Morgunblaðið - 22.01.1993, Blaðsíða 33

Morgunblaðið - 22.01.1993, Blaðsíða 33
MORGUNBLAÐIÐ FOSTUDAGUR 22. JANUAR 1993 33 Asgerður Runólfs- dóttír - Minning Fædd 26. júlí 1924 Dáin 15. janúar 1993 Því að hvað er það að deyja annað en standa nakinn í blænum og hverfa inn í sólskinið? Og hvað er að hætta að draga andann ann- að en að frelsa hann frá friðlausum öldum lífsins svo að hann geti risið upp í mætti sínum og ófjötraður leitað á fund Guð síns. (Spámaðurinn. Kahlil Gibran.) Mig langar í örfáum orðum að minnast tengdamóður minnar sem lést eftir erfið veikindi 15. janúar sl. Gerðu kynntist ég fyrst fyrir 10 árum þegar ég kom inn í fjölskyldu hennar ásamt dóttur minni, Sunnu Dís. Frá fyrstu stundu reyndist Gerða mér góður vinur og Sunnu Dís sem besta amma og verð ég henni ævinlega þakklát fyrir það. Gerða var mikið jólabarn og hlakkaði alltaf mikið til hátíðar ljóssins í skammdeginu. Svo var einnig núþó að veikindin ágerðust stöðugt. í desember bökuðum við saman „piparkökurnar hennar ömmu" eins og fjölskyldan kallaði þær til að ég gæti lært og haldið síðan áfram að baka þær. Ég kveð Gerðu með sorg í hjarta, en minningin um konu sem ávallt var hægt að leita til og gerði sitt besta lifir áfram. Inga. Þá er hún elsku mamma okkar horfin úr þessum heimi eftir erfið veikindi. Missirinn er mikill og tórnarúmið stórt. En eftir lifír fal- leg og ógleymanleg minning sem ekki verður frá okkur tekin. Mamma ól okkur synina að mestu leyti ein upp af miklum dugnaði og lagði á sig ómælda vinnu utan og innan heimilis tíl að geta veitt okkur það uppeldi sem hún vildi, og það gerði hún með sóma. Þau voru mörg erfiðu árin sem hún varð að vinna myrkranna á milli til að geta brauðfætt og komið þremur sonum í gegn um uppvaxt- arárin, en dugnaðurinn var með ólíkindum og viljinn slíkur að seint verður fullþakkað. Elsku mamma, söknuðurinn er mikill, en minningin falleg. Guð geymi þig og veri með þér. Kristjón Ingi, Brynjar Þór, Einar Helgi. Guð gefi mér æðruleysi til að sætta mig við það, sem ég fæ ekki breytt, kjark til að breyta því, sem ég get breytt, og vit til að greina þar á milli. Mig langar í örfáum orðum að minnast Gerðu, sem nú er látin eftir að hafa háð erfiða baráttu við illvígan sjúkdóm. Hún ætlaði svo sannarlega ekki að gefast upp fyrr en í fulla hnef- ana. Það sýndi hún svo augljós- lega, þegar hún, stuttu fyrir jólin, sat fyrir framan eldavélina og bakaði piparkökurnar handa krökkunum, eins og hún kallaði syni sína og tengdadætur alltaf. Hún hafði alla tíð gert þetta, og það gerði hún líka núna, en það var meira af vilja en mætti. Það var örfáum dögum seinna sem hún varð að fara endanlega á sjúkra- húsið. Það var líka viljinn sem kom henni fársjúkri á fætur til að fara í heimsókn til krakkanna í mat til skiptis yfir hátíðirnar, þau voru henni allt, öllsömul. Hún hafði líka lofað mér því, að bíða eftir að ég kæmi heim. Kannski ættum við að staldra við, og hugsa út í, hvað við erum lán- söm, sem höfum góða heilsu, það er ekkert sjálfgefið hér. Að leiðarlokum þegar litið er til baka, hrannast upp minningar, eftir áralöng kynni í blíðu og stríðu. Gerða var góð kona og glæsi- leg, og hélt sinni