Morgunblaðið - 01.02.1996, Blaðsíða 40

Morgunblaðið - 01.02.1996, Blaðsíða 40
40 FIMMTUDAGUR 1. FEBRÚAR 1996 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR BERGUR HJARTARSON + Bergur Hjartar- son fæddist 4. október 1935 í Hafnarfirði. Hann lést á heimili sínu, Álfaskeiði 94, Hafn- arfirði, 22. janúar síðastliðinn. Bergur var sonur Rannveig- ar Wormsdóttur og Hjartar Andrésson- ar sem er Iátinn, en fósturfaðir Bergs frá unga aldri var Halldór Jóhannes- son sem einnig er látinn. Systkini Bergs: Sigurður Hjartarson, látinn, Unnur Björk Halldórs- dóttir, látin, Hjörtur Halldórs- son og Elínborg Halldórsdóttir. Bergur kvæntist 16. septem- ber 1961 Aðalbjörgu Garðars- dóttur. Þau slitu samvistir. - Að- alheiður og Bergur eignuðust þrjár dætur, þær eru: 1) Hrafnhildur, f. 9.10. 1961, gift Þresti Júlíussyni, þeirra börn eru þrjú, Bergur, Katr- ín og Agúst. 2) Sveinbjörg, f. 17.6. 1963, gift Agli Strange og eiga þau tvö börn, Sæ- unni Hrund og Atla Þór. 3) Hall- dóra, f. 24.8. 1969, gift Haf- steini Sævarssyni, þau eigatvö börn, Ester Ósk og Sævar Örn. Útför Bergs fer fram frá Hafnarfjarðarkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30. KÆRI vinur, þér vil ég þakka í örfáum orðum þessar stuttu og inni- legu stundir sem við fengum. Ég hefði svo viljað hafa þær fleiri, en eins og máltækið segir: „Enginn ræður sínum næturstað". Glaðværðar þinnar og ljúf- mennsku mun ég ávallt minnast, því það einkenndi samband okkar í þann stutta tíma sem við fengum að njóta saman. Allar gönguferðirnar, spjallið og ógleymanlegar ferðir upp í Hosuló, verða mér dýrmætar minningar í framtíðinni. Bergur minn, takk fyrir alla birt-f una sem þú færðir inn í mitt líf, og nú þegar þú ert svo skyndilega horfínn mér frá, bið ég Guð að blessa þig og býð þér góða nótt. Ég mun sakna þín. Enn birtist mér í draumi sem dýrlegt ævintýr hver dagur sem ég lifði í návist þínni. Svo morgunbjört og fögur í mínum huga býr, hver minning um vor sumarstuttu kynni. (Tómas Guðm.) Dætrum þínum, tengdasonum og barnabörnum sendí ég mínar dýpstu samúðarkveðjur, einnig öðrum vin- um og venslafólki. Dýrley. Elsku Beggi okkar. Nú ertu farinn, þinn aldur var ekki hár. Það þyrmdi yfir okkur þegar Halldóra dóttir þín tilkynnti okkur að þitt veika hjarta hefði stoppað. Við urðum hálfeigingjörn, hvað gerum við nú, elsku bjarg- vætturinn í Rjósinni. Hver kallar í vor: „Komið krakkar í skúrinn og fáið ykkur kaffí." Þú varst eins og vorfuglarnir, fyrstur á svæðið á vorin og síðastur til baka á haustin. Alltaf varstu til halds og trausts, enda varstu kallaður bjargvættur- ERFIDRYKKJUR P E R L A N sími 562 0200 inn. Ekkert var til sem Beggi átti ekki, ef eitthvað vantaði, og ekki munaði hann um að leggja okkur hjálparhönd við byggingu á okkar skúr. Elsku Beggi minn, mikið eigum við eftir að sakna þín. Vinskapur okkar hófst er við keyptum bústað- inn við hliðina á þínum, fyrir 6 árum, hjálpsamari og betri vin er vart hægt að hugsa sér eða betri vinskap. Þú lést okkur hafa lykla að skúrnum þínum ef ske kynni að okkur vantaði eitthvað og þú værir ekki á staðnum. Við öfunduðum þig óskaplega af heita pottinum þótt við værum alltaf velkomin í hann. Svo kom að því að við fengum okk- ur sturtu, og þá kom öfundin upp í þér, en í sárabætur fékkst þú að vígja hana meðan Skúli athugaði allar leiðslur upp á leka. Á eftir talaðir þú um að þetta væri lengsta sturta sem þú hefðir nokkurn tíma farið í en ein sú besta. Nú fékkst þú lyklana að okkar skúr, og áttir eftir að kynnast sturtunni okkar betur. Allt þetta varð til að þú fékkst þér sturtu sjálfur. Elsku kallinn, það er svo margs að minnast, margar minningar, en nú ertu farinn á hvíldarheimilið með þitt stóra, veika hjarta í orðsins fyllstu merkingu. Við vitum að