Morgunblaðið - 15.06.1993, Blaðsíða 36

Morgunblaðið - 15.06.1993, Blaðsíða 36
36 MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 15. JÚNÍ 1993 + Minning Sveinn Finnsson lögfræðingur Fæddur 23. nóv. 1920 Dáinn 7. júní 1993 Við getum ekki lýst þeirri sorg sem dundi yfir okkur þegar við fréttum andlát afa. Fréttin sló okk- ur eins og reiðarslag og við trúum því vart að hann sé farinn. Yngstu barnabörnin munu aðeins þekkja hann að nafninu til og er það mjög -féitt því að hann var frábær afi í alla staði. Fyrir okkur eldri börnin, sem eigum eftir að muna eftir afa, verður hins vegar mjög erfitt að kyngja því að hann sé dáinn. Afí var mikill golfari og höfum við sum barnabarnanna erft golf- bakteríuna. Daginn fyrir andlát afa vorum við í fjölskylduferð á Reykja- nesinu. Stóðum við þá öll fyrir neð- an klettabjarg sem hafði mjög ótraustar brúnir. Kom það til tals að ekki væri mjög gáfulegt að ganga fram á brúnirnar. Sagði afi þá að minnstur munur væri ef hann dytti af. Við vorum fljót að svara því til að ef hann dytti þá gætum vjð nú fengið fína golfsettið hans! Pann dag óraði okkur ekki fyrir því að afi myndi andast daginn eftir. Afi átti það til að gefa okkur pening fyrir nammi þegar við kom- um í heimsókn til hans. Og ekki brást það að amma átti oftast lager af goslausu gosi í ísskápnum til að bjóða upp á með namminu. Elsku amma, nú ætlum við að passa upp á að ekki líði svo langt á milli heimsókna að gosið verði gosiaust í ísskápnum. __ Minning okkar afa mun lifa í "hjarta okkar um ókomna tíð. Afabörnin, Ottar, Sveinn, Elísa, Sveinn F., Nína Margrét, Haukur, Hafsteinn, Jakob, Maria Bryndís, Arndis Eva. Það var komið vor á því herrans ári 1940,þegar svo margt gekk á, innrás Þjóðverja í Danmörku og Noreg, en hernám hér. Bræður tveir voru komnir vestan úr Önundarfirði til að þreyta gagnfræðapróf ásamt okkur þriðjubekkingum í MA — meiraðsegja tvíburar frá Hvilft, bræður Sveinbjarnar, Hjálmars og Jakobs Finnssona, sem áður voru brautskráðir stúdentar frá skólan- um okkar. Það var eitt kvöldið að við hittum þánokkrir heimavistarbúar í enda skólagangsins, þar sem gengið var inn í kennararstofuna og íbúð skóla- meistara. Geðugir náungar þessir tvíburar, en ekki eins. Annar lág- vaxnari, kvikur og glens í fasi. Sá hét Jóhann. Hinn hærri „öllu al- vörugefnari, greindarlegur og skemmtilega æðrulaus, en ekki eins léttur. Einstaklega geðugir náung- ar að okkur þótti. Til þess voru þeir komnir að þreyta sama próf og við og tókst það svo sem vænta mátti. Haustið eftir hittumst við á ný. Jóhann fór í máladeild, 4. bekk M, en Sveinn valdi stærðfræðideildina 4. bekk S. Jóhann hafði farsælar gáfur.sem skiluðu honum svo vel áfram, að hann varð prófessor í tannlækningum við Háskóla Is- lands. Ástsæll var hann og mikil eftirsjón að honum, þegar hann fórst af slysförum langt um aldur fram nú fyrir réttum 20 árum. Hinn tvíburinn varð lögfræðing- ur, sem trúað var fyrir margvísleg- um vandasömum störfum, sem öfluðu honum vinsælda til dánar- dægurs. Þau skapgerðareinkenni, sem greina mátti við fyrstu kynni, skil- uðu sér í gifturíku ævistarfi. En snöggt varð um hann líka. Hann hné niður örendur án þess að enda- lokin gerðu boð á undan sér. Þó var vitað að hann gengi ekki heill til skógar, en svo var hann hress í allri framkomu til síðustu stundar, að engum kom til hugar að kallið kæmi svo skjótt. Mikil er eftirsjón okkar bekkjar- systkina hans, sem hlökkuðum til að að gleðjast saman norður á Akureyri 17. júní á þessu vori, heil- um 50 árum eftir brautskráninguna frá MA 1943. Sveinn tók sjálfur þátt í að skipuleggja norðurför okk- ar júbílantanna