Morgunblaðið - 14.09.1988, Blaðsíða 45

Morgunblaðið - 14.09.1988, Blaðsíða 45
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 74. SEPTEMBER 1988 "45 skylda mín sendum Kristínu og Sverri litla okkar innilegustu sam- úðarkveðjur. Jóhann Friðgeir „Ég hef slæmar fréttir að færa þér," sagði konan mín, „hann Sverr- ir vinur þinn dó í gær." Sorgmædd- ur en vantrúaður vonaði ég að þetta væri einhver misskilningur. Gróa á Leiti hafði áður reynt að fella kunn- ingja minn og ég reyndi að halda í vonina. Staðfestingin kom þó fljót- lega: hann Sverrir er dáinn. Ég reyndi að halda andlegu jafnvægi en það var erfitt. Myndir úr fortíð- inni birtust mér sem ljóslifandi og ég heyrði ekki orð af fyrirlestrinum sem ég sat. Hvers vegna Sverrir? Af hverju getur lífið verið svona óvægið? Það er erfitt að setjast í fyrsta skipti niður til að skrifa minningar- grein. Sérstaklega um góðan vin sem fellur frá í blóma lífsins, langt fyrir aldur fram. Minningarnar eru svo margar frá því góða og skemmtilega sem við upplifðum saman. Vinátta okkar Sverris var nánust þegar við vorum að breytast frá því að vera unglingar í fullvaxta menn. Leiðir okkar lágu þó fyrst saman þegar við hófum nám í Öldutúns- skóla, sex eða sjö ára gamlir. í níu vetur eyddum við deginum saman að meira og minna leyti, fyrst í „L"-bekknum, síðan í landsprófi í Flensborg. Skellinöðrurnar áttu hug okkar allan um tíma en þegar Sverrir keypti „Amasoninn" fóru áhugamálin að snúast í aðrar áttir. Áhugi fyrir eigin útliti, dansi og náttúrulega hinu kyninu blossaði upp, enda „diskó-æðið" svokallaða að nálgast hámark. Kvöld eftir kvöld ókum við rúntinn og ófáar ferðirnar „brenndum" við saman til Keflavíkur, í Bergás. Við gengum saman gegnum viðkvæmt en við- burðaríkt þroskaskeið sem byggði upp vináttu sem á sér engan líka. Leiðir okkar Sverris skildu er við fórum að stofna fjölskyldur og heimili. Það gerðist ósjálfrátt og var óskipulagt, eins og gengur og gerist. Við vorum báðir uppteknir af nýju þáttunum í lífi okkar en þó held ég að vináttan hafi ekkert dofnað. Fyrir u.þ.b. þremur vikum hittumst við á förnum vegi og byrj- uðum strax að tala um að fara nú að hittast oftar og rifja upp gömlu kynnin. Ekki gat mig órað fyrir því þá að þetta yrði okkar hinsti fundur. Sverrir var í eðli sínu drengur góður. Ef eitthvað bjátaði á gat ég alltaf leitað til hans. Hann var sterkur og einlægur karakter sem hafði mikil áhrif á mig. Hann kenndi mér margt með nærveru sinni og var mikilvægur þáttur í lífi mínu. Ég er þakklátur fyrir að hafa fengið að ícynnast Sverri og er sannfærður um að það að fá að umgangast hann hefur gert mig að betri manni. Ég og fjölskylda mín sendum Kristínu. Sverri litla, Maríu, Sverri, Vilborgu og Elfu okkar innilegustu samúðarkveðjur. Megi Guð og minningin um góðan dreng vera þeim styrkur í djúpri sorg. Leópold Sveinsson Með fáeinum orðum langar mig að minnast vinar míns og tilvon- andi mágs, Sverris Sverrissonar. Þessi alltof stutti tími sem ég þekkti hann verður ávallt ofarlega í huga mínum. Afhverju, var það