sérstöku reisn, þar til yfir lauk. Það gustaði stund- um um hana, eins og stundum er sagt, og það er yfirleitt hægt að ÁstoSveinbjörns- dóttír - Minning segja það um okkur öll. Vonandi hefur þessi kæra duglega kona, nú fundið frið og lausn, hvar sem það nú er, eftir að hafa kvatt þenn- an heim, jafnvel hjá systkinum sínum og öðrum ástvinum, sem farnir eru héðan á undan henni og hún var að vona að mundu taka á móti henni einhvers staðar, þau voru henni svo kær. Hver veit? Hún vildi ekki neina lofræðu. En ég veit að hún hefði viljað þakka þeim sem hafa annast hana í veikindunum, starfsfólkinu á Landakotsspítala, og sérstaklega á sjúkrahúsinu í Keflavík, það er undursamlegt að sjá og finna, hvað þetta fólk getur veitt mikla hlýju og líkn. Hafíð öll hjartans þakkir fyrir. Að lokum vil ég kveðja hana með hennar eigin orðum, sem hún skrifaði á jólakortið til mín. Þú ert besti vinur minn, ég sakna þín, og mun alltaf sakna þín. Guð geymi þig. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þðkk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (V. Briem.) Rakel. í dag kveðjum við elskulega konu Ástu Sveinbjörnsdóttur, hinsta sinni. Ásta móðursystir mín, var mér meira en bara frænka. Hún var tryggur vinur sem ég er þakklát fyrir að hafa kynnst og langar mig að minnast hennar með nokkrum orðum. Ásta var dóttir Elínborgar Stef- ánsdóttur og Sveinbjörns Bene- diktssonar_ og var hún næstelst 6 systkina. Ásta fæddist í Reykjavík og bjó þar alla tíð. Það var ljúft að koma í heimsókn í Brekkugerðið til Ástu og Guð- mundar. Ásta var mikill höfðingi sem sjá mátti á gjafmildi hennar og gestrisni. Hún var skemmtileg kona, kát og brosmild sem gaman var að spjalla við um hin ýmsu málefni. Asta hafði skoðanir á flest- um málefnum, en ávallt kom fram hve réttlát og umburðarlynd hún var. Ásta var fróðleiksfus og áhuga- söm um hvað maður hefði fyrir stafni, en umfram allt stafaði frá henni hjartahlýja sem gerði það að verkum að manni leið svo vel í ná- vist hennar. Ásta var listhneigð og kom vand- virkni hennar og natni fram í hverju sem hún tók sér fyrir hendur og svo eitthvað sé nefnt þá vann hún þrekvirki í saumaskap og var frá- bær í matargerð. Asta steig gæfuspor þegar hún giftist eftirlifandi manni sínum, Guðmundi Gunnlaugssyni, góðum manni sem reyndist henni traustur lífsförunautur. Eignuðust þau dæt- urnar, Hrafnhildi og Sigrúnu, en áður átti Ásta dæturnar Elínborgu og Sonju. Barnabörnin eru þrjú og voru miklir kærleikar með Astu og börnunum, sem nú syrgja elskulega ömmu. Ásta var óvænt kölluð burt og er nú komin til fegurri heima. Henn- ar er sárt saknað, en eftir lifa góð- ar minningar um fallega konu. Elsku Guðmundur, Sigrún, Hrafnhildur, Sonja og Ella, megi góður Guð styrkja ykkur í ykkar miklu sorg. Guðný Stefánsdóttir Richter - Minning í dag kveðjum við hana ömmu mína, Guðnýju Stefánsdóttur Richter, sem lést 14. janúar. Hún fæddist 29. janúar 1907, dóttir Stefáns Guðnasonar, verkstjóra hjá gatnagerð Reykjavíkur, og Vigdísar Sæmundsdóttur. Amma var elst 9 systkina, sem öll ólust , upp í foreldrahúsum í Reykjavík. Geta systkinin státað af að vera Reykvíkingar í húð og hár. Amma átti góða æsku í