þú hefur nú gætur á okkur þegar fer að vora, en miss- irinn og söknuðurinn er samt mik- ill. Þú varst okkur mikið meir en besti vinur, þú varst okkar bjarg- vættur í einu og öllu. Þegar þú tek- ur á móti okkur á himnum með súrum hval eða nýuppteknum rófu- bita, þá tökum við utan um þig og segjum þér hvað okkur þótti vænt um þig. Elsku Beggi, við vonum að þú fáir alla þá hvfld sem þú þráðir svo heitt. Far þú í friði. Við vottum móður þinni, dætrum þínum og fjöl- skyldum þeirra okkar samúð. Eins vottum við Magga besta vini þínum okkar samúð. Mínning um góðan mann lifir meðal okkar. Skúli og Hrönn. HILDIGUNNUR GUNNARSDÓTTIR t Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir og afi, INGIMUNDUR JÓNSSON, Faxabraut 4, Keflavík, andaðist ÍSjúkrahúsi Suðurnesja, Kefla- vík, þriðjudaginn 30. janúar. Jarðarförin fer fram frá Ytri-Njarðvíkur- kirkju laugardaginn 3. febrúar kl. 14.00. Blóm og kransar afþakkaðir, en þeim, sem vildu minnast hans, er bent á Sjúkrahús Suðurnesja, Keflavík. Steinunn Snjólfsdóttir, Jórunn E. Ingimundardóttir, Egill S. Ingimundarson, Valur S. Ingimundarson, Oddný Ingimundardóttir, Sigurður Þ. Ingimundarson, Kristinn Ingimundarson, og barnabörn. Pétur H. Hartmannsson, Ragnheiður E. Brigisdóttir, Guðný S. Friðriksdóttir, Hermann Guðmundsson, Halldís Jónsdóttir, Friðrika J. Sigurgeirsdóttir + Hildigunnur Gunnarsdóttir fæddist 21. apríl 1924, að Helluvaði í Rang. Hún lést 22. janúar í Reykjavík. Foreldrar hennar voru Gunnar Er- lendsson frá Hlíðar- enda í Fljótshlíð, fæddur 3. júlí 1894, d. 8. maí 1968, og Kristin Kristjáns- dóttir frá Auraseli, f. 30. september 1885, d. 12. mars 1958. Hildigunnur var gift Gunnari Sigurjónssyni sem lést 1978. Áttu þau 4 börn, þau eru: Gunnar Sigurjón, Anna Friðrika, Kristinn Erlendur og Ásdís Hildigunnur. Utför Hildigunnar fer fram frá Dómkirkjunni í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30. Á ÞVÍ augnabliki sem mér var Ijóst að Hildigunnur væri farin fóru ótrú- lega margar og merkilegar hugsan- ir í gegnum huga minn. Ég átti bágt með að trúa því að hún væri farin því hún hafði alla tíð frá því ég kynntist henni átt við veikindi að stríða en virtist alltaf hafa auka orku til að yfirvinna þau. Þrátt fyr- ir 611 hennar veikindi heyrði ég hana aldrei kvarta yfir lasleika eða gat séð að hún hlífði sér á nokkurn hátt. Nei, það var ekki hennar stíll að kvarta eða koma þjáningum sín- um yfír á aðra. En ef einhver í kring um hana fann til lasleika var hún fljót að sýna umhyggju sína því í hennar huga voru nánustu aðstand- endur alltaf i forgangi. Þegar barna- börnin voru hjá henni gaf hún alla sína orku og sinn tíma í að sinna þeim og leika við þau. Það var nán- ast sama hvað börnin vildu gera hún tók þátt í því öllu af fullum krafti. Var ég oft hissa á því hve lengi hún hélt það út. En þannig var hún, ósérhlífin og barngóð. Vil ég sehda henni mínar bestu þakkir fyrir þá ástúð og tíma sem hún gaf börnun- um mínum. Hildigunnur hafði ávallt skoðanir á öllum heimsins málum og hafði gaman af að ræða þau í gamni og alvöru. Þrátt fyrir að ég væri ekki allaf sammála henni hlustaði hún alltaf á það sem ég hafði að segja og tók tillit til þess og virti. Vil ég þakka henni fyrir það. Þegar ég átti það til að spauga við hana var hún fljót að grípa það og spauga á móti. Skipti það engu þótt spaugið væri um hana. Samband Hildigunnar við börnin sín var ótrúlegá náið og hef ég aldr- ei orðið vitni að nánara sambandi milli uppkominna barna og móður. Vil ég því senda börnum hennar sér- stakar samúðarkveðjur og vona ég að sorg þeirra verði ekki of þungbær. J. Arnar. Þegar ég sest nú niður og skrifa nokkrar línur um frænku mína, Stellu, verður mér vanmáttur minn ljós. Kemur þá hvortveggja til, kunnáttuleysi mitt