Morgunblaðið - 09.03.1996, Blaðsíða 42

Morgunblaðið - 09.03.1996, Blaðsíða 42
42 LAUGARDAGUR 9. MARZ 1996 MORGUNBLAÐIÐ +" MINNINGAR GUÐRUN JÓNSDÓTTIR + Guðrún Jóns- dóttir fæddist í Sandvík á Eyrar- bakka 8. október 1913 og bjó þar alla sína tíð. Hún lést í Sjúkrahúsi Suðurlands 26. febrúar síðastlið- inn. Foreldrar hennar voru hjónin Guðrún Guð- mundsdóttir (f. 24. september 1880, d. 15. júní 1961) og Jón Guðbrandsson (f. 21júlí 1866, d. 25. maí 1928), en þau áttu sjö börn og var Guðrún næst- yngst. Hin eru: Guðmunda Júl- ía, f. 4. júlí 1902, d. 21. febr- úar 1972, Ingimar, f. 8.febrúar 1904, d. 5. aprfl 1927, Sighvat- ur, f. 29. september 1905, d. Mig langar í nokkrum orðum að kveðja Gunnu frænku er lést eftir stutta legu á Sjúkrahúsi Suð- urlands á Selfossi. Gunna hafði síðustu árin átt við veikindi að stríða en alltaf tekið veikindum sínum með mikilli ró, sem var ein- kennandi fyrir hana. í þessum veikindum naut hún einstakrar umhyggju Óla, sem alltaf var sem klettur við hlið hennar. Einhvern veginn reiknaði ég með að Gunna myndi komast yfir veikindin að þessu sinni og við myndum hittast fljótlega aftur í Sandvík. En ein- hvern tíma verða allir að yfírgefa þessa jarðvist og'nú var Gunnu tími kominn og ljóst að við hitt- umst ekki aftur hérna megin. Oss héðan klukkur kalla, svo kaliar Guð oss alla til sín úr heimi hér. Þá söfnuð hans vér sjáum og saman vera fáum í húsi því sem eilíft er. (Vald. Briem.) Margar hafa heimsóknirnar ver- ið í Sandvík í gegnum árin og þar var mér alltaf tekið opnum örmum. Á meðan ég átti heima nánast í næsta húsi var stöðugur samgang- ur og hin seinni ár eftir að ég flutti til Reykjavíkur og eignaðist sjálf fjölskyldu, höfum við farið oft í heimsókn og mætt þar sömu gest: . risni og hlýju og ávallt forðum. í Sandvík höfum við oft slegið á létta strengi, en Gunna var mjög létt í lund. Það er skrýtið til þess að hugsa að Gunna sé ekki lengur á meðal okkar. Ég hafði einhvern veginn alltaf reiknað með að Gunna yrði til staðar sem einn hlekkur í keðju eldri kynslóðarinnar sem er okkur sem yngri erum svo mikils virði. Ég minnist frænku minnar með þakklæti og hlýhug. Ég, Arnar og Karen kveðjum Gunnu með sökn- uði og biðjum góðan Guð að geyma hana og veita Óla, Síu og öðrum ástvinum styrk í sorginni. Eyrún og fjölskylda. Hver minning dýrmæt perla að liðnum iífsins degi hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér. Þinn kærleikur í verki var gjöf sem gleymist eigi og gæfa var það öilum er fengu að kynnast þér (Ingibj. Sig.) Það er svo erfitt að kveðja þig, elsku Gunna mín. Ég sakna þín meira en nokkur orð fá lýst. Þó ¦ þú hafir oft verið veik, fórst þú 8. október 1936, Sigrún, f. 5. apríl 1908, d. 22. febrúar 1993, Þórunn Ólöf, f. 4. júlí 1911, og Jónatan, f. 3. des- ember 1921. Guðrún giftist 16. júlí 1960 eftir- lifandi eiginmanni sínum, Ólafi Gísla- syni, f. 4. septem- ber 1919. Foreldr- ar hans voru hjónin Ragnhildur Olafs- dóttir (f. 27.8.1893, 30.7. 1984) og Gísli Pálsson (f. 9.3. 1894, d. 4.2. 