Morgunblaðið - 22.11.1984, Blaðsíða 49

Morgunblaðið - 22.11.1984, Blaðsíða 49
MORGUNBLAÐID, FIMMTUDAGUR 22. NÓVEMBER 1984 49 Jón Árni Krist- insson — Minning Fæddur 29. október 1914 Dáinn 17. október 1984 Jón Árni Kristinsson, minn ástkæri tengdafaðir, er nú horfinn sjónum mínum. Langar mig að minnast hans með nokkrum orð- um. Jón Árni fæddist í Hafnarfirði 29. október 1914. Hann var elsta barn hjónanna Ingibjargar Guð- rúnar Árnadóttur og Kristins Friðriks Brandssonar. Þau eignuð- ust 6 börn en af þeim lifa tveir synir, Kristján og Ingibergur. Jón ólst upp í Hafnarfirði og bjó þar alla tíð. Ungur að árum hóf hann störf við trésmíðar og vann við þær óslitið til dauðadags. Ekki gafst honum þó tækifæri til að afla sér réttinda í þeirri grein fyrr en hann stóð á sextugu. Jón þótti sérlega hagur smiður. Árið 1941 kvæntist Jón eftirlif- andi konu sinni, Sigríði Aradótt- ur. Vafalaust var það hans mesta gæfa í lífinu. Sigríður reyndist honum góður og tryggur lífsföru- nautur. Má með sanni segja að hjónaband þeirra hafi einkennst af gagnkvæmri ástúð og virðingu. Þau eignuðust fjogur börn, þau Kristínu Ingunni, Kristin Friðrik, Ingiberg Gunnar og Lilju Björk. Jón sýndi ástvinum sínum ein- staka elsku og umhyggju, allt vildi hann gera til að gleðja þá og auka velferð þeirra. í mínum huga var Jón perla, viðmót hans yljaði manni alltaf um hjartarætur, þessi hlýja fram- koma, hýra brosið og liðlegheitin í öllum samskiptum. Ávallt var hann reiðubúinn að rétta hjálp- arhönd, ef hann gat, kom hann þá oft óbeðinn og ekki miklaðist hann yfir verkum sínum. Jón var mér mjög góður, sem besti faðir. Er ég mjog þakklátur fyrir þau góðu kynni sem við áttum, þótt stutt væru. Ég þakka Drottni mínum fyrir að hafa gefið mér svo góðan tengdaföður sem Jón var. Þótt sorgin sé sár og söknuður- inn mikill megum við sem eftir stöndum ekki bugast. Við eigum huggun, dauðinn er ekki endalok alls. Jesús sagði: „Komið til mín, allir þér, sem erfiðið og þunga er- uð hlaðnir, og ég mun veita yður hvíld." (Matt. 11:28). „Ég er upp- risan og lífið, sá sem trúir á mig mun lifa þótt hann deyi." (Jóh. 11:25). Minningin um Jón verður ætíð hjúpuð heiðri og þökk í mínum huga. Lárus Þór Jónsson Þegar forfeður manns kveðja lífið á þessari jörð, verður maður áþreifanlega var við hversu tím- inn hefur liðið fljótt. ófáar eru þær stundirnar, sem ég hef dvalið hjá afa mínum og ömmu, bæði sem lítill snáði og sem unglingur. Eftirminnilegast finnst mér hversu mikil ró ríkti á heimili þeirra og var það ekki síður afa að þakka. Honum virtist fullkomlega ómogulegt að beita aðra ofbeldi á nokkurn hátt. Flesta foreldra hendir það að tukta börn sín til endrum og sinnum. Móðir mín hefur sagt mér að það hafi hún hins vegar aldrei upplifað af föður sínum. SHkt uppeldi er ekki á allra færi og vil ég nota tækifærið hér til að þakka afa mínum þetta, ekki aðeins barna hans vegna, heldur einnig okkar barnabarnanna, því af foreldrum sínum læra menn að ala upp eigin bðrn. Fregnin um andlát afa míns kom mér alls ekki á óvart. Undan- farin ár hafði hann ekki verið heill heilsu og síðustu dagana hafði hann átt erfitt með svefn, en samt keyrt sig áfram af viljanum einum saman. Þá grunaði mig að þetta yrði ekki miklu lengra. Þótt sökn- uðurinn sé sár nú, þá má ekki gleyma því að nú þjáist hann ekki lengur. Það ber ad þakka. Einhvern veginn hefur það æxl- ast svo að mér finnst líklegra að lif sé að loknu þessu en að svo sé ekki, og að menn lendi á stöðum, þar sem fyrir séu þeir sem líkastir eru manni að lundarfari. Ef það er rétt, þá veit ég að afa mínum líður vel. Enda er það svo að mér finnst að þegar góðmenni deyja, þá sé betra að samgleðjast þeim í stað þess að gráta brottför þeirra. Og hver veit nema við sjáumst aftur, einhvern tima, einhvers staðar í þessum mikilfenglega alheimi, sem við búum i. Hvað sem því líð- ur, þá mun minningin um góðan mann, sem öllum þótti vænt