faðmi fjölskyldu sinnar þar til hún stofnaði sitt heimili og trúlofaðist Gunnari Ge- org Kaaber og eignaðist með hon- um mömmu mína, Ásdísi Erlu, árið 1926. Gunnar afí minn fór til náms til Kaupmannahafnar og leiðir þeirra skildu. Árið 1930 gift- ist hún Reinhold Richter sölu- manni, gamanvísnasöngvara og textahöfundi. Þau eignuðust einn son, Emil, árið 1931. Ekki þurfti amma langt að sækja tónlistaráhugann því að ; pabbi hennar var einn af stofnend- um Lúðrasveitarinnar Hörpu sem síðar varð Lúðrasveit Reykjavíkur. 1 Hún lærði á píanó hjá Ásu Markús- dóttur og starfaði allan sinn starfsaldur eða þar til hún varð á 74 ára gömul við undirleik hjá Þjóðdansafélagi Reykjavíkur og í Ballettskóla Þjóðleikhússins, þar sem hún eignaðist fjölda vina. Hún fylgdist jafnan vel með öllu þessu fólki og var stolt af hvað margir hafa náð langt í danslistinni. Hún starfaði einnig til fjölda ára í Sælgætisgerðinni Víkingi. Þess vegna kölluðum við krakkamir hana alltaf „ömmu gott". Við systkinin munum minnast hennar best þjótandi á milli vinnustaða - alltaf á ferðinni. Það var líka gam- an að eiga ömmu sem samdi vin- sæl lög og hafði spilað í hljómsveit- um með frægum mönnum sem sennilega voru nokkurs konar popphljómsveitir síns tíma, til dæmis með Karli O. Runólfssyni, Bjarna Böðvarssyni, Carl Billich og fleirum sem maður heyrði oft um í útvarpinu í gamla daga. Ætli amma hafí ekki verið með fyrstu konum sem spiluðu á dans- leikjum? Amma varð tæplega 86 ára, átti viðburðaríka ævi og var litrík- ur persónuleiki. Á yngri árum lét hún sig ekki muna um, auk vinnu sinnar við tónlist, að reka stórt hænsnabú, matvöruverslun, krulla hár kvenna í heimahúsum og sauma samkvæmiskjóla, svo að fátt eitt sé nefnt. Svona var hún arama, hún var falleg kona, grönn og kvik í hreyfingum, alltaf svo vel til höfð að af bar allt til síð- ustu stundar. Skapstór var hún og hafði sínar skoðanir, én bar ekki tilfinningar sínar á torg. Hún sat aldrei auðum höndum, notaði frístundirnar til að mála og eru mörg verkin hennar hreinustu listaverk. Ég man sem lítil stelpa að hún fékk okkur krakkana til sín í vinnu, því að í mörg ár sá hún um að búa til skrautið sem var haft á páskaeggin frá Vík- ingi. Hún sat við sjónvarpið, fyrst kanasjónvarpið, og klippti blóm úr glanspappír og lét okkur pakka inn sykurkúlum, sem voru notuð í blómin. Þetta þurfti að vera til- búið löngu fyrir páska og gátum við fengið vasapening og nammi svo að ekki sé talað um að horfa á sjónvarpið. Hún amma mín átti erfitt með að sætta sig við að geta ekki bjargað sér sjálf með alla hluti og aðdrætti. Síðustu mánuði naut hún umönnunar starfsfólks öldrunardeildar Landa- kotsspítala. Nú þegar leiðir skilja viljum við færa starfsfólki deildar- innar alúðarþakkir. Hún bjó á Óðinsgötu 8 síðustu 25 árin, kunni alltaf best við sig í miðbænum, enda alin þar upp. Sagan segir að þegar afi hennar vildi kaupa land á Skólavörðuholti til að byggja nýtt hús hafi bæjar- fógetinn orðið alveg undrandi á að nokkrum manni skyldi detta í hug að vilja fara svona útúr bæn- um. Hann mátti fá allt það land sem hann vildi alveg frá Skóla- vörðuholti og niður að sjó. Þó að amma hafi aðeins eignast