Morgunblaðið - 26.04.1983, Blaðsíða 39

Morgunblaðið - 26.04.1983, Blaðsíða 39
MORGUNBLAÐID, ÞRIÐJUDAGUR 26. APRlL 1983 39 Kristín Stefánsdótt- ir — Minningarorð Þegar dauðinn kallar vini okkar skyndilega á fund sinn og það á unga aldri, þá stöndum við hljóð og spyrjum hvers vegna og af hverju einmitt hún eða hann. Svarið fáum við ekki hérna megin, því vegir guðs eru órannsakanleg- ir. Við skólasysturnar sátum hljóð- ar, þegar við komum saman dag- inn eftir andlát Kristínar og ein úr hópnum segir: Hún Sissa er dá- in, hún dó í gær. Já, Sissa, eins og við kölluðum hana alltaf, hafði einmitt verið ein af okkur, og nú var hún horfin héðan úr þessu lífi, aðeins 46 ára gömul. Við minnumst Kristínar eins og hún var áður en stormar lifsins fóru að fara um hana hðrðum höndum. Munum hana unga og glæsilega með ljósa hárið sitt, fal- lega brosið og ekki sízt hennar hljóðlátu, prúðu framkomu. Kristín var kona, sem ekki vildi láta bera mikið á sér og hafði ekki hátt um baráttu sína við lífið. Bezt kom það í ljós, þegar hún háði sitt síðasta stríð við ólæknandi sjúk- dóm. Ég vil fyrir hönd okkar skóla- systranna þakka henni samver- una, og nú veit ég að Kristín er aftur komin með blíða brosið sitt í öðrum og betri heimi. + v .,,» Bið ég góðan guð að vera með ástvinum hennar og lýsa þeim veginn áfram. Ólöf Ásgeirsdóttir Ólöf Bjarnadótt- ir Minningarorð Fædd 8. október 1907 Dáin 15. aprfl 1983 Fjarskalega er dauðinn afstætt hugtak, og þó er hann hið eina sem við vitum með vissu að bíður okkar allra. Seint eða snemma, alltaf óvænt, oft óvæginn, en stundum líknandi eins og nú. Ólöf háði langt og strangt stríð við einn skæðasta sjúkdóm okkar tíma og hafði fyrir löngu sætt sig við sinn skapadóm. Þó mátti hún þreyja þorrann og góuna með hjálp nútíma læknavísinda. Því miður hvarfla stundum að manni efasemdir í garð vísindanna þegar lífi, sem virðist lokið, er haldið gangandi til þess eins að hjartað megi halda áf ram að slá. 35 ár er ekki langur tími í eilífð- inni, en þó nokkuð af mannsæv- inni. Á fimmta tug þessarar aldar lágu leiðir okkar Ollu fyrst saman. Ég lítil stelpa — hún fulltíða kona. Um þessar mundir var gat- an, sem við áttum báðar eftir að búa við lengi — hún reyndar það sem eftir lifði ævinnar — óðum að byggjast og fólkið flutti inn í hús- in sín smátt og smátt. Þetta var vinaleg gata og allir þekktu alla, létu sig varða hver annan. Hlut- verkaskipan innan fjölskyldunnar var í föstum skorðum, heimilisfað- irinn aflaði tekna með vinnu utan heimilis en konan „eldaði 0| spann", gætti bús og barna þessum tíma datt okkur börnun- um víst tæplega í hug að hlutirnir gætu verið á annan veg! Olla var að sjálfsögðu barn síns tíma. Öllum tíma sínum og kröft- um varði hún í þágu eiginmanns og 5 barna. Heimilið var notalegt, hreint og fágað og þangað var gott að koma. Ég man að mér, örverp- inu á mínu eigin heimili, þótti gaman að koma til Ollu og leika við hennar börn, eða snúast í kringum yngsta barnið á heimil- inu. Þó vinnuálag væri mikið á full- orðna