Morgunblaðið - 23.01.1992, Blaðsíða 33

Morgunblaðið - 23.01.1992, Blaðsíða 33
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 23. JANÚAR 1992 33 Kveðja frá Sam-frímúrarareglunni Við veitum því sjaldnast athygli hve lífið er mikil endurtekning og oft og tíðum er um endurtekningu á andstæðum að ræða. Okkur er tamt að líta svo á að það sem hendi okkur sé einstakt. En þegar grannt er skoð- að kemur annað í ljós. Flóð og fj'ara skiptast á, ein árstíð tekur við af annarri, gróður jarðar vaknar til lífs að vori og sölnar að hausti, líf fæðir af sér líf og deyr. Hin eilífa hringrás sköpunarverksins er stöðugt að verki allt í kringum okkur en einstaka þættir hennar snerta okkur dýpra en aðrir. Þau atvik sem varða okkur persónulega marka tilveru okkar. Burtför vinar eða bróður setur spor í vitund okkar en söknuður, þakk- læti og fyrirbænir haldast í hendur á kveðjustund. Hinn 14. janúar sl. hvarf Þorvarð- ur Áki Eiríksson til hins eilífa aust- urs eftir löng og erfið veikindi. í fyrstu leit út fyrir að hann ynni sig- ur á sjúkleika sínum en svo náði maðurinn með ljáinn undirtökunum og hafði betur. Hann sigrar okkur alltaf að lokum en stundum fmnst okkur koma hans ótímabær þegar mikið er eftir af starfsævinni og mörg áhugaverð verkefni bíða úr- lausnar. Þetta á við þegar við lítum yfír vegferð bróður okkar, Þorvarðar Áka. Hann var aðeins 60 ára er hann kvaddi þennan heim. Hann gekk í Sam-frímúrararegluna árið 1967 og hafði því starfað þar í 24 ár. Starf reglu okkar var honum mjög hugleikið og hann var virkur félagsmaður frá fyrsta degi til þess er sjúkdómur hamlaði því að hann gæti sinnt þeim störfum er hann var kjörinn til af systkinum sínum. Hann var brennandi í áhuga sínum á mál- efnum reglunnar og rækti þau trún- aðarstörf sem honum voru falin af ítrustu samviskusemi og hollustu. Hugsjónir Sam-frímúrarareglunn- ar voru Þorvarði Áka hjartans mál og viðhorf hans til lífsins bar vott um mikinn mannkærleika og næman skilning á innsta eðli þess. Hann var jafnréttismaður í fyllstu merkingu þess orðs og átti auðvelt með að hrífa aðra með sér í umræðum er slík málefni bar á góma. Þorvarður Áki var vinmarg^ir maður sem barst ekki á en með glaðværri framkomu og góðvild laðaði hann fólks til fylg- is við sig. Lífsmáti hans bar vott um hógværð og staðfestu. Kom það glöggt fram í erfiðum veikindum hans hve þetta lífsmunstur sem hann hafði tamið sér var honum mikill styrkur. Eiginkonu Þorvarðar Áka, Mar- gréti S. Einarsdóttur, sem stóð sem bjarg við hlið hans uns yfir lauk, og öðrum aðstandendum eru hér sendar einlægar samúðarkveðjur. Systkinin í Sam-frímúrararegl- unni hafa misst^góðan bróður þar sem Þorvarður Áki er. Þau þakka óeigingjörn störf hans í þágu regl- unnar, vináttu liðinna ára og bróð- urkærleik og biðja honum blessunar á ljóssins leið. Kristín Jónsdóttír. í dag fer fram frá Kópavogs- kirkju útför Þorvarðar Áka Eiríks- sonar, framkvæmdastjóra, en hann andaðist á heimili sínu 14. janúar sl. Við andlát Áka koma fram í hug- ann minningar frá liðnum tíma. Kynni okkar hófust 1953, eða fyrir tæpum 40 árum. Við urðum svilar þegar við héldum sameiginlegt brúð- kaup með þeim systrum