Morgunblaðið - 08.11.1984, Blaðsíða 46

Morgunblaðið - 08.11.1984, Blaðsíða 46
46 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 8. NÓVEMBER 1984 Minning: Þórdís Eiríks- dóttir Steinsen Fædd 3. mar.s 1887 Dáin 18. október 1984 Mig langar að minnast elsku- legrar frænku minnar, Þórdísar Eiríksdóttur Steinsen, nú þegar hún er horfín okkur sýnum á vit annars heims. Þórdís var foðurafasystir þeirr- ar sem þetta ritar, hún var f ædd 3. mars 1887 á Hvalnesi, Lóni, Austur-Skaftafellsýslu. „Hjartkæra frænka mín, þú varst svo heil og sönn eins og sú náttúra sem þú varst sprottin upp úr. Eins og brattir hamrar Eystra- horns vaktir þú alltaf tilfinningu um stórbrotleika, traust og fegurð, þú varst einörð og hreinskilin, en þú veittir einnig öðrum skjól gegn stormviðri lífsins. Samúð þín með öllu sem lifði og hrærðist var svo djúp og rík, ekki síst með hinu smáa. Alltaf tókst þér að gleðjast með glöðum og hryggjast með döprum, háum sem lágum." Foreldrar Þórdísar voru þau hjónin Eiríkur Halldórsson og Guðrún Björg Einarsdóttir. Hún ólst upp í faðmi fjallanna með hafið á aðra hönd, lífsbarátt- an var oft hörð og állir þurftu að taka til höndunum, börn sem full- orðnir. Ekki munu þau systkinin heldur hafa farið á mis við andleg hugð- arefni, minntist hún þess oft með ástúð og þakklæti þegar faðir þeirra var að segja þeim ýmsar sogur, ævintýri og fróðleik jafnvel upp úr erlendum bókum. Hann var að sögn dagfarsprúður hæglætis- maður, þjóðhagasmiður og bók- hneigður, móðir þeirra var lífsglöð kjarnakona. Mun þetta hafa mótað viðhorf þeirra systkina og gert þau að þeim viðsýnu lífsglöðu atorku- manneskjum sem ég þekkti þau öll að. Sem ung stúlka fór Þórdís til Seyðisfjarðar og lærði þar karl- mannafatasaum. Árið 1923 giftist hún Benedikt Steinsen frá Krossbæ, Nesjum, sem er næsta sveit við Lónhrepp. Þau hjónin settust síðan að á Höfn í Hornafirði, þar var þá að vaxa upp lítið kauptún, þau stofn- uðu þar heimilið „Bjarg^ á falleg- um stað með útsýni til hafs og fjalla. Oft minntist hún hins ríka sam- hugar og fagra mannlífs þar eystra með ást og þakklæti, ekki er ég í nokkrum vafa um að það hafa þau hjónin sjálf átt virkan þátt í að móta svo mjog sem lýs- ingin af því var í þeirra anda. Benedikt var móðurömmubróðir undirritaðrar, og þegar tímar liðu voru þau hjónin alltaf að bæta mér upp skyldleikann á einn eða annan hátt. „Hún Guðrún litla er nú jafn skyld okkur báðum," var setning sem ósjaldan heyrðist og var sögð á þann hátt að hún sagði meira en mörg blíðuyrði til sam- ans. Þau hjónin fluttust til Reykja- víkur ásamt uppkomnum syni sín- um, ólafi Steinsen, þegar undir- ritaður var aðeins á öðru árinu, þannig að í byrjun voru persónu- leg kynni ekki mikil, en alltaf voru nöfnin „Dísa, Bensi, óli" og „Bjarg" sterk í vitundinni, með hvílíkri tryggð og virðingu sem þau voru nefnd. Heimili þeirra Bjarg bar vissu- lega nafn með rentu, um það voru allir sammála jafnt skyldir sem óskyldir, allir voru þar boðnir og velkomnir hvenær sem var, alltaf var þar gnægð rýmis í ollum skiln- ingi. Nýja heimilið þeirra að Rauðar- árstíg 7 gegndi áfram svikalaust þessu sama hlutverki. Þau