Morgunblaðið - 17.09.1991, Blaðsíða 48

Morgunblaðið - 17.09.1991, Blaðsíða 48
•mmeymmsm þthðwdagor tt; sESTEMBER^göi Erum aö hefja kynningu og sölu á stórkostlegasta torfærutæki sem hér hefitr boöist. Torfarubifreið fyrir vötn, snjó og land 3 mismunandi tegundir, 2ja og 4ra manna, svo og burðarbíll. Allskonarfylgihlutir. Allarnánari upplýsingargefur: Craftmax sf, MaráS, símar 679311 -39140. . 0DEXIQN MAXI-plastskúffur varðveita smáhluti Margar stœrðir og litir fyrirliggjandi. LANDSSMIÐJAN HF. Verslun: Sölvholsgötu 13 Sími (91)20680 Honda 91 Civic 3jadyra 16 ventla Verófrá998þúsund. GLi-special GREIÐSLUSKILMÁLAR FYRIR ALLA. M VATNAGÖRÐUM 24, RVÍK., SÍMI 689900 SigurlaugÞ. Otte- sen - minning Fædd 11. júní 1921 Dáin 6. september 1991 Elsku amma mín, Sigurlaug Þ. Ottesen, er dáin. Þessi skínandi og margbrotna perrsóna er farin en í hjarta mínu situr eftir hlýr geisli; minningin, minningin um ömmu og mig á góðri stund í litlu íbúðinni hennar, ilmurinn af besta ömmumatnum smýgur inn í vitund mína og ég hverf aftur í tím- ann. Ég þarf ekki að hverfa langt. Al- veg frá því að ég var barn og þar til nú, átti ég þarna stað vísan. Stað fullan af fróðleik og visku, gleði og hamingju, hamingju yfir því að hún var til og að hún var amma mín. Ef mér leið illa eða átti í vandræð- um, leitaði ég alltaf fyrst til hennar, bar undir hana málið og lét hana svo leiðbeina mér í rétta átt. Nokkrum jólum eyddum við hjá henni þegar Sg var lítil og í augum barns var litla íbúðin eins og höll og litla jóltréð gnæfði yfir manni upp- Ijómað og fallega skreytt eins og hún ein gat gert. í minningunni eru jólin hjá ömmu sveipuð glitrandi dýrðar- Ijóma sem aðeins barnshugurinn get- ur framkallað. Eins eru kvöldin þeg- ar við komum frá Flatey, svöng og þreytt eftir langt ferðalag. Þá beið manns allaf góður matur og mjúkt rúm ásamt stórum skammti af hjartahlýju og gleði yfir því að við vorum komin til hennar, ömmu á Hringó. Tvö sumur bjó ég hjá henni þegar mamma og Þorvaldur voru í Hollandi og sá tími er mér ómetanlegt safn af minningum um okkur tvær saman. Hvað ég sat endalaust og tapaði fyrir henni í hinum og þessum spilum og varð aldrei leið, eins tapsár og ég er. Því á meðan á spilamennsk- unni stóð töluðum við saman um hluti sem mér -fannst ekki hægt að ræða við neinn annan, hvergi annars staðar var hægt að fá réttu svörin við þeim spurningum sem komu upp í hugann. Hvílíkar gáfur og vit sem rúmaðist í litla kollinum hennar und- ir mjúka dúnhárinu. Hún gat verið þver og ákveðin og við þráttuðum oft um ýmsa hluti eins og oft vill verða þegar tvær kynslóð- ir mætast, en aidrei hvessti hún sig við mig eða skammaði og sambúðin gekk mjög vel. Hún sýndi því full- kominn skilning að ég var á þeim aldri að vera á næturgölti um helgar og að ég kæmi oft seint heim. Að því leyti fannst mér kynslóðabilið ekki vera neitt, nema mér tókst auð- vitað ekki að draga hana með mér út á lífíð. Sumarið '86 fórum við mamma og amma saman til ítalíu og skemmt- um okkur vel í sólinni, skruppum til Feneyja og skoðuðum markverða hluti sem við höfum áður lesið og heyrt um. Og tvisvar kom hún með VELA-TENGI Allar gerðir Öxull - í - öxul. Öxull - í - flans. Flans - í - flans. iéL ÍftMsteMiMí' Jémssom á ©@ h Vesturgítu 16 - Símar 14680-132» okkur til Hollands, en aldrei eftir að við fluttum þangað, þá var hún orðin of veik. Mig skortir orð til að segja elsku ömmu hversu mikils virði hún var mér og hvað ég elska hana. En ég veit að henni líður betur núna og þá þýðir ekkert að vera með eigingirni og vilja hafa hana hjá sér alltaf. Guð blessi ömmu mína og verndi hana á nýja staðnum þar sem ég veit að hún er umvafin ástvinum sín- um, föður, móður og bróður. Sigrún Amma mín. Amma mín var mér góð. Allar minningar standa í mér. Hún gaf mér margt_ þegar ég var lítil sem ég á ennþá. Ég sakna henn- ar mjög. Á kvöldin bið ég bænir mínar fyrir mig og ömmu. Sigurlaug Dröfn Verkamannabústaðirnir við Hringbraut í Reykjavík eru tákn þeirra tíma þegar íslenskt alþýðufólk efaðist ekki um eigin samtakamátt og þekkti mikilvægi samstöðunnar. Þeir voru'byggðir áður en einstakl- ingshyggjan breytti okkur í örvænt- ingafulla skylmingarþræla í mis- kunnarlausri baráttu við náungann. Þeir sem þar lógðu hönd á plóginn hefðu átt a' verðaðkomandi kynslóð- um hvatning til frekari dáða, en flest bendir til þess að okkur ætli að tak- ast að gleyma starfí þeirra og hug- sjónum enda gæti hvort tveggja raskað sálarró okkar sem þykjumst tæplega aflögufær með tíma, hvað þá meira, náunganum til handa. Ennþá erum við þó svo rík að eiga fólk sem geymir í hjarta sér minning- una um baráttu genginna kynslóða fyrir rétti lítilmagnans og þar sem meira er, heldur þeirri baráttu áfram hvert með sínum hætti. Bestu fulltrúar þessa óeigingjarna hugsjónafólks hafa þó verið að kveðja okkur einn af öðrum og verð- ur skarð þeirra vandfyllt í heimi þar sem háleitar hugsjónir eru gjarnan kallaðar „tímaskekkja" og hin upp- runalega merking orðsins .jafnaðar- maður" er svívirt af þeim sem oftast skreyta sig með því. Og enn hefur tómarúmið stækkað því fækkað hef- ur í úrvalssveitinni. Tengdamóðir mín, Sigurlaug Þ. Ottesen, var jarðs- ungin frá Fríkirkjunni í gær. Hún var dóttir Þorláks G. Ottesen og Þuríðar Friðriksdóttur, en bæði eru þau kunnir baráttumenn í sögu verkalýðshreyfingarinnar. Hún var þriðja barn þeirra hjóna, en alls urðu bornin sex, fimm dætur og einn son- ur og eru fjórar dætur enn á lífi. Fjölskyldan flutti í verkamannabú- staðina, á Hringbraut 84, þegar Sig- urlaug var enn innan við fermingu og höguðu örlögin málum svo að þar varð hennar framtíðarheimili. Hún giftist Birni Þorgeirssyni 1943 og eignuðust þau þrjú börn, Þorgeir, Ingibjörgu og Þuríði. Árið 1972 slitu þau samvistum og fljótlega eftir það réð Sigurlaug sig til starfa hjá Tryggingastofnun ríkisins. í fyrstu sinnti hún almennum skrifstofustörf- um en var síðan boðið starf fulltrúa og má fullyrða að það hafi verið til mikillar gæfu fyrir stofnunina og skjólstæðinga hennar. í þessu vanda- sama starfi fengu bestu eiginleikar Sigurlaugar að njóta sín í þágu þeirra sem minna mega sín. Þeir eru ófáir, jafnt öryrkjar, aldraðir og aðrir sem eiga undir högg að sækja í þjóðfélag- inu, sem fengu að njóta réttsýni hennar og þeirrar sterku réttlætis- kenndar sem henni var í blóð