í skrifum minn- ingargreina, og svo hitt að við svo óvænt andlát konu sem virtist svo hress og svo kröftug fáum vikum fyrr þá hrúgast upp minníngar og maður veit varla hvað maður á að setja á blað. Allar minningar um Stellu eru góðar, engar slæmar. Eg man eftir Stellu frá þvl að ég var lítill gormur. Ég man vel hversu góð hún var alltaf við mig og ég man líka vel hversu gótt var að eiga hana að þegar ég var búinn að vera óþekkur, hafði gert einhver skamm- arstrik. Þá bjargaði hún mér oft. Hún var ákaflega bóngóð og gæti hún einhvers staðar hjálpað þá gerði hún það beðin eða óbeðin. Það sem hún tók sér fyrir hendur var gert af krafti. Þar fór stormsveipur sem ruddi flestum hindrunum frá sem á vegi hennar urðu. Hún var skapmik- il en réttlát. Hún gaf hvergi eftir ef á hana eða hennar var hallað. En þó um hana gustaði og hún léti fólk vita ef henni mislíkaði þá sat það aldrei djúpt í henni og hún fyrirgaf fljótt. Stundum risti ekki dýpra en svo að hún skellihló að öllu saman stuttu síðar. Annars voru það börn og barnabörn og velferð þeirra sem skipti hana öllu máli í lífínu. Vænt- umþykja hennar til þeirra var slík að fátítt hlýtur að teljast. í síðasta skipti sem ég hitti Stellu þar sem hún lá fársjúk banaleguna, sagði ég henni að dóttir mín hefði farið í ársdvöl til Bandaríkjanna. Hún spurði mig hvort mér þætti ekki leiðinlegt að sjá á eftir henni svona lengi í ókunnugt land. Ég svaraði henni því til að það þætti mér ekki því það væri svo spenn- andi þegar hún kæmi heim. Eg sá á henni að henni þótti við foreldrarn- ir í meira lagi kærulausir að gæta ekki barnsins betur. Stella var fædd að Helluvaði á Rangárvöllum og þótti henni ákaf- lega vænt um æskuslóðirnar og fór hún oft austur bara til að heim- sækja ýmsa staði sem hún þekkti svo vel og þar sem góðar minningar æsku- og unglingsáranna streymdu um hana. Stella var skemmtileg og hláturmild og gat verið hrókur alls fagnaðar þegar sá gállinn var á henni. Hún var með afbrigðum barn- góð og börnum leið vel í návist henn- ar, og munu nú barnabörnin sakna góðrar ömmu sem gott var að leita til og vera hjá. Söknuður barna henn- ar er mikill, þau voru hennar garður sem hún ræktaði af svo mikilli natni. Vökvaði þau á öllu því góða sem hún kunni. Hún var þeirra biblía sem þau gátu treyst og trúað og aldrei brást. Nú er það þeirra að halda ræktun- inni áfram og láta ekki blómin í garðinum fölna. Hún trúði því að ekki væri allt búið þegar jarðvistinni lyki og sagðist hún mundu láta undir- ritaðan, vantrúaðan, vita af sér. „Vertu velkomin." Að lokum frá móðir minni, til systur sinnar. Hún saknar þín. Nú hringir þú ekki fram- ar. Það er einmanalegra eftir en áður. En þið eigið eftir að hittast. Hann þekkir hverju er fært að fresta og fmnur ávallt til með þeim. En stundum er það mildin mesta að megá kveðja þennan heim. Hans náð og miskunn mun ei blunda hans mildi sigrar hverja neyð og leiðir þau til þráðra funda sem þurftu að skilja á miðri leið. (Kristján Hjartarson.) Sigurþór Sigurðsson. Þegar þú ert sorgmæddur skoð- aðu þá hug þinn og þú munt sjá að þú grætur vegna þess sem var gleði þín. (Úr Spámanninum; Kahil Gibran.) Hildigunnur Gunnarsdóttir eða Stella eins og hún var gjarnan köll- uð var fædd 21.4. 