fólkinu minnist ég margra ánægjulegra sunnudagsbíltúra með Ollu og Guðjóni ásamt börn- unum. Stundum var farið upp að Rauðavatni eða eitthvert enn lengra og ævinlega var gómsætt nesti með í farangrinum. í minn- ingunni er alltaf sólskin og blíða. Sú kynslóð, sem fæddist um og eftir síðustu aldamót, er trúlega sú, sem mestrar þjóðfélagsbreyt- ingar hefur lifað. Mér er til efs að nokkur komandi kynslóð eigi eftir að upplifa annað eins. T.a.m. þótti það ekki í frásögur færandi þó að OUa þyrfti framan af að þvo allan sinn þvott í þvottalaugunum gömlu, nokkuð, sem nútímabörn eiga bágt með að skilja, sem von- legt er. Miklar breytingar hafa líka átt sér stað á flestum sviðum síðan um miðbik aldarinnar. Starfsvettvangur konunnar er ekki lengur einskorðaður við heimilið. „Gatan okkar" hefur breyst — stór hópur þess fólks, sem flutti inn í húsin sín um líkt leyti og Olla, er nú komið til annarra heimkynna. Margt burtkallaðist því miður allt of snemma. En lífið gengur sinn gang, að vísu með sí- felldum breytingum, og öll deyjum við ofurlítið í hvert sinn og ein- hver okkur kær kveður. Að lokum förum við öll sömu leið. E.t.v. hitt- umst við þá aftur — tínumst inn í húsin okkar smátt og smátt og lát- um okkur aftur og áfram varða hvert annað. OIlu minni óska ég góðrar ferð- ar — þakka samfylgdina og bið hana að flytja kveðju mína. Guðjóni og börnum þeirra bið ég blessunar. Áslaug Benediktsdóttir Eins og nótt fylgir degi, þá er það víst að öll munum við deyja. Ólöf Bjarnadóttir lést að morgni hins 15. apríl sl. Það var fagurt og heiðskírt veður þann dag, líkt og lífshlaup þessarar góðu konu var. Kannski var það ekki tilviljun, að þennan dag áttu þau hjónin gullbrúðkaup. Fimm- tíu ára samveru lokið, samveru sem ég hygg að ekki hafi borið skugga á. Það er eitthvað fagurt við þessa tilhögun forsjónarinnar. Ungur kom ég á heimili þeirra hjóna Ólafar og Guðjóns Guð- mundssonar. Þar var mér strax tekið hið besta, og um 20 ára skeið hefi ég notið hlýju og velvilja á heimili þeirra. Þar var gott að koma og jafnan tekið á móti gest- um, sem þeir væru komnir langan veg og þeim veittur hinn besti beini. Gott var ungviðinu að koma á Laugateiginn og fundu börnin sannarlega hvað að þeim sneri. Lítill lófi var lagður í hönd ömmu og kannski lumaði hún á einhverju góðgæti. Ólöf var Snæfellingur. Ung missti hún föður sinn og varð móðir hennar, Þorbjörg, að leysa upp systkinahópinn og vinna fyrir sér við hin ýmsu störf. Ólöf ólst því upp við fremur kröpp kjör og ef til vill var það þess vegna sem hún hafði svo ríka samúð með lítilmagnanum, hún mátti ekkert aumt sjá, hvort sem það voru menn eða málleysingjar. Löngu sjúkdómsstríði er lokið. Fyrir tveimur og hálfu ári kenndi Ólöf þess sjúkdóms er nú hefur lagt hana að velli. Hún æðraðist ekki, lagði líf sitt í hendur Guði. Að Ieiðarlokum er margt að þakka. í hjarta mínu varðveiti ég margar góðar minningar, sem ekki verða hér tíundaðar. Af kynnum mínum við Ólöfu hefi ég auðgast. Hún er ein sú besta manneskja sem