Morgunblaðið - 04.11.1992, Blaðsíða 35

Morgunblaðið - 04.11.1992, Blaðsíða 35
sewX3SK3W>: .s :¦::¦., :,.-...:.:¦. -::::. ¦:, :¦> MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 4. NÓVEMBER 1992 35 Valný Tómasdótt- ir - Minning Fædd 8. maí 1911 Dáin 23. október 1992 í dag er hún frænka, eins og við hjónin kölluðum hana alltaf, kvödd. Okkur langar að minnast hennar Valnýjar Tómasdóttur með fátæk- legum orðum. Við segjum fátækleg- um vegna þess að við stöndum í svo mikilli þakkarskuld við þessa ein- stöku sómakonu. Ég minnist hennar frá æsku minni þegar ég fór með móður minni til Reykjavíkur. Það var svo gott að heimsækja hana Valnýju því að okkur fannst við allt- af vera velkomin. Það voru forrétt- indi að eiga þau á Kvisthaganum fyrir frændfólk. Valný var gift Hjalta Gunnlaugssyni sem andaðist fyrir örfáum árum og áttu þau þrjú börn saman. Elst er Nína, þá Þor- steinn og yngstur var Tómas. Þau hjónin urðu fyrir mikilli sorg þegar Tómas lést í umferðarslysi, þá ung- ur maður. Þá kom í ljós styrkur hennar og trú. Því það var hún sem huggaði og styrkti fjölskyldu og vini með góðum bænum og trúnni á Guð. Ég minnist með þakklæti í hjarta mínu hvað hún frænka var góð við móður mína f veikindum hennar. Hún taldi ekki eftir sér að fara með henni á milli lækna. Hún frænka var svo sannarlega hjálpar- hellan okkar. Við hjónin minnumst hennar líka með þakklæti fyrir öll skiptin sem við vorum hjá henni, hann er ómet- anlegur allur sá stuðningur sem hún veitti okkur hjónunum þegar við þurftum að fara með drenginn okk- ur margsinnis til læknis í Reykjavík. Alltaf var Valný frænka við höndina þegar við þurftum á henni að halda og ekki síst stappaði hún í okkur stálinu og miðlaði af þekkingu sinni. Ég minnist alltaf dagsins sem drengurinn okkar fór á Kópavogs- hælið. Þá tók hún mig í faðm sér og huggaði mig. Þannig var hún frænka, hún átti til svo mikið af manngæsku. í fleiri ár í hverri viku fór hún í heimsókn til Ólafs á Kópa- vogshæli. Við fengum alltaf fréttir af honum hjá henni. Hún var ekki bara frænka hans Ólafs, allir á deildinni hans kölluðu hana frænku. Hún átti það til að fara með tvo til þrjá í strætó og fór í hring eftir hring við mikinn fögnuð. Það var alltaf beðið eftir að hún kæmi í heimsókn á Kópavogshælið. Við vit- um að ef Ólafur gæti mælt og ritað þá myndi hann þakka fyrir allar stundirnar sem hann átti með henni. Með þessum orðum viljum við þakka allt það góða sem hún frænka gerði fyrir okkur. Elsku Nína og Dossi, við vottum ykkur og fjölskyldum ykkar dýpstu samúð. Guð styrki ykkur 511. Éllen og Miimmi. Valný Tómasdóttir lést í Reykja- vík 23. október 1992 eftir langvar- andi veikindi sem ásóttu hana mis- þungt undanfarið, en það var hreint með ólíkindum hvernig hún náði sér alltaf upp og var hress á milli, lífs- gleðin og starfsorkan var óþrjót- andi. Valný var ein af stofnendum Óháða safnaðarins 1951 og starfaði þar af miklum dugnaði í rúm 40 ár. Alla kirkjudaga, sem haldnir hafa verið árlega að hausti til með kaffisðlu, var hún fremst í flokki dugmikilla kvenna, en þessi dagur hefur alltaf verið í höndum kvenfé- lagsins og nú síðast 15. október lagði hún sitt af mörkum, sendi sitt framlag, þó að hún gæti ekki mætt. Það var sama hvað var gert, hvort heldur var basar, félagsvist, að- ventuhátíð, ferðalag, kvenfélags- fUndur eða messa, hún var alltaf mætt fyrst og fór heim síðust. Hún var forstöðumaður í Kirkjubæ, sá um eldhús og félagsheimili hátt í 20 ár og þar var hver hlutur á sín- um stað — það var röð og regla á öllum hlutum. Á sl. ári, þegar Valný varð 80 ára, var hún gerð að heiðursfélaga Óháða safnaðarins og átti það svo sannarlega skilið en þannig eru launin greidd í okkar litla samfé- lagi, söfnuðinum okkar, sem alla tíð var hennar hjartans mál. Valný fæddist í Reykjavík 8. maí 1911. Foreldrar hennar voru Guð- björg Magnúsdóttir og Tómas Þórð- arson. Hún var gift Hjalta Gunn- laugssyni, en hann lést fyrir þremur árum. Þau eignuðust þrjú börn, Nínu, Þorstein og Tómas. En lífið