1922. Guðrún eignaðist eina dóttur, Sigrún Guðmundsdótt- ur, f. 18. mars 1938. Útför Guðrúnar fer fram frá Eyrarbakkakirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14. Erfidrykkjur Kiwanishúsið, Engjateigi 11* s. 5884460 nokkuð snögglega frá okkur. Kvaddir svo fallega á þinn hljóðl- áta hátt. Þú varst mjög heimakær og það er gott til þess að hugsa að þú gast alltaf verið heima, þrátt fyrir oft og tíðum erfið veikindi. Oli hugsaði líka svo sérstaklega vel um þig og þið voruð alltaf svo samhent og ánægð saman. Svo var Sía alltaf hjá þér þegar hún var ekki í vinnu. Já, margar góðar minningar koma upp í hugann frá barnæsku þegar ég dvaldi langtímum saman hjá þér. Ég var ekki há í loftinu þegar þú kenndir mér að lesa og margar fallegar bænir lærði ég af þér. Alltaf hafðir þú tíma og enda- íausa þoiinmæði. Eg er þér þakklát fyrir að þú tókst Dúllu mína að þér, þegar ég komst í þá aðstöðu að geta ekki hugsað um hana. Og ég er svo glöð yfir því hvað hún veitti þér mikla ánægju. Núna er skrýtið að koma inn í Sandvík og þú ert ekki til staðar með útbreiddan faðminn. Þú tókst svo vel á móti öllum sem komu í heimsókn og varst með eindæmum gestrisin. Svo jákvæð og hlý, og hafðir svo mikið að gefa. Takk fyrir allt. Kæra Óla frænka, Torfi, pabbi, mamma, þið kveðjið nú kæra syst- ur og mágkonu. Þið bjugguð svo lengi hlið við hlið og var alltaf mikill samgangur á milli heimil- anna. Söknuður ykkar er mikill. Elsku Óli og Sía mín. Guð gefi ykkur styrk í sorginni og blessi minninguna um ástkæra eiginkonu og móður. Ég kveð þig, elsku frænka mín, sem varst mér svo kær. Guð geymi þig- Kirkjuklukka er þú síðast ómar, yfir mér sem þá er kaldur nár. Láttu fiytja huggun þína hljóma hverjum þeim sem fellir sorgartár. (Freyst. Gunn.) Gíslina Sóbrún Jónatansdóttir. Nú er elsku Gunna frænka horf- in okkur sjónum að eilífu. Við sáum hana síðast í október, þegar við komum í stutta heimsókn til ís- lands. Ekki datt okkur í hug þá að við fengjum ekki að sjá hana aftur. Við væntum skemmtilegra endurfunda næsta sumar. Af því verður ekki. Við munum alltaf minnast hennar sem sérlega góðr- ar konu, sem hafði áhuga á því fólki sem hún umgekkst og sýndi vinum og skyldmennum hlýju og kærleika. Það var aldrei neinn asi á Gunnu og það var alltaf gott að leita til hennar, t.d. þegar tekist var á við lesturinn á sfnum tíma, eða þegar hún sat við rúmstokkinn hjá mér á kvöldin og las með mér bænirnar. Það var alltaf gott að koma í Sandvík sem barn, og ekki varð nein breyting þar á eftir að ég stofnaði fjölskyldu og þó að lengra liði milli þess að við hittumst. Gunna frænka átti auðvelt með að ná góðum tengslum við börn og sýna þeim virðingu. Börnin mín munu því alltaf eiga afar góðar minningar um hana. Við sendum Óla og Síu okkar innilegustu sam- úðarkveðjur. Megi góður guð styrkja þau í sorg sinni. Mig langar að lokum að minn- ast Gunnu með bæn sem hún las oft með mér. Leiddu mína litlu hendi, ljúfi Jesús, þér ég sendi, bæn frá mínu brjósti sjáðu, blíði Jesús, að mér gáðu. Ólöf Jónatansdóttir. Að lifa er að skynja nýjan tíma. Tíðin liðna er jörðin. Að deyja er að lifa nýjum tima. Tíðin framundan er himinninn opinn nýrri stund. (Þorgeir Sveinbjarnarson) Látin er á 83. aldursári föður- systir mín Guðrún Jónsdóttir frá Sandvík á Eyrarbakka. Mér er ljúft að minnast hennar örfáum orðum. í ágætum hópi frændfólks míns hafa systurnar Guðrún og Ólöf ásamt fjölskyldum þeirra á Bakkanum ávallt skipað sérstakan sess í mínum huga, því hjá þeim var ég heimagangur á uppvaxtar- árunum á Eyrarbakka. Þótt heim- sóknum hafi fækkað nokkuð eftir því sem árin liðu breyttust móttök- ur a þessum bæjum aldrei. Alltaf jafn hlýjar. Fyrir þessi kynni er ég ávallt þakklátur. Ef ég ætti að nefna hvaða eigin- leikar hafí verið mest áberandi í fari frænku minnar kæmi hjarta- gæska, jafnlyndi og hjálpfýsi fyrst upp í hugann. Flestir gætu verið ánægðir með það. Ólafi eftirlifandi eiginmanni, Sigrúnu