ég hefi kynnst. Blessuð sé minning hennar. S.G. + Utför eiginmanns míns, tööur okkar og afa, BALDURS GUÐMUNOSSONAR, fyrrverandi framkvæmdastjóra, Héteigsvegi 23, fer fram frá Fossvogskirkju, miövikudaginn 27. apríl kl. 3. Blóm vinsamlega afbeöin, en þeir, sem vildu minnast hans, láti Hjartavernd njóta þess. Sigurjóna Jóhannesdóttir, Gunnlaugur Stefán Baldursaon, Guobjörg Þórdís Baldursdóttir, Jóna Margrét Baldursdóttir og harnabörn. Birting afmœlis- og minningargreina ATHYGLI skal vakin á því, að afmælis- og minn- ingargreinar verða að berast blaðinu með góðum fyrirvara. Þannig verður grein, sem birtast á í mið- vikudagsblaði, að berast í síðasta lagi fyrir hádegi á mánudag og hliðstætt með greinar aðra daga. í minningargreinum skal hinn látni ekki ávarpaður. Þess skal einnig getið, af marggefnu tilefni, að frum- ort ljóð um hinn látna eru ekki birt á minningar- orðasíðum Morgunblaðsins. Handrit þurfa að vera vélrituð og með góðu línubili. Útför móöur minnar, tengdamóöur og ömmu, SIGRÍDAR JÓNSDÓTTUR frá Kirkjubas, fer fram frá Dómkirkjunni, miövikudaginn 27. apríl kl. 13.30. Þeim, sem vildu minnast hennar, er bent á aö láta Hrafnistu njóta þess. Hörour Danielsson. Kristín Þorkelsdóttir, Heidar Rafn Hardarsson, Daöi Haroarson, Þorkell Sigurdur Haroarson. + Faöir okkar. KRISTJÁN EGGERTSSON, Þverholti 18B, veröur jarösunginn frá Fossvogskirkju, fimmtudaginn 28. apríl kl. 10.30. Fyrir hönd ættingja, RoM Kri.tjan8dottiri Katnn Knstjánsdóttir, Þorvaldur Kristjansson, Kristján Kristjansson. + Moöir okkar og tengdamóðir, MARÍA SfMONAROÓTTIR, Sólvallagötu 7A, veröur jarösungin frá Fossvogskapellu, þriöjudaginn 26. apríl kl. 13.30. Blóm afþökkuö. Lovísa JúKusdóttir, Þórannn Sigurgeirsson, Óskar K. Júlíusson, Þórunn Sveinbjarnardóttir, Alfreo Júlíusson, Erna Marelsdóttir. + Eiginmaöur minn, sonur, faöir og afi, INGÓLFUR ARNÓR MAGNÚSSON, veröur jarösunginn frá Fossvogskapellu þrio]udaginn 26. apfil kl. 10.30 f.h. Kolbrún Oskarsdóttir, Magnús Grímsson, Ásdís Magnea Ingólfsdóttir, Bjarni Þórarmsson, María Ingólfsdóttir, Hreiöar Elmers og barnabörn. + Móöir okkar og tengdamóöir, GUDRÚN JÓNSDÓTTIR BACHMANN, Tómasarhaga 37, veröur jarösungin frá Dómkirkjunni í dag kl. 3 e.h. Þeim, sem vildu mínnast hennar, er vfnsamlega bent á kristníboð KFUM. Jón G. Hallgrímsson, Halla Bachmann, Helga Bachmann, Hanna Bachmann, Þórdis Þorvaldsóttir, Helgi Bachmann, Helgi Skúlason, Jón K. Ólafsson. + Þökkum sýnda samúö við andlát frænku okkar, EUFEMIU ÓLAFSSON Lilla Juhler, Georg Ólafsson. Dagný Georgsdóttir, Effa Georgsdóttir. + Innilegar þakkir fyrir samúð og hlýhug viö andlát og útför fööur okkar, tengdafööur og afa, BALDVINS ÓLAFS BALDVINSSONAR fré Árgeroi, Ólafsfiröi. Sérstakar þakkir til lækna og hjúkrunarfólks sjúkradeildar Krist- ness, fyrir góöa hjúkrun. Guð blessi ykkur öll. Sigurfinnur Ólafsson, Svana Jónsdóttir, Rósa Ólafsdóttir, Sigurour Ingimundarson, Regína Ólafsdóttir, Eggert Gíslason og barnabörn.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.