og hlakkaði augljós- lega mikið til vinafundanna nyrðra.. En það var lengri för og aðrir endur- fundir, sem áttu fyrir honum að liggja. Og væntanlega hafa þeir tvíbura- bræðurnir fallist í faðma með tær- um fögnuði á ströndinni handan móðunnar miklu. En eftir stendur á ströndinni hérna megin eiginkona Sveins, Sigríður Herdís Sigurðar- dóttir ásamt fjórum börnum þeirra hjóna uppkomnum og þeirra fjöl- skyldum. Við bekkjarsystkini Sveins vitum að mikils hafa þau öll misst, en hún þó mest. Við vott- um okkar dýpstu samúð. Með þakk- læti lítum við um öxl til gamallra og góðra kynna. En lítum svo fram á veginn. Væri ekki tilvalið að halda mikið og gott bekkjarmót á strönd eílífð- arinnar, þegar við öll höfum safn- ast þangað í fyllingu tímans? Þá tækjum við vafalaust lagið öll sam- an að hætti norðanmanna og syngj- um svo að undir tæki í fjöllunum: Undir skólans menntamerki mætast vinir enn í dag. Bekkjarsystkinin vorið 1943. í dag verður til moldar borinn tengdafaðir minn, Sveinn Finnsson. Sveinn fæddist á menntabænum Hvilft í Önundafirði 23. nóvember 1920. Eftir nám í MA og Háskóla íslands útskrifaðist hann sem lög- fræðingur 1949 og vann við skyld störf allt fram á síðustu ár. Sveinn kvæntist Herdísi Sigurð- ardóttur 4. ágúst 1951 og varð þeim fjögurra barna auðið. Margs er að minnast eftir 14 ára kynni en minnisstæð verða mér og fjölskyldu minni ætíð fjölmörg ferðalög sem við fórum með Sveini og Herdísi. Þar fór saman útivistar- og ferðaáhugi sem þau höfðu lagt rækt við. Við fórum á marga staði saman sem þau höfðu ekki haft tök á að heimsækja fyrr, m.a. á hálend- inu. Eitt var það í fari Sveins sem ég undraðist mjög, en það var minni hans og athyglisgáfa. Hver bær og hver hóll var fastur í minni hans hefði hann komið þar áður og kenni- leiti nýrra staða voru fljót að finna sér stað í huga hans þó aldurinn færðist yfír. Á Danmerkur-árum okkar heim- sóttu Sveinn og Herdís okkur og ferðuðumst við víða. Sveinn reynd- ist margfróður um staðhætti í Dan- mörku og var orðaforðinn furðu mikill. Hugði ég að hann hefði und- irbúið komu sína vel, en staðreynd- in var sú að rúmum 40 árum áður hafði hann sem unglingur legið veikur vikum saman og ekki komist í annað bókarkyns en danskar landsháttalýsingar og málfræði, allt var þetta á sínum stað í minninu. Þetta kom heim og saman því að landið var óbreytt, en málfar Sveins var óneitanlega barn síns tíma. Sunnudagurinn 6. júní, dagurinn fyrir andlát Sveins, verður fjöl- skyldu hans og Herdísar ógleyman- legur. Líkt og forlögin hefðu ráðið för var haldið á Reykjanes, ársgam- all draumur Sveins var að rætast. Börn, tengdabörn og barnabörn, öll með tölu skemmtu sér daglangt við útiverú og leiki og Sveinn þó mest. ótrúlegt er til þess að hugsa að þetta hafi- verið síðasta samveru- stund okkar. Af fyrri reynslu ákvað ég að mæta vel undirbúinn og las það sem ég náði í af fróðleik um staðhætti og jarðfræði Reykjaness. Það er mér dýrmæt minning að hafa getað frætt þennan mann á þessum degi og er ég viss um að hann var þakklátur þrátt fyrir að ég hefði aðeins „svindlað" á honum í þetta skiptið. Ég kveð tengdaföður minn með virðingu og þakklæti fyrir þann tíma sem við áttum saman. Blessuð sé minning hans. Benedikt Hauksson. í dag kveðjum við með söknuði elskulegan föðurbróður okkar, Svein Finnsson, sem varð bráð- kvaddur 7. júní. Það er skammt stórra högg á milli, því að annar föðurbróðir okkar, Sveinbjörn, lést 1. apríl sl. Það er erfítt að horfast í augu við þessar breytingar í okkar stóru fjölskyldu. Sveinn var ekki aðeins föðurbróð- ir, hann var tvíburabróðir föður okkar. Vegna tengsla þeirra