fyrsta sem ég hugsaði þegar mér var til- kynnt um andlát hans, stundum á maður erfitt með að skilja ráðstöfun almættisins, en „þeir sem Guðirnir elska deyja ungir". Ég kynntist honum fyrst fyrir tæpum þremur árum, og strax kom okkur mjög vel saman. Hann var ávallt brosandi og mikill fram- kvæmdamaður. Ég var búinn að fmna góðan vin og samferðarmann í gegnum lífið þegar allt í einu hon- um var kippt úr okkar tilveru. Það er mjög sárt að þurfa að kveðja svo lífsglaðan og ungan mann fyrir fullt og allt, í blóma lífsins, en við vitum að minningin um góðan vin fölnar seint. Guð styrki þig áfram Kristín og Sverri litla, í því sem framundan er, Guð veri með öllum okkar vinum og vandamönnum. Tryggvi Með þessum orðum viljum við kveðja bróður, mág, frænda og okkar besta vin, stóra Sverri. Við áttum margar samveru- stundir og geymum þann fjársjóð ljúfra minninga í huga okkar. Það er erfitt að sætta sig við að hann sé farinn frá okkur.og komi ekki aftur. Við trúum því að honum hafi verið ætlað annað hlutverk á nýjum stað og taki á móti okkur þegar okkar tími kemur. Elsku Kristín, litli Sverrir, mamma, pabbi, Elva og Tryggvi, guð veri með okkur og styrki á þessari erfiðu stund. Vilborg, Þór og María Fönn Það er sumarið 1976. Skelli- nöðrugengi úr Firðinum hópast gjarnan í „gryfjurnar í Kópavogi" góðviðrisdaga. Þar er tætt og tryllt fram eftir kveldi í góðum félags- skap. Oftar en ekki er G-l 1 í broddi fylkingar. Þar er Sverrir á ferð- inni, sá sem í dag er borinn til hinstu hvílu, aðeins 27 ára að aldri. Það hlýtur að mega kallast „kald- hæðni örlaganna" að vettvangur slyss þess er dró Sverri til dauða skuli einmitt hafa verið „gryfjurnar í Kópavogi". Undarlegt má það telj- ast að sá staður sem í brjóstum okkar félaganna var helgaður ljúfri minningu unglingsáranna skuli nú vera banastaður eins okkar. Ljómi þessara stunda er nú skýjum hul- inn. Vegir Guðs eru svo sannarlega órannsakanlegir. Þótt skyldunnar blóð ekki bindi' oss við þig, það band tengdi lífið um samleiðarstig. Með glóbjarta lokkinn þú fyllir ei flokkinn, í fámennum hóp sýnir missirinn sig. (E. Ben.) Vinur minn hringdi í mig að morgni síðastliðins laugardags og sagðí mér að sá sem hafði látist í slysinu í Kópavoginum hefði verið gamall vinur okkar, Sverrir Sverris. Að því mæltu setti okkur báða hljóða. Vansæld og vanmáttar- kennd gripu mig. Spurningar vökn- uðu: Hvers vegna? Hvers vegna í ósköpunum? Frammi fyrir spurningum sem þessum er mannskepnan ráðþrota og rakalaus. Þetta er ekki á færi eins manns að skilja. Með hvaða hætti getum við útskýrt svo ótíma- bært andlát? Engum. Guð einn veit og við verðum að treysta því að hann muni vel fyrir öllu sjá. Að þessum fátæklegu aðfarar- orðum loknum langar mig að votta þeim mæðginum Kristínu og Sverri litla, Maju, Sverri, Vilborgu og Elfu svo og öllum öðrum vinum og að- standendum mína innilegustu sam- úð. Megi algóður Guð styðja ykkur og styrkja í þessum raunum. Minn- ist orða postulans Páls: Ef vér lif- um, lifum vér Drottni og ef vér deyjum, deyjum vér Drottni. Hvort sem