er ekki alltaf eins og helst verður á kosið. Þannig varð Valný fyrir þungri sorg er Tómas sonur henn- ar, sem var lögreglumaður, lést af slysförum árið 1967 á besta aldri. Sennilega hefur þetta slys markað mjög líf hennar og ef til vill nær fólk sér aldrei eftir slíkt áfall, en Valný bar ekki raunir sínar á torg, heldur bar þær í hh'óði. Ég minnist Valnýjar frá því ég sem unglingur fór að fara með for- eldrum mínum í messur, ferðalög eða annað sem viðkom Óháða söfn- uðinum. Hún stendur mér fyrir hug- skotssjónum, þessi granna, ljósrauð- hærða kona, með flétturnar vafðar Minning Ólafur Stefánsson frá Kahnanstungu Svo hleypur æskan unga óvissa dauðans leið sem aldur og eilin þunga allt rennur sama skeið. Innsigli engir fengu upp á lífsstunda bið, en þann kost undir gengu allir að skilja við. (Hallgr. Pétursson.) Þó dauðinn sé það eina sem allir eiga víst kemur hann oftast í opna skjöldu. Þannig var það þegar mér barst fréttin um hið skyndilega og ótímabæra fráfall frænda míns Ólafs Stefánssonar. Ólafur eða Nolli eins og við vorum vön að kalla hann var elstur okkar sex frændsystkin- anna sem ólumst upp í sama varpan- um í Kalmanstungu. Þá var oft mikið fjör í leikjum einkum á vetrum þegar bæjarlæk- urinn var á ís og allir fóru í hala- Blóm og skreytingar við öll tækifæri rófu með skíðasleðana sína langar leiðir. Eða þegar allir voru að renna sér á skíðum með misjöfnum árangri, enda voru áhöldin ekki af fullkomnustu gerð. Alltaf var Nolli okkar fremstur í þeirri íþrótt og sá eini sem hélt áfram að stunda hana. Ýmsar fleiri minningar renna gegn- um hugann. ' Ég minnist heimsókna hans hing- að austur til mín. Ávallt kom hann færandi hendi. Stundum kom hann með einhvern kærkominn gest en oftar kom hann einn og ávallt hafði hann frá mörgu að segja. Enginn kom að tómum kofunum hjá honum hvort sem rætt var um þjóðmál, bókmenntir eða lögfræðina. Á hátíðarstundum var hann glað- ur og reifur og tók þá gjarnan í píanóið. Ég varð aðnjótandi þess heiðurs að vera boðin í sextugsaf- mæli Ólafs fyrir tveimur árum. Það var sérstök tilfinning þegar við sex vinir hans sitt úr hverri áttinni á mismunandi aldri sátum og skemmtum okkur saman. Afmælis- barnið stýrði samræðunum af slíkri snilld og hógværð að brátt fannst öllum þeir þekkjast frá fornu fari. Þannig var hann, það var gott að gleðjast með honum en einnig fann maður hlýja strauma frá honum þegar bjátaði á í lífinu. Olafur var víðförull og víðlesinn enda nam hann bæði viðskipta- og lögfræði. Hann kunni þá list að vera hann sjálfur og njóta þess sem hug- ur hans stóð til, á seinni árum sðkkti hann sér niður í tungumálanám af miklum áhuga. Að leiðarlokum kveð ég Ólaf frænda minn og votta systkinum hans og fjölskyldu samúð okkar hér á Útgörðum. Blessuð sé minning hans. Ólöf Kristófersdóttir. í hnút í hnakkanum. Þannig var hún, þessi vinkona mín, í huga mér er hún alltaf eins. Þessi fátæklegu orð eru þakklæt- isvottur frá mér og fyrir hönd Óháða safnaðarins fyrir unnin störf. Ég veit líka að hún vildi ekki láta þakka sér, það var hennarsiður og 1 henn- ar anda að þakka. Á öllum fundum, hvort heldur var aðalfundur eða annað, var það ávallt hún sem stóð upp og þakkaði fyrir það sem gert hafði verið. Blessuð sé minning hennar. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. (V. Briem.) Hólmfríður Guðjónsdóttir, form. Óháða safnaðarins. Andlitum bregður fyrir í lífi okk- ar, flest þeirra hverfa þaðan jafn- skjótt aftur en örfá sitja eftir föst og verða að persónum sem marka djúp spor í tilveruna. Þannig var því varið um Valnýju. Hún kom dag einn inn í líf fjölskyldunnar og varð um leið órjúfanlegur hluti hennar. Tilviljun réði því hvernig fyrstu kynnum var háttað. Tvær fjölskyld- ur byggðu saman hús í upphafi 6. áratugarins án þess að þekkjast að neinu ráði. Valný gantaðist oft með það síðar hve mjög hún kveið sam- skiptum við verðandi nágrannakonu sína, móður okkar, og sagðist hafa talið útilokað að hún gæti átt nokkra samleið með þessari ungu konu. Reyndin varð