Morgunblaðið - 23.11.1991, Blaðsíða 1

flfanrgtntlritoMfe
MENNING
USTIR
PRENTSMIÐJA MORGUNBLAÐSINS LAUGARDAGUR 23. NÓVEMBER 1991 BLAÐ
ÞEGAR
/
HÆGAR
VIÐTAL: SÚSANNA SVAVARSDÓTTIR
HÖRÐ OG HVÍT birta kuldakafl ans
sem lagðist yfir okkur í byijun nóv-
ember, er að dvína. Við sitjum inni
á Hótel Borg og utan við gluggann
liggur heit þokan niður að malbikinu
sem rigningin lemur taktfast. Heitt
te og kaffi, hugurinn eins mattur
og hljóðin sem reyna að berast í
gegnum þokuna, suð, og augnlokin
þung. Við annað borð sitja þeir,
karlarnir, íbyggnir á svip, eins og
alltaf á þessum tíma dags, í jakkaföt-
unum; fastur liður alla ævi að eldast
um eina klukkustund á dag á Hótel
Borg: Eins og mynd eftir Karólínu,
kyrr og svo fastur punktur í tilver-
unni að maður sér í svip þeirra eigin-
konu á rósóttum Iqól, heima að
nostra.
s
Inæsta húsi, Gallerí Borg, er verið að opna
sýningu á olíumálverkum hennar, mynd-
um af mannlífinu í Reykjavík sem var.
„Það var eitthvað svo ómengað við þennan
tíma,” segir Karólína, eftir að við höfum þag-
að lengi, með lægðina langt oní maga.
„Kannski var það vegna þess að maður var
bam og tíminn var svo stór. Hann virtist líða
hægar en hann gerir núna og maður var viss
um að hann liði líka hægar hjá fullorðna fólk-
inu.”
í verkum Karólínu er tíminn í myndum;
myndum af konum sem standa innan við grind-
verk, í rósóttum kjólum og með svuntur. Þær
eru að bjástra við þvott og þegar þær fara í
hús, er það eldhúsið. Þegar þær fara út fyrir
grindverkin, hafa þær tekið svunturnar niður
og sett upp hatta. Þær halda á veski sem þær
þrýsta að þéttum líkamanum. „Þegar konur
giftu sig á þessum tíma, gerbreyttu þær um
klæðaburð,” segir Karólína, „þær klæddu af
sér æskuna og ef þær voru ekki í rósóttum
kjólum, voru þær með rósóttar svuntur og það
var alls staðar lykt af físki og kartöflum.
Karlarnir voru í svörtum fötum. Það var allt
svo_ staðlað að heimurinn virtist standa kyrr.
Útvörpin höfðu vængi og þar voru auglýstar
medister pylsur og delisíus epli. Svo var það
föstudagurinn langi. Þá var allt lokað. Útvarp-
ið lék grafalvarlega tónlist og allir fóru í þung-
lyndi í einn dag. Það mátti ekki sauma, það
Engillinn talar til mannsins.
KAROLINA
LÁRUSDÓTTIR
SÝNIR
REYKJAVÍKUR-
MYNDIR
í GALLERÍI
BORG
Tvær amerískar konur á Hótel Borg.
Morgunblaðið/Þorkell
mátti ekki pijóna og ekki spila á spil. Það var
eins og við ættum öll að upplifa sársauka kross-
festingarinnar. Það var reynt að koma alvöru
málsins yfír til okkar, en við hefðum aldrei
getað skilið það. Þessi dagur gerði aldrei neitt
annað en að skapa innilokunarkennd," segir
Karólína um leið og hún lítur út um gluggann,
innilokuð í þokunni. Það hefur stytt upp og í
næsta húsi við Hótel Borg gamna persónur
Karólínu sér í kyrrum heimi, björtum, litskrúð-
ugum og öllum á hreyfingu, Þar er líka drukk-
ið kaffi og te, sumir tala saman, aðrir snúa
sér undan, enn aðrir eru á skjön við samfélag-
ið, annaðhvort í lausu lofti ellegar ofurlítið
hallandi í tilverunni.
„Þetta er ekki endilega algott fólk," segir
Karólína, „þetta eru manneskjur og þær eru
aldrei algóðar. Þá væri ekkert mannlíf.”