vér þess vegna lifum eða deyj- um; þá erum vér Drottins. Blessuð veri ætíð minningin um Sverri Sverrisson. Þorsteinn Gunnar Þeir deyja ungir sem guðirnir elska. Þessu verðum við að trúa þegar við stöndum frammi fyrir bláköldum raunveruleikanum. Hann Sverrir maðurinn hennar elsku Kristínar systur minnar var hrifsaður á svo miskunnarlausan hátt frá okkur. Það er svo erfitt að átta sig á því hver tilgangurinn er með þessu öllu. Ungur maður í 'blóma lífs síns fer glaður og von- góður á vit framtíðarinnar til vinnu sinnar óg kemur aldrei aftur. Ég vona að algóður guð gefi foreldrum hans, systrum og ekki síst ungu konunni hans og elsku litla frænda okkar sem ekki fékk að njóta ástar og umhyggju föður síns nema í svo stuttan tíma, styrk og trú til að bera þennan mikla missi. í þeirri trú að góður guð vemdi hann og varðveiti í sínum nýju heimkynnum kveðjum við góðan dreng. Þótt kveðji vinur einn og einn , og aðrir týnist mér, ég á þann vin, sem ekki bregst og aldrei burtu fer. Þó styttist dagur, daprist ljós og dimmi meir og meir, ég þekki ljós, sem logar skært, það ljós, er aldrei deyr. Þótt hverfi árin, líði líf, við líkam skilji önd, ég veit að yfir dauðans djúp mig Drottins leiðir hönd. í gegnum líf, í gegnum hel er Guð mitt skjól og hlíf, þótt bregðist, glatist annað allt, hann er mitt sanna líf. (Sálmur. H. Jónsd.) Þórlaug, Vaddi og synir t Systir okkar og fóstursystir, HULDA S. ÞORSTEINSDÓTTIR frá Eyjólfsstöðum, tii hoimilis í Stóragorði 32, Reykjavík, verður jarðsungin frá Dómkirkjunni fimmtudaginn 15. september nk. kl. 13.30. • Guðrún Þorstelnsdóttir, Hannos Þorsteinsson, Kristín Þorsteinsdóttlr, Margrót O. Jósefsdóttir. t Faðir minn, tengdafaðir, afi og langafi, JÓHANNES GUÐMUNDSSON frá Seli, verður jarðsunginn frá Bústaðakirkju fimmtudaginn 15. septem- ber kl. 13.30. Helgi Scheving Jóhannesson, Jóhannes Helgason, Metta Helgadóttir, Hildur Kristfn Helgadóttir og barnabörn Lára Kristinsdóttir, Unnur Einarsdóttlr, Jón Árnason, t Innilegar þakkir til allra þeirra sem sýndu okkur hlýhug og samúö við fráfall og útför eiginkonu minnar, móður okkar og ömmu, SIGRÚNAR SIGURÐADÓTTUR, NorAurbraut 7b, Hafnarflrði, Kristján Guðmundsson, Ólaffa Kristjánsdóttir, Sigurður Kristjánsson, Ingibjörg Jónsdóttir, og barnabörn. t Þökkum auðsýnda samúö og hlýhug við andlát og útför eigin- manns míns, föður okkar, tengdaföður og afa, SR. HELGATRYGGVASONAR yfirkennara, Kársnesbraut 17, Kopavogi. Sérstakar þakkir til karlakórsins Fóstbræðra. GuAbJörg Bjarnadóttir, Hellen S. Helgadóttir, Einar Eberhardtsson, Bjarni Helgason, SJöfn Guðmundsdóttir, Eggert T. Helgason, Erla Sverrisdóttir og barnabörn. t Þökkum öllum þeim sem sýndu okkur samúö og vinarhug viö andlát og jarðarför bróður okkar, BJARN A GUÐBJÖRNSSON AR frá Hólmavfk, Grettisgötu 32, Reykjavfk. SigrfAur Guöbjörnsdóttir, Anna Guðbjörnsdóttir, Kristbjörg GuAbJörnsdóttir, Elírt GuAbJörnsdóttir, Guðrún Guðbjörnsdóttir, Þorstelnn GuAbJörnsson, Margrót GuAbJörnsdóttir, Torfi GuAbjörnsson.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.