borin. Þeir sem til hennar leituðu með vand- amál sín lærðu að treysta því að hún gerði allt sem í hennar valdi stóð til að verða þeim að liði. Árið 1988 neyddist hún til að hætta starfi sínu vegna veikinda og hafði þá þráast lengur við en hollt gat talist. Þegar ég hitti Sigurlaugu fyrst fyrir 10 árum, skynjaði ég fljótlega að þar fór kona sem mátti treysta og því trausti hefur hún aldrei brugð- ist. Hún hefur staðið þétt við bakið á börnum sínum og fjölskyldum þeirra í þlíðu og stríðu. Þegar aðrir vildu draga úr þá hvatti hún. Þegar auðvelt hefði verið að stinga höfðinu í sandinn, taka ekki afstöðu, þá tók hún af skarið. Þegar einhverjum fannst öll sund vera að lokast þá eygði hún oftast smugu. Orðagjálfur, innantóm loforð og sjálfvirkt kurteisishjal var henni mjög á móti skapi og maður gat tre- yst því að hún segði ekkert nema það sem hún meinti. Þá sagði hún það líka, hvort sem það hentaði manns eigin uppskrift eða ekki. Fyr- ir það verð ég henni ævinlega þakk- látur því fáir hafa verið mér jafn áhrifamikil fyrirmynd í hreinskipt- inni framkomu og hún. Það var líka hægt að treysta hugsjónum hennar. Það var nánast sama hvað við rædd- um, alltaf skein í gegn grundvallar- atriðið í afstöðu hennar til lífsins; krafan um jöfnuð, réttlæti og heiðar- leika. Hún var ágætlega vel að sér í heimsmálum og hafsjór að fróðleik á íslenskum vettvangi. Minni hennar var nánast óskeikult og mátti ég oft hafa mig allan við að fylgja henni þar sen hún geystist fram og aftur söguna og töfraði fram myndir af liðnum atburðum þannig að unun var að hlusta á. Og þegar talið barst að samtímanum og hitnaði í.kolunum hjá okkur, þurfti stundum að kæla sig niður með hressingu úr ísskápn- um og þá gat maður treyst því að finna upptakarann á sínum stað í skápnum yfir brauðbrettinu, neðri hillu, lengst til vinstri. Það var líka betra að setja hann þar aftur, því það var regla á hlutunum hjá henni Sigurlaugu. Óllu þessu roátti treysta allt til síðasta dags. Þrátt fyrir margra ára veikindi þar, sem hvert áfallið rak annað og fæstar fréttir voru upp- örvandi, varð hún æðrulausari og bjartsýnni og það var engu líkara en allir hennar bestu eiginleikar efld- ust við hverja þraut. Vegna starfa erlendis á undan- förnum árum gat ég ekki fylgst jafn náið með Sigurlaugu í veikindum hennar og annars hefði verið, en naut þó engu að síður Tnargra ógley- manlegra stunda með henni, síðast í lok ágúst. Ég gerði mér hins vegar grein fyrir því, þrátt fyrir fjarver- una, að fjölskyldan fór á vissan hátt stækkandi í þessum þrengingum. Annars vegar af kynnum sínum af fallegri konu, kjarkmikilli móður sem barðist hetjulega fyrir hverjum frest- inum á fætur öðrum svo hún mætti ljúka því sem ljúka þurfti í þessu lífi. Hins vegar vegna þess að fjölskyldu- meðlimum fjölgaði jafnt og þétt á þeim árum sem Sigurlaug naut að- hlynningar á deild 11E á Landspíta- lanum. Starfsfólk þessarar deildar sinnir starfi sínu með slíkum ágætum að fyrir Sigurlaugu varð deildin hennar annað heimili og þar átti hún stóra fjólskyldu. Umhyggja starfs- fólksins, yfirvegun og hlýja í sam- skiptum við sjúklinga og aðstandend- ur þeirra er þeim