hjónin munu hafa verið mjog samtaka um að halda heim- ili, þar var bakað, saumað, smíðað ogprýtt. Benedikt frændi minn var smið- ur að mennt og mikill áhugamað- ur að öllu sem hann gekk, hann var að sogn kunnugra ekki lengi að brjóta niður vegg eða smíða ný skilrúm ef svo bar undir, og hún var mikill aðdáandi fagurra hluta og hafði yndi af að prýða í kring- um sig. Sjálf var hún fríð og fönguleg kona og var á orði haft hvað þau hjón væru fín og virðuleg uppá- klædd, og voru það orð að sönnu, hann í svörtu fötunum sínum vandlega burstuðum með silfur- gráa hárið og hún í íslenska bún- ingnum með hrafnsvörtu flétturn- ar. Hún var alltaf ung í anda og hafði gaman af nýjungum. Tilhneigingin að gefa var mjög rík hjá þessum heiðurshjónum, og er mér sagt að frænka mín hafi oft rétt lófann aftur fyrir bak fullan af ýmiss konar góðgæti og raulað um leið fyrir munni sér. Allt frá því að undirrituð fór sína fyrstu ævintýraför til Reykjavíkur ellefu ára gömul og dvaldi ásamt foreldrum sínum á Rauðarárstíg 7 hjá Dísu Bensa og Óla og þar til hún hóf þar skóla- nám og síðar líf og störf, var hún boðin og velkomin inn á þetta heimili og átti þar alltaf skjól og hlýju. „Elsku Dísa mín þú studdir mig alltaf og styrktir og tókst af svo mikilli einlægni þátt í gleði minni yfir því lífsstarfi sem ég valdi mér, og ef einhver kom dapur inn á heimili þitt, fór hann alltaf glað- ari af þínum fundi". „Ég geri þetta ef eigingirni, ég hef sjálf svo gaman af því," sagði Dísa stundum þegar hún var að miðla af andlegum og veraldlegum gæðum sínum. Þórdís frænka mín fór ekki varhluta af erfiðleikum lífsins fremur en aðrir hluthafar þess, aldrei bugaðist hún, alltaf átti hún nóg í afgang að miðla öðrum. Benedikt mann sinn missti hún árið 1977, eftir það hélt hún heim- ili ásamt ólafi syni sínum þar til hún var komin á tíræðisaldurinn, þá fór hún á sjúkrahús og átti ekki afturkvæmt þaðan, kraftarnir voru þrotnir. Að leiðarlokum vil ég enn einu sinni þakka elsku frænku minni alla þá hlýju og gleði sem hennar hreina og sanna sál var megnug að leiða inn í líf mitt og annarra. Guð blessi hana og minningu hennar. Guðrún Eiríksdóttir Guörún Jónsdóttir Gilsfjarðarbrekku Fædd 29. september 1902 Dáin 21. júlí 1984 Er jeg stóð við kistu Guðrúnar systur minnar, opnaði ég Nýja testamentið mitt og kom þá niður á 13. kapítulann í 1. Korintubréf- inu, sem kallaður hefur verið kærleikans kapítuli. Mjer hefur alltaf fundist yfir- skriftin yfir lífi Guðrúnar vera kærleikur. Hún var fylt af kær- leika Jesú Krists og alt hennar líf bar þess vott. Hún var dugleg að taka á bænadælunni, til þess að dæla blessun yfir vini og vanda- menn. Já, yfir land okkar og þjóð. Hún bað um blessun yfir alla, sem hún komst i snertingu við. Jeg þakka Guði af öllu hjarta fyrir kærleika hennar og alt hennar líf og starf, sem varð mjer svo mikils virði, og tíð ómetanlegrar blessun- ar. En nú er hún komin heim til síns himneska Frelsara, sem hún strax á æskuárum gaf hjarta sitt heilsteypt til fylgdar og þjónustu. Og hún fylgdi Honum ætíð síðan. Hún vissi að það er eini gæfuveg- urinn að fylgja Drottni Jesú, hon- um, sem keypti okkur með