um, lifa áfram meðal vor. Sveinn Baldursaon Minning: Hermann Vilhjálms- son, bakarasveinn Hinn 12. september lést á Elli- heimilinu Grund Hermann Vil- hjálmsson bakarasveinn. Hann var fæddur á Brekku í Mjóafirði áttunda dag aprilmánaðar árið 1902. Hermann hefir dvalist á Elliheimilinu síðastliðin 4 ár og blindur lengst af. Hermann var alltaf bundinn mjog sterkum átt- hagaböndum; á uppvaxtarárum hans í Mjóafirði var mikið mann- lið og athafnamenn voru þar ófáir á fyrsta áratug þessarar aldar. Mjóifjörður fannst mér dásamlegt byggðarlag og ég þakka forlögun- um það að fá áð alast þar upp. Fegurð landsins var mikil hvert sem litið var. Þetta voru orð Her- manns þegar hann minntist æsku- stöðvanna. Það var ekki gert ráð fyrir því að Hermann yrði bóndi. Honum fannst alltaf að bakarafagið ætti við hann, svo árið 1934 kveður hann Mjóafjörð og er ferðinni heitið til Reykjavíkur. Eftir leit í höfuðborginni að plássi, er hann svo lánsamur að komast í nám í brauðgerð Jóns Simonarsonar á Bræðraborgarstíg 16, sem þá var eitt besta bakari i Reykjavík og hafði afburðagóða bakara i sinni þjónustu. Hermann undi hag sín- um vel hjá Jóni og taldi hann Jón Simonarson sinn velgjörðarmann. Eftir að námi lauk, var erfitt um vinnu við fagið, kreppan í al- gleymingi og vinna stopul. Á styrjaldarárunum vann hann svo í setuliðsvinnu þar til henni lauk. 1946 fær hann vinnu hjá Reykja- víkurborg og urðu hakinn og skóflan hans hlutskipti næstu 20 árin. Hermann hafði dreymt um að gerast sópari. Honum fannst það virðingarstaða. Og draumurinn rættist 1965. Þá fékk hann sópinn og kerruna. Þessi vinna átti vel við hann. IJann var frjéls, hann hafði stykki .í nálægð miðbæjarins.' Hverfisgata, Laugavegur, Grett- isgata og Vitastigur voru hans götur. Til þeirra hafði hann sterkar taugar. Eftir 12 ár með sópinn og kerruna fær hann inni á Elliheimilinu sem var hans heim- ili þar til hann lést eftir erfið veik- indi. Hermann fór ekki varhluta af því að vera minnimáttar. Marg- ir óprúttnir menn notfærðu sér það að níðast á minnimáttar. Heimili Hermanns var margrænt og hann sjálfur fyrir meiðingum. En Hermann átti líka sína tryggu vini. Það sást best i veikindum hans. Margir komu og heimsóttu hann og þeir sem eru lifandi og unnu með honum á námsárum hans hafa alltaf haldið tryggð við hann. Hermann var mikill trúmaður og gat hann rökrætt og vitnað í Bibliuna. Þá var hann og vel les- inn, en því miður kom sjóndepra i veg fyrir að hann gæti stundað þá iðju. Þá hafði hann næmt eyra fyrir músik og var hann á tímabili orgelleikari í kirkju sinni i Mjóa- firði. Hermann átti alltaf lítið orgel sem hann spilaði á heima og sem honum þótti mjog vænt um. Þetta er sálin í mér, sagði hann, ef talið barst i þá átt. Hermann var vel greindur og stálminnugur og var gaman að ræða við hann um gamla daga. Hann hafði mikið yndi af að ræða um bakarafagið. Hann taldi það sín bestu ár eftir að hann fluttist til Reykjavikur og alltaf var viss ljómi yfir brauð- gerðarhúsi Jóns Sím. i huga hans. Hermann kom til Reykjavikur með Esju á sinni fyrstu reisu og það var ósk hans að hans síðasta ferð yrði með Esju. Því miður gat hún ekki orðið að veruleika, þessi ósk hans. Hermann var jarðsettur 23. september frá sinni gömlu kirkju þar sem hann hafði einu sinni setið og spilað og stjórnað sálmasöng sem hann hafði svo mikið dálæti á. Hvíli minn kæri vinur í friði. Georg B. M ichelsen t Viö þökkum hjartanlega auðsýnda samúö og vináttu vlö andlát og jaröarför eiginmanns mins, fööur, tengdafööur og afa. JÓNS ÁRNA kristinssonar. öldugötu 33, Haf narf irði. Sigriöur Aradóttir, K nstin I. Jónsdóttir. Baldur Sveinston. KnstinnFr. Jónsson, Edda Jóhannsdóttir, Ingibergur Gunnar Jðnsson, Julia Magnúsdóttir. Lilja Björk Jónsdóttir. Lárus ÞórJónsson . og barnabðrn. Jóhanna Vilhjálms- dóttir — Minning Fedd 28. október 1900 Dáin 26! september 1984 Mást skal lina og litur, steinn skal