dýrmsett vega- nesti, hvert sem leiðin liggur. Sá tími sem Sigurlaug var heima á Hring- braut var henni hverju sinni afskap- lega dýrmætur: til þess að gera henni kleift að njóta sem flestra stunda þar naut hún aðhlynningar hjúkruna- rfræðings sem heimsótti hana reglu- lega og létti undir með henpi á marg- víslegan hátt. Starf þeirrar góðu konu varð Sigurlaugu ómetanleg^ur styrkur, enda tókst með þeim vin- átta, byggð á gagnkvæmri virðingu. Ég rölti vestur á Hringbraut og settist inn í stofu til að skrifa þessar línur. Þar sem ég lít nú upp frá skrif- unum og horfi í kring um mig í litlu íbúðinni hennar Sigurlaugar, sem þó er svo undurstór, finn ég að í hjarta mínu er þegar búið að innrétta sams konar íbúð og þar situr hún Sigur- laug og bíður eftir mér. Við ætlum að fara að spjalla svolítið saman. Af nógu er að taka. Og af því að ég er viss um að þetta verða langar samræður þá ákveð ég að hafa vað- ið fyrir neðan mig og geng fram í eldhús til að sækja mér hressingu í ísskápinn. Ég treysti því að upptak- arinn sé á sínum stað. Ég treysti Sigurlaugu. Með virðingu og þakklæti. Þorvaldur Þorsteinsson Elín Olafs - Kveðjuorð Fædd 2. september 1909 Dáin 8. september 1991 Amma okkar, Elín Ólafs, lést á heimili sínu 8. september síðastlið- inn, eftir langt og gott lífshlaup. Við nutum góðs af því að alast upp í kjallaranum hjá afa okkar og ömmu í Tjarnargötunni og var gott að geta hlaupið upp til þeirra, hvort heldur sem var til að fá hlýju og athygli eða þá bara til að segja: „Amma, ég veit að það er ljótt að sníkja en mér fmnst svo góðar rúsínur." Eftir að við fluttum þaðan sóttum yið mikið til afa og ömmu í Tjarnó. Ósjaldan sendi amma okkur niður að Tjörn með andabrauð og á ve- turna tók hún á móti okkur með kókómalti og kökum eftir skauta- ferðirnar. Þau tóku okkur oft með sér upp í sumarbústaðinn við Þing- vallavatn og eigum við þaðan marg- ar ljúfar minningar. Þar lærðum við að róa, veiða og ekki síst að njóta kyrrðarinnar í náttúrunni. Jóla- stemmningin er í hugum okkar óað- skiljanleg frá Tjarnargötunni, en þar kom öll fjölskyldan alltaf saman á aðfangadagskvöld og eru þær góðu stundir okkur ógleymanlegar. Amma var nett kona. Það var skemmtilegt og fróðlegt að hlusta á hana segja sögur úr gömlu Reykja- vík, sem hún gjörþekkti, enda fædd og uppalin í miðbænum. Hún hafði afdráttarlausar skoðanir á mönnum og málefnum, lýsti hlutunum á líf- legan og skemmtilegan hátt, enda einstaklega orðheppin og frábær húmoristi. Daginn fyrir andlát sitt voru barnabarnabörnin hennar einu sinni sem oftar í heimsókn hjá henni og lék hún þá á als oddi eins og alltaf í návist þeirra. Hún varð bráðkvödd næsta morgun, en þannig hefði hún án efa helst kosið að kveðja þennan heim. Það er viðeigandi að amma, sem 61 allan sinn aldur í miðbænum, vérð- ur lögð til hinstu hvílu við hlið afa í gamla kirkjugarðinum í Reykjavík. Megi hún elsku amma hvíla í friði. Stína, Bjöggi og Dúsa Minningargrein um Elínu Ólafs, sem birtist í blaðinu á sunnudag, bar yfirskriftina Elín Ólafsdóttir. Beðist er velvirðingar á þessari mis- ritun, um leið og leiðrétt er.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.