Alþýðublaðið - 23.11.1920, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 23.11.1920, Blaðsíða 1
C^eíiÖ lit «J ^LlþýÖvuðoiclcn'Etm. 1920 Þriðjudaginn 23. nóvember. 270 tölubl. Jarðarför dóttur okkar, Vernu Octaviu, fer fram fimtudaginn 25. þ. m., kl. 1172 f. h., frá heimili okkar, Norðurstig 5. Ragnheiður Jónsdóttir. Jón Jónasson. Hrossakjötið og* framtíðin. Það er margtengin reynsla fyrir f>ví, að fáum fellur sú fæða, sem «er ólík þeirri er þeir eiga að venj- ast. Það er þess vegna, að íslend- ingum yfirleitt líkar hvorki hænsaa- Stjöt né svínakjöt; þeir eru hvoru- tveggja óvanir. Ea íslendingar, sera dvelja eitthvað erlendis, læra -venjulega átið á báðum þessum kjöttegundura og Ijúka þá sama loísorði á þær og aiment er á íþeim erléndis. Stuggur sá, er mönnum yfirleitt stendur af hrossakjöti hér á landi, á rót sína að rekia til hins sama, iil þess, hvað menn eru því óvanir, en ekki' neinna trúarbragðakredda, -eins og sumir halda. Þwí þó mis- skilinn kristindómur hafi uppruna iega verið orsök til þess, að hrossakjötsát hætti hér hjá okkur |ef það þá er rétt), þá er víst að almenningur hefir fyrir löngu ^leymt því og dettur alls ekki í hug að það sé neitt „óguðlegra" að eta hrossakjöt, fremur en ann- að kjöt, sem ekki er vanalega «tið, t. d. kjöt af hundum og "hröfnum. Það er sagt að hundakjöt sé afbragsgott til átu, en ekki hefir það verið etið hér á landi nema ¦4 harðindum; e^p í harðindum hafa hundarnir varla verið þannig á sig komnir, að kjötið af þeim hafi verið sælgæti. Annars eru hundar mjög óvíða étnir, og mun það stafa af því, að menn kunna víð- asthvar í heiminum iila við að eta íélaga sirtn, eada er það nær ein- göngu meðal mannæta að huada- kjötsát tíðkast að staðaldri, þó gripið sé til þess í harðindum, líkt og hér var gert áður. Hrossakjötsát tíðkast mikið er- iendis, og mun orsökina til þess aðallega vera að finna í þvf, að kjöt þetta er ódýrara en annað kjöt; þætti það jafngott mundi það ekki vera ódýrara. Upp á sfðkastið hafa heyrst raddir um það, að við íslendingar ættum að fara að eta meira af hrossakjöti en við höfum gert hingað til, og er sjálfsagt að at- huga hvað þessar raddír hafa tii síns máls. En hvað segja þær annars? Segja þær: hrossakjöt er betra en alt annað kjöt, leggjum því niður gamlan fbrdóm og förum alment að eta hrossakjöt? Nei, þetta segja hrossakjötspostularnir ekki. Þeirra fyrstu og síðustu orð eru: hrossa- kjöt er ódýrt, og þó sumir þeirra segi að „mörgum" þyki þetta kjöt jafngott og annað kjöt, þegar þeir séu farnir að venjast þvi, og geri mikið úr því, hvað létt sé að melta(l) það (sbr. grein í Mgbl), þá er siíkt þó jafnan aukaatriði fyrir þeim. Það er sparnaðurim sem er aðalatriðið. Bak við kröfuna um aukið hrossakjötsát liggur því ákveðin skeðun á þvf, hvernig þjóðin eigi að lifa; það má næstum segja ákveðin Iffsskoðun. En er hægt að hugsa sér öfug- snúnari hugsun en þá, að þjóðin eigi að fifa til þess að spara ? Fyrir hvern og til hvers? Hugs- unin, eða ætlunin, með heildarbú- skap þjóðarinnar á auðvitað að vera: Hvernig lifa íslendingar á- nægjusömustu Iífi og heilsusamleg- ustu? En er svörin erufundin, þá er að athuga að hve miklu leyti þjóðin getur veitt sér þessi gæði, og finna aý ráð til þess að húr* geti fengið sem flest þeirra. Það) er sá hugsunarháttur sem leiðir fram á við og upp á við fyrir þjóðina, en hinn hugs- unarhátturinn leiðir til kyrstöðu, sem er sama og afturför, enda er hann getinn af horfellir og sulti fyrri alda. En til þess að sýisa mismuninn á þessum t/enskonar hugsunarhætti skal tilfært eitt dæmi: Ranga lffsskoðunin (sem þó er ríkjandi) segir: „Við höfum ekki ráð á að reisa landsspítala." En sii rétta segir: „Það dugir ekki að láta menn deyja í heiroa- husum, sem gætu fengið heiisa aftur ef þeir gætu komist á spí- tala. Við reisum því iandsspítala.** Og þegar sú ákvórðun er tekin, fioaast ráðin ti3 þess einhvern- veginn. (Frh.) Hinar ísl. efnasmiðjnr. Eints og menn hafa vafalaust séð af augiýsingum hér í blaðinu er hreinlætisvörusmiðja með þessa nafni tekin til starfa hér í hse fyrir alllöngum tíma síðan. For- stöðumaður og aðaleigandi smiðj- únnar, hefir lært iðn sína erlendis og unnið á samskonar vinnustof- um þar. Eins og gefur að skilja, er sjálfsagt að þeir, sem saros- konar efni nota, og þau er smiðj- an býr til, reyni efni frá henni og láti hana, að öðru jöfnu, sitja fyrir viðskiftum. Kreibja ber á hjólreiða- og bifreiðaljóskerum eigi siðar en k)» 3J/2 í kvöld.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.