Alþýðublaðið - 26.10.1932, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 26.10.1932, Blaðsíða 3
MsPfÐSJHEAÐIÐ bætt líf skjör í greipar yfirsitéttar. Þesp vegna, væri líka staða sendi- sveinanna við hlið verkamann- anna. Ég sagði þeim frá því, að samkvæmt skipulaginu í þjóðfé- íaginu ættu þeir ekki annars. úr- ko&ta en að verða verkámenn, og að þeir ættu því nú þegar að standa við hlið þeirra, enda yæru feður þeirra verkamenn. Ég spurði þá: „Hver á hann Jón ? Hveráhann Gvend? Hver á hann Kalla? Eru pabbar þeirra ekki verkamenn? Hafið þið nokkurn tima rekið ykk- ur á, að strákar Thorsaranna eða burgeisanna í bænum hafi verið sendisveinar í búð? Hafið þið nokkurn tíma rekið ykkur á, að dætur ThorsaranHa, Jóns Ólafs- sonar eða annara burgeisa í bæn,- um hafi verið vinnukonur þar sem þið hafið koraið með send- ingar? Hafið þið nokkurn tíma vitað, að konux buxgeisanna í bænum væru í fiski? Nei. Það erað þið, synir verkamannanna og sjómannanna, sem 'eruð sendá- sveinar, það eru systur ykkar, sem eru í.vist, og mæður ykkar, sem eru í fiski á sumrum. Þess vegna eigið þið að fylgja sam- tökum foreidra ykkaT, en hvorki ihaldinu né þeim mönnum, sem vilja sprengja samtökin." . Verklýðsblaðið hefir sagt, að ég hafi komið þarna til að styðja Gísla og íhaldið, en alt, sem ég sagði, var á þá leið að benda sendisveinum á, að þeir ættu að fylgja verklýðssamtökunum. Að þessu eru þeir allir vitni, sem voru á fundinum, og verður því lygi Verklýðsblaðsins hlægiieg í eyrum sendisveinanna. . Og þetta vil ég segja að lok- um: Þar sem Alþýöuflokksmaður talaa" á hann altaf þrjá andstæð- inga: íhaldsmenn, kommúnista og iramsóknarmenn. Andstæðinga á maður hægt með að taka tillit til og bera virðingu fyrir, en enga á maður jafn-erfitt með að skoða sem heiðarlega andstæðinga eins og kommúnista, því að öll þeirra barátta er bygð upp af lygi og Mógi, sem úrkynjaðír andlegir akipbrotsmenn eins og Stefán Rétursson og Brynjólfur Bjarna- sqh fylla með atvinnulausan og •rrinlaðan æskulýð. Erkendm Vilhjálmssm- Hungurganga i Bretlandi. Lundúnum, 26. október. U. P. FB. Hópar atvinnuleysingja eru B,ú á leið til Lundúna úr ölllum héruöum landsins, en þar safn- ast „hungurgöngu'Vmeninirnir saman til þess að bera fram kröf- ur sinar. Lögreglan hefir aðyarað aivinnuleysingjana um það, að verði gerðar nokkrar tilraunir til pess að rjúfa friðinn og stofna til óspekta, muni lógreglan gripa trl sinna ráða tafarlaust. Búist er Ljósmagii og rétt ending ákveða gæði glólampa. Lampar án merkis eða með ópektu merki em oftast einungis ódýrir í innkaupi. f notkun er sá lampi ödýr- astur, sem gefur mesta birtu í hlutfalli við straumeyðslu. Ef pér viljið kaupa góðan lampa, þá kaupið „Osram". Hann er ekki ódýrastur i innkaupi, en hann er ódýr i notkun. „Osramu-Iampar fást af öiiuEi gerðnm og stœrðam. við, að göngumennirniir komi til Lundúna í dag síðdegis éða snemma á morgun. Atvininuleys- ingjar á ýmsum stöðum hafa hitt kröfugöngumenn á tilteknum stöðum og slegist í bópinn. — Fulltrúaþing verkalýðsfélaganna kveður verkalýðsfélögin engin af- skifti hafa af „hungurgönguniná", sem sé eirt af fyrirtækjum kom- múnista. Hversu mikið má auka garðrækt og neýzla garðávaxta i landinn? Það er spurning, sem töluverð- ar rannsóknir og yfirlegu þarf við til að geta svarað nokkum veginn nákvæmt. Það verður ekki borið við í smágrein þessari. Aftur á móti má gera sér málefnið tölu- vert Ijóst með fáum einföldum athugunum, og við það er ekki Iítið unnið. Því málið er öilium þorra manna meira og minna' ó- ljóst. Og það er of* mikilsvert þjóðmár