önnur. Strax í upphafi tókst með þeim órjúfanleg vinátta sem átti eftir að endast ævilangt. Valný reyndist móður okkar á vissan hátt eins og móðir, var sem klettur þegar á bjátaði, samgladdist þegar vel gekk. Tryggð hennar og umhyggja náði einnigtil okkar. Hún var alltaf nálæg í tilveru okkar, tók virkan þátt í uppeldinu og sérstæð- ur lífsskilningur hennar hefur mót- að okkur sem einstaklinga. Valný var alin upp við kröpp kjör á fyrri hluta aldarinnar og þurfti snemma að læra að bjarga sér. Hún var óspör á að miðla þessari lífs- reynslu til okkar, dekurbarna seinni tíma, og veitti okkur þannig af ein- stakri frásagnarlist innsýn í harða lífsbaráttu fyrri ára. Þessi erfiðu lífsskilyrði hafa vafalítið sett mark sitt á persónu hennar; Valný var hörkutól og kunni ekki að kvarta. Hún var bæði greind og skemmtileg og með afbrigðum hláturmild — hún var leiftrandi persónuleiki. Okkur 50202 BÆJARHRAUN 26, HATWARr. 33978 ÁUHEIMAR 6, REYKJAVÍK BLOMABUÐIN 11 •• ^. ^. IMM-<- 30 þúsund bindi bóka verða á bókamarkaði BÓKAVÖRÐUNNAR, Hafnar- stræti 4, Reykjavík, sem hefst fímmtudaginn 5. nóv. kl. 10.00. Á markaðslofti eru allar bækur á 50-200 kr., þúsund- ir ljóðabóka, ævisagna, trúmálarita og nýaldarrita, héraðasagna og ótal, ótal aðrir flokkar - auk margra þúsunda erlendra bóka. I verzluninni verða allar bækur lækkaðar um 50% þá daga sem markaðurinn stendur, ca. 10 daga. Þetta er alveg einstakt tækifæri sem býðst áreiðanlega ekki aftur á næstunni. Bókavarðan, Bækur á öllum aldri, Hafnarstræti 4, Reykjavík, sími 29720. sem þekktum hana og umgengumst þótti hún mikil manneskja. Fyrir hönd fjölskyldu okkar vott- um við Nínu, Dossa, tengdabörnum og barnabörnum okkar innilegustu samúð. HrafnhUdur og Kristín. Minningarnar streyma fram í hugann þegar ég sem unglingur var að koma til Reykjavíkur frá Vest- mannaeyjum og dvaldi hjá Valnýju frænku. Það voru skemmtilegir tímar. Hún gladdist með manni og hvatti okkur til að fara í leikhús og fylgjast með ménningarviðburðum sem voru á döfinni hverju sinni. Á haustin falla laufin af trjánum, sum breyta um lit, verða rauð, guí og brún. Hjá Vaínýju var komið haust. Við stóðum við gluggann í stofunni hennar og horfðum út í garðinn. Við vorum sammála um fegurð haustsins, en við vorum ekki alltaf sammála. Hún hafði ákveðnar skoðanir og þeim varð ekki breytt ef hún var viss um að hafa rétt fyrir sér. Af þeim mátti mikið læra. Valný fylgdist vel með málefnum lands og þjóðar og hjá henni var umhyggja fyrir þeim sem áttu við veikindi að stríða í fyrirrúmi. Því fengum við að kynnast þegar móðir mín lá á Vífilsstöðum fyrir 32 árum. Þá voru samgöngur ekki eins og í dag en Valný lét sig hafa það að fara reglulega í heimsókn til hennar og var það móður minni ómetanleg- ur stuðningur. En þannig var Valný. Ef einhver átti bágt var hún ailtaf tilbúin með sína tryggð og vináttu. Valný var glæsileg kona. Það var einhver geislandi kraftur sem umlék hana, hárið bylgjandi sólskinsgult og hlátur hennar var þannig dillandi tær að hann hreif okkur öll með sér til hárra tóna. En nú er komið að leiðarlokum þessarar jarðvistar og við viljum þakka henni allan kær- leikann og hlýjuna sem hún gaf okkur. Kæra Nína og fjölskylda, Þor- steinn og fjölskylda. Við vottum ykkur öllum innilega samúð um leið og við kveðjum frænku með virðingu og þökk. Sýn mér sólarfaðir, sjónir hærri en þessar, málið mitt er síðast miklar þig og blessar. Sýn mér sætt í anda sæla vini mína, blessun minna barna burtfðr mína krýna. (Matt. Joch.) Rósa, Hafdís, Sædis og fjölskyldur. HEFUR ÞIG DREYMT UM AÐ EIGNAST MieleUPPÞVOTTAVÉL? MIELE G579SC: 8 ÞVOTTAKERFI, 3 HITASTIG, HNÍFAPARASKÚFFA OG MIELE GÆÐI. TiLBOÐSVERÐ: 89.522,- KR. STGR.* VENJULEGT VERÐ: 108.872,- Tilboðið gildir meðan birgðir endast. W W Jóhann Ólafsson & Co ~ ? SHNOAHOKO 13 • HMKKYKJAVlK • sfMlftHHSWi Opnunartími mánudaga til föstudaga 9-12 og 13-18. Lokað á laugardögum. *Verð miðast við gengi þýska marksins 15.10. 1992.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.