eyðast, litarneistinn í þeim skal ei deyðast. Perlan ódauðlega í hugans hafi hefjast skal af rústum þjóða og landa. Komi hel og kasti mold og grafi, kvistist lífsins tré á dauðans arin, sökkvi jarðarknör í myrkva marinn, myndasmíðar andans skulu standa. Einar Benediktsson. Þegar blaðleysi, útvarpsleysi og sjónvarpsleysi grúfði yfir þjóð- inni, var jarðsungin frá Grinda- víkurkirkju kona, hátt á 84. ald- ursári, sem alið hafði allan sinn aldur í því plássi, og mig langar til að minnast með fáeinum fátæk- legum orðum. Hún hét Jóhanna Vilhjálmsdóttir og var á margan hátt sérstæð kona. Þegar ég heyrði móður mina segja um hana: „Hún er nú dáin blessuð manneskjan, hún var greind og skemmtileg," varð mér hugsað til þess, að líklega hefði þetta ferða- lag, sem ég fór með henni austur i sveit til foreldra minna, verið hennar lengsta ferð á lifsleiðinni. Eg minnist þess, að þegar við komum austur undir Eyjafjöllin, sem var lengra en hún hafði áður komið, þá gat hún ekki orða bund- ist og sagði: „Þetta eru meiri nátt- úruundrin." Þegar við komum heim að bæ foreldra minna sagði hún, að sér fyndist þetta minna sig á Skálann, en það var hennar æskuheimili, sem fullu nafni heit- ir ísólfsskáli, og er austur af Grindavík. Foreldrar hennar höfðu slitið samvistir og Agnes móðir hennar fluttist með börn sin til Guðmund- ar á ísólfsskála, sem hún giftist og átti mörg börn með. Þar ólst Jó- hanna upp með stórum hópi systk- ina, við mikla vinnu, nýtni og sparsemi, og urðu þau öll hið mesta dugnaðarfólk. Jóhanna var elst barnanna og kom vinnan því ekki sist i hennar hlut. Árið 1927 giftist Jóhanna Bergi Bjarnasyni, ættuðum úr Grundar- firði. Bergur var dugnaðarforkur hinn mesti og standa enn i dag á hinu vinalega bæjarstæði á Is- ólfsskála tvö ibúðarhús, sem hann hyggði á fyrstu búskaparárum þeirra. Annað, sem hann byggði fyrir Agnesi og Guðmund, og hitt fyrir þau ungu hjónin. Seinna fluttu þau niður í þorpið og þar hyggði hann nýtt hús, sem þau nefndu Hjarðarholt. Þau eignuð- ust fjóra drengi: Bjarna, Guðberg, Vilhjálm og Hinrik. í þá daga voru heimilisstörf margfalt erfiðari og meiri en þau eru hjá húsmæðrum í dag, sem hafa öll nýtískuþæg- indi, og varð vinnudagurinn því oft erfiður og langur hjá Jóhönnu, því hún vandaði mjog til verka sinna og mun ekki ofsagt, að hennar heimili hafi verið hrein- legasta heimilið í Grindavík og þótt víðar væri leitað. Eins og áður var sagt var Jó- hanna greind kona og sérstæð. Hún lagði upp úr því að synir hennar fengju að menntast, sem ekki var algengt meðal alþýðu- fólks i Grindavík á þeim tíma. All- ir fengu þeir menntun, hver á sínu sviði. Bjarni er smiður, Guðbergur er rithöfundur, Vilhjálmur er list- málari og Hinrik er vélstjóri. Ég minnist þess, að þegar ein bóka Guðbergs sonar hennar var ný- komin út var sagt: „Þetta eru al- veg orðatiltækin hennar mömmu þeirra." Því mun persóna hennar lifa áfram i verkum eins af bestu rit- höfundum þjóðarinnar. Guð blessi minningu Jóhönnu Vilhjálmsdótt- ur. RJ. Birting afmœlis- og minningargreina ATHYGLI skal vakin á því, að afmælis- og minn- ingargreinar verða að berast blaðinu með góðum fyrirvara. Þannig verður grein, sem birtast á í mið- vikudagsblaði, að berast í síðasta lagi fyrir hádegi á mánudag og hliðstætt með greinar aðra daga. í minn- ingargreinum skal hinn látni ekki ávarpaður. Þess skal einnig getið, af marggefnu tilefni, að frumort ljóð um hinn látna eru ekki birt á minningarorðasíð- um Morgunblaðsins. Handrit þurfa að vera vélrituð og með góðu línubili. t Viö þökkum af alhug auðsynda samuð og vináttu viö andlát og útför fööur okkar, tengdaföður og afa, KRISTJÁNS KRISTJANSSONAR akipatióra. fré Maðaldal í Dýrafiröi. Brekkustlg M, Raykjavfk. Helga Kristiánsdóttir, Asa Kn.t|ánsdóttir, Anna Knstjénsdðttír, Arnlaugur Guömundsson. S»b|örn Kristjansson. Ágústa Oddsdóttir og barnabðrn.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.