1928 á Helluvaði í Rangárvallasýslu. Foreldrar henn- ar voru Kristín Kristjánsdóttir og Gunnar Erlendsson og eignuðust þau sjö börn og af þeim komust fjög- ur á legg. Jónas og Aðalbjörg eru dáin en eftirlifandi systir Stellu er Sylvía. Stella bjó með foreldrum sín- um á Helluvaði til fjórtán ára a!d- urs en þá flutti hún til Reykjavíkur vegna veikinda móður sinnar. Æskuár hennar í sveitinni mörkuðu þó djúp spor í hennar persónuleika, hún var mikið náttúrubarn og í raun og veru undi hún sér best úti í nátt- úrunni innan um fallegan gróðurinn. Hún var alla tíð mikill fagurkeri og hafði mjög gaman af söng og málar- alist enda sjálf með mikla listræna hæfileika. Stella stundaði nám í húsmæðra- skóla og einnig í Mynd- og handíða- skólanum. Hún vann við verslunar- störf en rak einnig á tímabili eigið fyrirtæki þar sem bún hannaði og saumaði fatnað úr leðri og lopa. Fyrirtækisreksturinn tók því miður snöggan enda er Stella sökum of mikils vinnuálags og ósérhlífni varð fyrir líkamlegu tjóni. Stella giftist Gunnari Sigurjóns- syni átjánda apríl 1952. Þau eignuð- ust fjögur börn, Gunnar, f. 13.4. 1953, Kristinn, f. 18.11.1957, Anna Friðrika, f. 27.5. 1962, og Ásdís, f. 17.5. 1967. Gunnar lést 31.8. 1978 og var það fjölskyldunni mikið áfall og eínnig að upp frá því fór heilsu Stellu að hraka mjög og ýmsir erfiðleikar mættu fjölskyld- unni á þessum árum. Stella lét þó erfiðleikana ekki buga sig, var bein í baki og hélt börnum sínum gott heimili í Jóru- felli 10 í Breiðholtinu. Það var á þessum tíma sem ég kynntist henni og fjölskyldu hennar í gegnum elstu dótturina Önnu. Stella kom mér fyrir sjónir sem sterk kona með mikla réttlætiskennd, hún fór ekki í manngreinarálit og var tilbúin að vaða eld og brennistein fyrir réttlæt- isins sakir fyndist henni á einhverj- um brotið. Hún var mjög ósérhlífin og hugsaði ávallt fyrst og fremst um velferð annarra. Heimili hennar einkenndist af miklu frjálslyndi og samstöðu fjölskyldunnar. Alltaf var manni tekið einstaklega vel og í raun og veru fékk maður oft á til- fmninguna að maður væri einn af fjölskyldunni. Það besta sem til var á heimilinu var ávallt tekið fram eða hlaupið út í sjoppu til þess að kaupa veitingar handa gestinum. Margar góðar minningar á ég frá Jórufelli 10 á þessum árum og sér- staklega í kringum jólin. Stella var mikið jólabarn og á hennar heimili ríkti sannkölluð hátíðarstemmning á þeim tíma. Allt heimilið var skreytt fagurlega og heimilisfólkið í sínu fínasta pússi. Anna hefur reyndar sagt mér að áður fyrr þegar fjöl- skyldan hafði ekki mikil fjárráð vakti móðir hennar margar nætur fyrir hátíðina við saumaskap því allir urðu að vera í nýjum fötum á jólunum. Á síðustu árum hafði_ ég ekki mikið samband við Stellu. Á jólunum vissi ég þó alltaf að í póstinum biði mín jólakveðja frá henni og fjöl- skyldu hennar, Ásdísi og Kidda, en þau héldu heimili ásamt móður sinni í Jórufelli 10 eftir að Gunnar og Anna voru flutt að heiman og voru henni mikil stoð hin síðari ár. Stella átti þrjú barnabörn sem voru henni mjög hugleikin, svo hugleikin að rétt áður en endalokin komu spurðí hún hvernig Jóni hefði gengið á skákmóti sem hann var að keppa á og hvort Aldís Jana væri nú í fínum og vel pússuðum skóm. Þannig að allt til enda var velferð hennar nán- ustu henni ofar í huga en hennar eigin líðan. Elsku Anna, Ásdís, Kiddi, Gunni og aðrir aðstandendur, ykkar missir er mikill og ég votta ykkur mína dýpstu samúð en minni ykkur einn- ig á að Kristur sagði: Ég er upprisan og lífið; sá sem trúir á mig mun lifa þótt hann deyi. Og hver sá sem lifir og trúir á mig mun aldrei að eilífu deyja. (Jóh. 11, 25-26.) Þannig að í raun og veru hafa þeir sem deyja bara kvatt okkur í mjög stuttan tíma og sá sem hafði hæfileika til þess að glæða líf þitt gleði og hamingju mun í raun og veru aldrei deyja, heldur Hfa í minn- ingunni um ókomna framtíð. Er kallið kemur, Kristur minn, komdu og vertu hjá mér, Tak þú mig í faðminn þinn svo þreytt ég hvíli hjá þér. Ástvinufn mínum alla tið, elsku Kristur, yfir vaktu. Og seinna eftir ár og síð einnig alla til þín taktu. (SKÍ '96.) Með þessum orðum vil ég þakka Stellu fyrir góða vináttu og ástúð í gegnum tíðina. Þinn vinur^ Steindór ívarsson (Steddi).
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.