra greina. Bréf þurfa ekki að vera vélrituð, en nöfn, nafnnúmer og heimilisföng verða að fylgja öllu efni til þátt- arins, þó að höfundar óski nafn- leyndar.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.