tvö börn þá bættu þau henni það upp því að afkomendurnir eru orðnir 60 talsins. Ásdís Erla gift- ist Sigvalda Búa Bessasyni árið 1946 og eignuðust þau sjö börn, sex þeirra eru á lífi. Barnabörn þeirra eru 22 og þrjú barnabarna- börn. Emil er fráskilinn, á 11 börn og 13 barnabörn. Amma fylgdist vel með okkur öllum jafnt í gleði og sorg. Dag- lega fékk hún fréttir af okkur hjá henni mömmu sem veitti henni öryggi á ævikvöldinu með um- hyggju og hlýju á þann hátt sem henni einni er lagið. Ég er þess fullviss að amma mín kvaddi í sátt, með vissu um annað tilverustig þar sem friður ríkir, svo að ekki sé nú talað um tilhlökkunina að hitta alla ástvin- ina og félagana sem á undan eru gengnir. Vertu ssel amma mín og hafðu þökk fyrir samfylgdina. Ásta Sigvaldadóttir. Ég kveð Ástu með virðingu og söknuði og þakka henni^ samfylgd- ina. Blessuð sé minning Ástu Svein- björnsdóttur. Birna. I dag kyeðjum við systur og mágkonu, Ástu Sveinbjörnsdóttur, sem lést úr hjartasjúkdómi á Borg- arspítalanum 10. janúar sl. Asta fæddist 2. ágúst 1927, ein sex barna hjónanna Elínborgar Stefánsdóttur, sem nú háöldruð kveður dóttur sína og Sveinbjörns Benediktssonar sem lést árið 1948. Æskuár Ástu voru dæmigerð fyrir þá kynslóð sem ólst upp á kreppuárum og síðar heimsstyrjald- arárum, úr litlu var að spila en dugnaður og nægjusemi voru ein- kenni þess tíma. Ásta lauk prófí frá Kvennaskól- anum í Reykjavík og starfaði síðan við verslunarstörf. Arið 1947 eign- aðist Ásta dóttur, Elínborgu, en líf- ið var enginn dans á rósum fyrir einstæða móður á þeim tíma. Arið 1950 giftist Ásta Ingva Hrafni Magnússyni, en þau slitu samvistir. Eignuðust þau eina dóttur, Sonju, fædd 1950. Árið 1958 giftist Ásta Guðmundi Gunnlaugssyni og má segja að frá þeim tíma hafí hamingjan fylgt þeim hjónum, en þau eignuðust tvær dætur, Hrafnhildi, fædd 1962 og Sigrúnu fædd 1965. Barnabörn- in eru þrjú, Guðmundur, Ásta og Eva, og voru þau blómin hennar ömmu sinnar, eins og hún gjarnan kallaði þau. Mikið og gott samband hefur alla tíð verið milli heimila okkar og oft glaðst á tímamótum í lífí barn- anna, á hátíðum, á ferðalögum sem við fórum saman eða einungis til þess eins að hittast og gleðjast af engu sérstöku tilefni. Asta var mikill vinur vina sinna og gjafmildi hennar til handa hverj- um þeimsem var hjálparþurfi var einstök. Ásta var ákveðin og stóð fast á sínu máli, en á sama hátt sanngjörn, umburðarlynd og tillits- söm og dugnaður hennar var ein- stakur. Það er margs að minnast á stundu sem þessari, en efst í huga okkar er þakklæti fyrir að hafa átt samleið með henni og fjölskyldunni í öll þessi ár og okkur verður orða vant gagnvart þeirri staðreynd að hún er ekki lengur á meðal okkar, en minninguna tekur enginn frá okkur og við vitum að þótt stór harmur sé nú í hugum eiginmanns, dætra, tengdasonar, barnabarna og móður, þá gefur minningin um Ástu þeim styrk til að standast þessa raun. Við og fjölskylda okkar færum þeim okkar innilegustu samúðar- kveðjur og biðjum þess að framtíð þeirra megi vera björt, með minn- inguna um góða eiginkonu, móður og ömmu að leiðárljósi. Gríma og Stefnir.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.