Margréti og Valgerði Einarsdætrum, en þær bjuggu þá á Þjórsárgötu 4 í Skerja- firði. Síðan hafa leiðir okkar legið saman meira og minna. Við vorum fj'ögur á brúðkaupsferð í Kaupmannahöfn, við heimsóttum Húnavatnssýslu og Akureyri, en þaðan áttu þær systur og Áki ættir að rekja. Þetta voru skemmtileg ferðalög, sem enn koma upp í hug- ann eftir öll þessi ár. Foreldrar þeirra systra Margrétar og Valgerðar, þau Einar Þorsteins- son skrifstofustjóri hjá Olíuverzlun íslands og kona hans Halldóra Hall- dórsdóttir, sem bæði eru látin, áttu fallegt og myndarlegt heimili. Fyrst á Þjórsárgötu 4, en síðan á Einimel 2 hér í bæ. Þar áttum við á liðnum áratugum marga ánægjulega stund með Þorvarði Áka og konu hans Margréti. Áki var fyrr á árum glæsilegur ungur maður eins og margir frænd- ur hans. Hann stundaði íþróttir og hafði alla tíð á þeim mikinn áhuga. Áki flutti snemma í Kópavog og gerðist þar brátt forystumaður um eflingu íþrótta. Það færði honum mikla gleði þegar sonur hans Einar náði þeim árangri að keppa árum saman með landsliðinu í handbolta og verða einn þekktasti íþróttamað- ur landsins. Annar sonur Áka, Eirík- ur, er einnig kunnur íþróttamaður. Eiríkur var hjá föður sínum í veikind- um hans og var honum mikil hjálpar- hella. Að lokum skólanámi á Akureyri fór Áki til Danmerkur og kynnti sér verksmiðjurekstur. Hann rak lengst af eigið fyrirtæki, Aladín hf., sem staðsett var í Kópavogi og fram- leiddi ýmsar tegundir sælgætis. Allra seinustu árin voru Áka erf- ið. Hann tók ólæknandi sjúkdóm og barðist við hann með miklum kjarki og æðruleysi. Þó veikur væri, kaus hann að dvelja á heimili sínu sem var honum kært. Honum varð að þeirri ósk sinni að eyða þar seinustu mánuðum, vikum og dögum ævi sinnar, og njóta hjá fjölskyldunni einstakrar umönnunar og hjúkrunar konu og barna. Að leiðarlokum vil ég þakka Áka langa samferð. Oft fórum við saman austur að Rangá á liðnum árum og áttum skemmtilegan dag. Minning- arnar eru margar. Systkinum Aka, þeim Erni sigl- ingafræðingi, Sigurði skrifstofu- manni og Ernu verzlunarkonu, er vottuð hluttekning. Einn bróðir Aka, Kristján hæstaréttarlögmaður er lát- inn; Ég og kona mín, Valgerður vott- um Margréti, börnum hennar og tengdabörnum alla okkar samúð. Megi Þorvarður Áki Eiríksson hvíla í friði. Honum fylgi blessun Guðs. Lúðvík Gizurarson. Fleirri greinar un Þorvarð Áka Eriríksson bíða birting- ar og munu birtast á næst- Minning: Kveðjuorð: Bjarni Oddsson - Mig langar til að minnast Bjarna Oddssonar með nokkrum orðum. Hann var giftur Svönu frænku og var því sjálfsagður hluti fjölskyld- unnar. Ég man eftir honum alveg frá því ég var pínulitil. Sérstaklega koma upp í hugann minningar frá öllum aðfangadagskvöldunum og síðar gamlárskvöldum sem hann og Svana eyddu heima hjá okkur á Sunnuveginum. Það er annars varla hægt að hugsa um annað þeirra án þess að hitt komi upp í hugann líka. Því finnst mér skrýtið að hugsa til þess að ég eigi ekki eftir að sjá hann aftur. Að á aðfangadags- og gamlárskvöldum framtíðarinnar verði enginn Bjarni mitt á meðal okkar allra. Síðustu árin var æ strjálla á milli þess sem við hittumst. Eins og ger- ist og gengur þegar börn vaxa