tvíbur- anna varð eðlilega mikill samgang- ur milli fjölskyldnanna tveggja, yndisleg tengsl og samverustundir, sem aldrei gleymast. Við frænd- systkinin vorum öll á líkum aldri og um tíma bjuggum við í sama húsi, svo að oft var fjör og glatt á hjalla. Margs er að minnast frá liðn- um árum, eins og öll jólaboðin, af- mælin o.fl. Alltaf var hann kátur og léttur í lund og ávarpaði okkur á skemmtilegan hátt. Elsku Heddý, Guðlaug, Jóhann, Herdís og Finnur, okkar innilegustu samúðarkveðjur til ykkar allra. Blessuð sé minning okkar kæra frænda. Björn, Sigríður, Sveinn og Guðrún. Við höfðum mælt okkur mót á teig í Grafarholti eins og ótal, ótal sinnum áður. Venjulega mætti hann fyrstur, en nú yar hann ókominn — og kom ekki. Ég fór nokkrar holur en fann mig ekki og sneri heim. Um leið og ég kom heim voru mér færð þau tíðindi að hann væri dá- inn. Hann, vinur okkar og félagi, Sveinn Finnsson lögfræðingur, sem hafði talað við mig einni stundu áður. Hann var fullur af lífskrafti og lýsti fyrir mér frægðarför sinni á Hvolsvöll daginn áður, þar sem hann sigraði golffélaga sína í hópi öldunga. Óhjákvæmilega minnir þetta síðasta lífshlaup vinar míns á vissar hetjur fornar, þótt vopnin væru önnur. Sveinn Finnsson átti farsælan feril sem stjórnandi á sviði sveitar- stjórnarmála og stofnana tengdum sjávarútvegsmálum. Ég kann ekki nógu vel að tíunda þau til hlítar, enda ve'it ég að aðrir munu gera það. Þótt aðeins Breiðadalsheiðin að- skilji Hvilft í Önundarfírði og ísa- fjörð, þar sem við ólumst upp, lágu leiðir okkar Sveins aldrei saman fyrr en börn okkar gengu í hjóna- band hér sunnan heiða fyrir rúmum áratug. Þá upphófst fljótlega tog- streita, þar sem hann reyndi að fá mig til að slá golfbolta. Ég varðist fímlega lengi vel, en féll um síðir. Golfíþróttin var ákaflega stór þátt- ur í lífshlaupi Sveins og raunar allr- ar fjölskyldunnar og skapaði þar greinilega sterka samstöðu meðal allra í fjölskyldunni. Sveinn var mikill félagsmálamað- ur og tók hann að sér m.a. mikil störf fyrir Golfklúbb Reykjavíkur, sem voru metin að verðleikum. Varð ég ótal sinnum þess var, að Sveinn vissi meira en flestir aðrir um reglur og siði golfíþróttarinnar, sem eru býsna flóknar og að sjálf- sögðu grundvöllur leiksins. Um síð- ir tókst honum að gera mig „selskabshæfan" og höfum við hjónin átt ákaflega ánægjulegar stundir með þeim hjónum á golfvell- inum. Ég verð Sveini ævinlega þakklátur fyrir að opna okkur þenn- an gleðigjafa og heilsubrunn, sem golfið er. Við Adda sendum Herdísi og öll- um aðstandendum innilegustu sam- úðarkveðjur. Haukur Benediktsson. Nú er hann elsku afí minn far- inn. Af hverju fór hann? Alltaf kem- ur þessi spurning upp þegar einhver deyr. Maður trúir því varla ennþá að hann sé dáinn því að hann var svo hress og við hestaheilsu daginn áður en hann dó. Það er alltaf erf- itt að missa hluta af lífi sínu og er ég mjög þakklát fyrir að hafa feng- ið svona mörg ár með honum. Yngstu frændsystkini mín fá aldrei að kynnast honum eins og ég. Aðal áhugamál afa og ömmu var golf og reyndu þau því að vekja áhuga okkar barnabarnanna á því með því að gefa okkur þremur sem aldur höfðu til á sínum tíma, byrj- enda golfsett og golfnámskeið í nokkrar vikur. Bakterían hefur ekki enn gripið mig elsku afi en hún kemur kannski seinna. Alltaf hefur mér fundist gaman að koma upp á Háaleitisbraut til afa og ömmu enda ávallt eitthvað gott á boðstólum. Elsku amma, við hugsum til afa með söknuði og gleði í hjarta. Mundu að þú átt okkur öll að. Þá mælti Almíra: Mál er nú að spyrja um dauðann. Og hann sagði: Þú leitar að leynd- ardómi dauðans. En hvernig ættir þú að finna