sínu heilaga blóði, og hefur rist okkur á lófa sína og innritað okkur í Lífs- ins bók hjá sjer. Hann gaf Guð- rúnu að smakka á náð sinni í Heil- ogum Anda. Drottinn gaf henni mikil verðmæti andleg og líkam- Ieg. Hún vildi líka leggja alt sitt í hans heilögu sterku hendur. Hún starfaði mikið við sunnudaga- skóla, fyrst í KFUM og síðar í Hvítasunnusöfnuðinum. Og í Mjóuhlið 16 byrjaði hún á litlum sunnudagaskóla sem hún starfaði við í nokkur ár. Einnig hafði hún þar almennar samkomur á sunnu- dagskvöldum í nokkur ár. Þar til heilsa hennar fór að bila svo að hún varð að leggja þær niður vegna vanheilsu. Guð gefi okkur öllum náð að vera ávaxtarík í verki Drottins. Guð gefi okkur öllum náð að vinna fyrir Jesú meðan dagurinn er. Vökum og biðjum að Drottinn brynji okkur í krafti trúar og Heilags Anda. Guðrún var elst 8 systkina. Hún var gift Óskari Guðlaugssyni frá Siglufirði, sem nú lifir konu sína. „Nær mitt lífstarf er endað til míns föðurlands jeg fer, þá mjer fyrst hin bjarta morgunstjarna skin, Jesú himneska náðarandlit auga mitt þá sjer, Hann í elsku sinni brosir Ijúft til mín. Jeg mun sjá hann, jeg mun sjá hann, ó, hve sæll við hans hlið dvel jeg þar. Jeg mun sjá hann, jeg mun sjá hann. Jeg mun sjá hann er þyrnikransinn bar." (Fanny Crosby úr Söngbók aðventista). Hafi Gunna systir mín þökk fyrir alt og alt. Nú er hún friði skírð í örmum Jesú. Guði sje lof fyrir vonina um endurfundina heima á himnum. Anna G. Jónsdóttir Guðrún Asgeirs- dóttir — Minning Fædd 18. júlí 1933 Dáin 26. október 1984 Mig setti hljóða er ég heyrði lát bernskuvinkonu minnar, Guðrún- ar Ásgeirsdóttur. Lífið er stund- um stutt og óöruggt. Guðrúnar verður minnst sem fallegustu og bestu stúlkunnar og mun verða saknað af öllum sem þekktu hana. Það sem mest prýddi hana var hvað hún var góð, enda átti hún til góöra að telja. Hún fæddist inn í sumardýrðina á Eydölum í Breiðdal og var mikil gleði yfir þessu barni og þar bjó hún við ör- yggi og sælu til fermingaraldurs. Foreldrar hennar voru hjónin Kristrún Franzdóttir úr Reykja- vík og Ásgeir Vigfússon, sonur Vigfúsar Þórðarsonar sem þá var prestur á Eydölum og frú Sigur- bjargar Bogadóttur. Heimilið og fólkið á Eydölum var með því besta sem maður hefur kynnst, en þess á eftir að verða minnst ann- ars staðar. Það varð mikil breyting á hög- um Gunnu og annarra þegar sr. Vigfús hætti prestskap og fólkið flutti suður til Reykjavíkur. Við Örfá kveðjuorð: Gunnar Víglundsson frá Sómastaðagerði Fæddur4.júníl913 Dáinn 24. október 1984 Genginn er af sviði góður dreng- ur og gegn. Örfá kveðjuorð skulu flutt að leiðarlokum. Þar sem Gunnar Víglundsson fór, gneistaði af honum lífsorkan, tilsvörin meitl- uð og mergjuð, þvi tæpitunga var honum hvergi að skapi. Atorkan og athafnaþráin var honum í blóð bor- in. Eðlisgreind hans var ótviræð, skoðanamyndun hans fór ekki eftir neinni forskrift. Hrjúfleikinn hið ytra, hjartagæðin innra, hreinskilni og hreinskiptni voru honum að skapi. Það var gaman og gott að kynnast Gunnari og fyrir það er þakkað. Lengi mun hláturinn hans létti hljóma í eyrum, lengi munu 'mér í minni orðræður við þennan grernda alþýðumann, þar var ekki