úr grasi og eignast eigin vini þá fær fj'ölskyldan sífellt minni tíma. En hvenær sem einhver átti stóraf- mæli eða eitthvað annað markvert gerðist í fjölskyldunni hitti ég hann alltaf. Það var einhvern veginn svo sjálfsagt. Bjarni hafði alltaf verið til í mínum huga og þess vegna átti hann alltaf að vera til staðar. Það verður erfitt að venjast því að vera án hans. Nú þegar ég kveð kæran frænda minn þá hugsa ég til allra góðu stundanna sem við áttum og bið Guð um að gæta hans vel. Elsku Svana, þú hefur alla mína samúð, Guð blessi þig. Fyrir hönd systkinanna á Sunnu- veginum, Sigrún Sveinbjörnsdóttir. Helga Guðjónsdótt- irfráLaxnesi Fædd 5. maí 1912 Dáin 15. janúar 1992 Elskuleg ömmusystir okkar, Helga Guðjónsdóttir frá Laxnesi, hefur nú fengið hvíld eftir baráttu við erfiðan sjúkdóm, sem sigraði að lokum. En eftir hana lifa ljúfar minningnar "sem gleymast aldrei. Helga var okkur systrum sem besta amma og móður okkar sem henni þótti svo vænt um sem önn- ur móðir. Við minnumst sunnu- dagsmorgna þegar hún kom spáss- erandi eins og hún sagði frá Laug- arveginum þar sem hún bjó, heim til okkar og við hlupum fagnandi niður götuna á móti henni. Eftir matinn meðan mamma hrærði í pönsur sat hún við eldhúsborðið og fægði silfrið og spjallaði við okkur um alla heima og geima. Svo settist hún við píanóið og spil- að undir meðan mamma söng. Helga var píanókennari að mennt og mikið var reynt að fá okkur í tima en því miður var áhuginn ekki mikill á þessum árum, okkur fannst svo miklu skemmtilegra að fá að róta í skúffum og skápurn og Helga var vön að segja „það er allt í lagi að þið gerið þetta hjá mér en ekki hjá öðru fólki". Helga og móðir okkar voru mjög nánar alla tíð og þeir voru ófáir göngutúr- arnir og tónleikarnir sem þær sóttu. Á sama tíma hringdust þær á þó fréttirnar væru ekki miklar, bara til að heyra hvor í annarri. Þegar móðir okkar lést '85 var missir Helgu mikill. Vonandi hafa þær nú hist á ný bak við móðuna miklu. Við systurnar viljum þakka Helgu alla þá góðvild og elsku sem hún sýndi okkur alla tíð, og hörm- um að börnin okkar skuli ekki fá að kynnast eins og við þessari ein- stöku konu sem okkur þótti svo vænt um. Við biðjum algóðan guð að geyma Helgu. Sigga og Inga. Kveðja frá Tónlistar- skólanum í Keflavík Helga Laxness kenndi við Tón- listarskólann í Keflavík í tæp 20 ár. Á þeim tíma kenndi hún mörgu barninu þá list að leika á píanó. Hún var samviskusamur kennari, gerði kröfur til nemendánna og lagði allan sinn metnað í kennsl- una. Helga hóf störf við skólann í byrjun sjöunda áratugarins og kenndi þar fram á þann níunda. A þessum tíma breyttust aðstæður skólans mikið og tónlistarnám varð æ algengara á meðal barna. Á þessum árum fór fram mikið upp- byggingarstarf innan skólans sem hún átti stóran þátt í. Fyrir það verðum við ævinlega þakklát. . ** Um leið og kennarar og annað starfslið skólans þakka henni sam- starfið, vottum við ættingjum hennar okkar dýpstu samúð. Skólastjóri. jf 4600, S*N£ Z9tt 250. • \ Scenquryera sett &690r mJMFATA- mH\ fHMWWVf 0 Óseyii4, Auðbrekku2, Skeifunni 13, § Akureyri Köpavogi Reykjavik

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.