til þess, að slíkt megi viðgangast. Athugum t. d. hvað það er, sem alþýða manna neytir sem miorg- unhressingar eða morgunverðar. Fjöldi manna drekkur kaffi með töluverðum sykri og kannske rjóma eða mjólk (sem er tormelt mjög með kaffi) og töluverðu eða jafnvel miklu brauði (og kannske smjörlíki). Mest af þessu er erlend búðarvara, að mestu sneydd holl- ustuefnum. Eðla menn borða hafragraut með mj'ólk (eða án hennar) og kannske með sykri. Mikið af þessu er líka erlend búð- arvara, nokkru heilnæmari flest- um en hin fyr talda. — í stað hvors þessa, sem er, má hafa alinnlenda morgunhressingu, sem flest heimili gætu meira að segja framleitt handá sér sjálf að nokkru eða öilu ieyti — og haft ánægju af í ofanálag. Sú morgun- hressing myndi bera langt af hafragraut að smekk líklega flesitra og meira að segja bera til muna af honum að hollustu. Réttur þessi er spísnatmjólk. Þeir, sem ekki vinna erfiðjsvinnu, þurfa ekki annað á morgnana. Eríiðis- menn þurfa litið eða ekki annað. Þ$ er spurningin hvort garðáí vextir geti náð mieira rúraii í há- degismat en nú tíðkast Kariöfl- m boiiða margir nógar með kjöti Guðmundur Skarphéðinsson. - Hinsta kveðja frá stéttarfélögum. Af bárufalli barst oss sorgin hörð, við birtu sólar fengum það til kynna: þig helveg f&rinn:, harmul gisti jörð, — í hiörtum allra stéttarbræðra þinna. Og það varð hljótt um félagsstjórn og staif, — við fall þitt, bróðic,. eygðum glegst þess merki, að vizku og shilli áttir þii í arf og ávöxturinn sést í þíjnu verki. 1 gullsins auð sem barn ei borinn varst, — þú bygðir kot við NorðuTlandsins strendur. En til þúi einnig suðrænii söngur barst íum sigur; þess, er jöfnuður er nefndur. Og þessi söngur áttív máttugt mál, — vai; merki þess, er réftlætinu varðar. Og þessi andi gneip um glögga sál á göllum okkar köldu fósturjarðar. Með kjarjk í skapi sigldir suðut höf er sálin þráði mentun, — Ijóssins vörðu. Og þú fanst menining, — menning er sú gjöf, sem mannsins sál er dýrust hér á jörðu. Þar bergðir þú af brunni ouku manhs, er breyta1 vildi gerðum tíðar sinnar; — og með,þáð nesti náðir þú til lands á noröurstrendur fósturjariðar þinnar. Þar vanst þú starfið sýnt við saninleiks gögn, i sókn og djörfunjg fyrjr lægri stéttum. — Þín minning verður engin algeng sögn, — sem ætíð barðist fyrii málstað réttum. Af bárufalli barst oss sorgin hörð, en birtu slær af hreinni minning þlnni. Er góðir fara, vandfylt verða skörð, — það verður einrág nú í þetta sinni. Þln minning lifir; hröin um hundruð ár-, — í hjörtum okkar fær þitt merki að skína. ViS faH þirt, bróðir, fengum imikið sár, en félagslíf vort bergir minning þína. Við sendum þakkir út til ókends lands fyrir unnið starf, og sjá, það til þín kemur, til foringja og dáðadrengsins þanns, er dug og vilja sýndi öðrum fremur. VUhjálmw frá Skáholtf., eðla fisfei, en þeir eru lífea mairgir,. sem myndu hafa meiri ámiægju og nytsemd'af hádegismatMum, ef þeir ykju kartöfluskamtinh, en minkuðu kjöt- eða'fisk-skamitinai. Kjöt og fisk á helzt að borða sem nokkurs konar smekkbæti, þó áð matartegundir þessar hafi vissulega hlutverk að vinna í næringu flestna hérlendra manna. En svo eru kartöflur ehiiar með smjöri Hka ágætar einstöku sáwn- um. En þó eru róf<vtr< einar með stmjöiá enn þá betri. Þá á áð sjóðia þær út af fyrir sig í svo litlu vatni, að hér lum bl se gufað npp, þegar suðunni er lok- ið. Er þá vökvinn disætur og á að hella út á rófurnar. Þær eru liika dísætar. Með pessari aðferð halda þær sínu upprunalega bragði, sem flestir fara á mis

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.