verið að skafa utanaf hlutunum og hver fékk sitt, en réttlætiskenndin rík og virðingin fyrir vinnunni ein- kenndu orð hans öll. Sjálfur var hann erfiðismaður alla tíð, og aldr- ei var neinn bilbugur á honum, áfram skyldi staðið meðan stætt var. Hugvit hans og góð greind hefðu án efa notið sín enn betur annars staðar en í hversdagsins starfi og striti, þó það yrði hans hlutskipti. Gunnar Víglundsson gekk eigin götur og það var ævin- lega viss reisn yfir honum, skapferli hans og skoðanir féllu aldrei að far- vegi meðalmennskunnar, þar var logndeyða lágkúrunnar víðs fjarri. Gurniar var Mjófirðingur, fædd- ist á Krossi í Mjóafirði, sonur hjón- anna Víglundar Þorgrímssonar bónda þar og síðari konu hans Jón- ínu Gunnarsdóttur. Kross var æskuheimili hans og þar bjó hann sjálfstæðu búi í tíu ár, en einnig á Krossstekk og Skógum í Mjóafirði. f Neskaupstaö bjó hann um tíma, en 1962 flyzt hann til Reyðarfjarðar og býr á Sómastaðagerði til ársins 1982, að hann fer til Neskaupstaöar. Lífsförunautur Gunnars, eigin- konan Ásta Ketilsdóttir, var lífsg- æfa hans mest. Ásta er hin mesta atgerviskona, dugmikil, hjartahlý og góðum gáfum gædd. Henni var gott að kynnast og því betur féll mér við þessa indælu konu sem ég kynntist henni betur. Þar fer mæt mannkostakona, sem allir bera hið besta orð. Þau eignuðust sex börn, sem öll eru á lífi, dugnaðar- og greindarfólk. Ekki mun ég rekja náið lífshlaup hans. Það munu aðrir gera. Gunnar á Gerði er horfínn. Hressandi andblær atorku og áræðni fylgdi honum ævinlega. Björt og heið var lífssýn hans, þar sem jöfnuður og réttlæti skyldu ríkja. Umbúðalaust sagði hann mér til syndanna sem öðrum, en aldrei fylgdu þvi ónot eða kali og oftast var það hollt til íhugunar og allrar athygli vert. En svo var lika slegið á glitrandi létta strengi og hann unni landinu, gögnum þess og gæðum. Ég minnist í hljóðri þökk dreng- skaparmannsins hreinlynda og hugumglaða. Við sendum öllum að- standendum, Ástu og bórnunum þo helzt og fyrst, okkar einlægustu samúðarkveðjur. Það er heiðríkja yfir góðri minningu Gunnars Víg- lundssonar. Blessuð sé minning hans. Helgi Seljan Gunna skoðuðum þá Reykjavík saman og fannst mikið til koma og vissum ekki um nein öngstræti. Hún giftist kornung Jóni Bjarna- syni verslu'narmanni og var hjónabandið hið ágætasta. Gunna var sæl og ánægð og hugsaði vel um börn sín og heimili. Börnin urðu þrjú, Viðar, búsettur á Siglu- firði, Kristrún, býr í Svíþjoð, og Ólafur í Reykjavík. Þau hjónin slitu samvistum eftir margra ára hjónaband. Ég sá Gunnu því mið- ur mjog sjaldan á seinni árum. Þó fannst mér henni brugðið og allur galsi horfinn og brosin færri. Nú er hún horfin og við minnumst hennar harmi slegin. Ég votta móður hennar, Krist- rúnu Franzdóttur, innilega samúð, en hún á nú mjög um sárt að binda, einnig börniim hennar og öðru skyldfólki. Blessuð sé minning Guðrúnar Ásgeirsdóttur. Þú Ijós sem ávallt lýsa vildir mér þú logar enn. I gegnum báru, brim og voðasker nú birtir senn og eg finn aftur andans fögru dyr og engla þá sem barn ég þekkti fyr. (J.H.N. - M Joch.) Nanna Tryggvadóttir
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.