hann ef þú leitar hans ekki í æðaslög- um lífsins? (Spámaðurinn eftir Kahlil Gibran). Fyrir hönd okkar systkinanna, Elísa Jóhannsdóttir. Sveinn Finnsson er ekki lengur hér á meðal okkar. Söknuður ást- vina og vina er mikill. Ég óttast, að söknuðurinn verði ennþá meiri og sárari, þegar frá líður. Það seg- ir sína sögu um hvernig maður Sveinn var. Vinmargur og vinfast- ur. Traustari mann hef ég ekki þekkt. Aldrei brást Sveinn. Kynni okkar Sveins hófust fyrir Minning Gísli OMsson Fæddur 5. júlí 1913 Dáinn 5. júní 1993 Ég vil minnast með þessum lín- um tengdaföður míns sem lést eft- ir langvarandi veikindi í Reykja- lundi 5. júní sl. Hann hefði orðið 80 ára 5. júlí nk. -^. Gíslí Ólafsson fæddist að Vind- heimum í Tálknafirði. Foreldrar hans voru Jóna Sigurbjörg Gísla- dóttir frá Skriðnafelli á Barða- strönd og Ólafur Kolbeinsson frá Hreimstöðum í Norðurárdal. Barnahópurinn var stór, alls urðu börnin sextán talsins. Ungur að árum, eða ellefu ára gamall, fór Gísli í kaupavinnu suð- ur í Engey sem þá var í myndar- legri byggð. Hann var þar í fimm ár. Vinnudagurinn var langur og strangur fyrir ungan dreng, en örugglega hefur hann aldrei kvart- að. Hann sagði oft sögur frá þess- um dögum, ferðalögum á bátum til kaupstaðarins Reykjavíkur með afurðirnar og fleiru tengdu eynni. Hann var glaðm- að eiga þess kost að komast fyrir tveimur árum í heimsókn út í eyna með dóttur sinni og barnabörnum í tengslum við leikjanámskeið sem þau voru á. í þeirri ferð sem oft áður miðlaði hann af fróðleik sínum, en var ósáttur að geta ekki gengið um eyna eins og aðrir þar sem hann var farinn að lýjast til gangs. Eftir dvölina í Engey fór hann til Grindavíkur á vertíð. Þar vann hann fyrir drjúgum peningum sem hann nýtti að nær öllu leyti til að kaupa besta reiðhest sem hann átti um ævina, hnakk og beisli. Vinur hans, Agúst bílstjóri frá Blönduósi, útvegaði honum hestinn sem hann nefndi Sörla. Hann kost- aði mikla peninga í þá daga og sá hann ekki eftir þeim peningum. Það lýsti vel gerðum Gísla. Allt sem hann gerði vildi hann gera með myndarbrag hvort sem það var við ræktun túna eða annað. Oft sagði Gísli frá þessum kaupum og flutn- ingi á hestinum vestur til sín. Eftir vertíðarlok fór Gísli að vinna hjá Ræktunarsambandi Tálknafjarðar við ræktunarstörf og var það allt unnið með hestum. Síðan fluttist hann að Krossadal í Tálknafirði og bjó þar einbúi í átta ár. Fluttist síðan í Selárdal, taldist bóndi að Fremri-Uppsölum í Selár- dal með aðsetur á Skeiði. Síðan ræðst hann í kaup á jörðinni Kirkju- ból í Arnarfirði og hóf búskap þar árið 1944. Á Arnarfirði kynntist hann eiginkonu sinni, Hildi Hjálm- arsdóttur, sem þá var i kaupavinnu á næsta bæ. Gísli var mikill ræktunarmaður, átti fallegt fé og hann breytti landi í stór tún á þeirra tíma mæli- kvarða. Sú vinna var oft mikið puð enda ekki mikið til af tækjum til að takast á við stóra steina og aðra fyrirstöðu. Haustið 1962 varð Gísli að hætta búskap vegna hey- mæði og flytjast á mölina og voru það honum erfið spor að þurfa að hætta samneyti við skepnurnar sem hann lifði fyrir. Gísli og Hildur eignuðust þrjár dætur, Bergljótu Þórunni, f. '45, d. '86, Jónu Sigurbjörgu, f. '47, búsett í Mosfellsbæ, í sambúð með Grétari Jónssyni, og Önnu Hjálm- dísi, f. '54, búsett í Mosfellsbæ og gift undirrituðum. Börn þeirra eru Gísli, f. '80, Kristinn, f. '82 og Nína, f. '85. Barnabörnin voru miklir sólar- geislar í lífí hans. Það voru miklir ánægjudagar í lífi hans þegar hann hafði þau í pössun og sakna þau hans mikið. Hann var mikið fyrir börn og voru það ófá önnur börn +

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.