dóttur hennar og öðrum nánum skyldmennum og vinum senda ég og fjölskylda mín innileg- ustu samúðarkveðjur. Bjarni Þór Jónatansson. Við kveðjum þig, Guðrún mín, í dag með kæru þakklæti fyrir þá miklu ástúð sem þú gafst og sýnd- ir okkur nágrönnum þínum á Bergi frá fyrstu stundu. Þinn hlýi faðmur var ætíð opinn, kossar þínir inni- legir, móttökur og kveðjur svo fagrar í endurminningunni. Já- kvæð og fróm kona var Guðrún og mátti mikið af henni læra. Hún bætti allt og alla, lyfti dægurþrasi ofar og gerði stundina mikilvæga. Börn mín nutu góðs af kærleika þeirra Óla og Gunnu sem voru ávallt boðin og búin að leiðbeina og hlúa að, og fyrir það viljum við nú þakka. Sem dæmi um hvernig Guðrún var verður lítið atvik svo sterkt í minningunni. Eitt sinn er Guðrún kom yfir til okkar, að Bergi, í molasopa, lá sonur minn á gólfinu og las í bók. Ég fann að því við drenginn að hann lægi svona á gólfinu í sparibuxunum. Þá sagði Guðrún með sinni stóísku ró þar sem hún sat og horfði á drenginn: „Æ, hann liggur nú bara á öðru hnénu." Svona getur blíð athuga- semd grafið sig djúpt í vitundina og orðið að stórri lexíu. Þannig var Guðrún, hún sáði og ræktaði garð- inn sinn af alúð. Fyrir gott nábýli við þau hjón, Guðrúnu og Ólaf Gíslason í Sandvík, viljum við þakka og vottum honum og Sigr- únu samúð okkar. Hvíl í friði. Jónína H. Jónsdóttir, Jón Atlí, Jónas Oddur, Pétur Jök- u 11 og Herborg Drífa. GUÐMUNDUR SIGURÐSSON + Guðmundur Sigurðsson fæddist á Geirseyri við Pat- reksfjörð 29. janúar 1926. Hann lést á St. Jósefsspítala í Hafnar- firði 28. febrúar síðastliðinn og fór útför hans fram frá Digra- neskirkju 8. mars. Kveðjustundin er runnin upp og einn helsti forsvarsmaður bormanna Islands hefur stigið um borð í knörr ferjumannsins mikla og tekið sér far heim, yfir móðuna miklu. Hans er nú sárt saknað meðal starfsféiaga, en minningin um góðan dreng lifir. Það er ekki á neinn hallað þótt Guðmundur Sigurðsson sé talinn forvígismaður meðal brautryðjenda í jarðborunum á íslandi. Hann hóf þessi störf fyrir liðlega 50 árum, þá tæplega tvítugur að aldri. í þá tíð höfðu ekki verið boraðir margir metrar í íslenska jörð, þó heildar- lengdin sé orðin vel hálflengd hring- vegarins nú er Guðmundur skilur við. Hann hefur átt hlut í bróður- parti borana á landinu allan þennan tíma og í hálfan fjórða áratug hefur hann starfað sem yfirverkstjóri Jarð- borana hf. og forvera þess fyrirtæk- is. Hann annaðist meginhluta þeirra rannsóknarborana sem framkvæmd- ar hafa verið á landinu svo og stór- an hluta af hitaveituborunum fyrir landsbyggðina, jafnt fyrir sveitarfé- lög sem einkaaðila. Einnig hefur stór hluti neysluvatnsborana lands- ins hvílt á hans herðum. í starfi sínu öðlaðist Guðmundur fádæma þekkingu á landinu öllu, ekki síður iðrum þess en yfirborði. Hann ferðaðist mikið um landið allt og hafði á því mikið dálæti. Á upp- hafstímum rannsóknarborana fyrir vatnsaflsvirkjanir á hálendinu ferð- uðust bormenn vítt um miklar veg- leysur og urðu starfsins vegna braut- ryðjendur í hálendisferðum. Guðmundur var jafnan mjög gagnrýninn á störf jarðfræðinga og hafði sínar eigin skoðanir á nánast öllum hlutum og leiddist honum aldr- ei að koma þeim á framfæri. Það er oft gantast með það í hópi okkar bormanna að það sé ekki mjög gefandi starf að vinna alla ævina við kalda og oft ómanneskjulega hluti eins og bortæki. Þó hafa bor- arnir oft verið persónugerðir og hafa hver sitt nafn. Oft var sem Guð- mundur liti á suma þeirra sem af- kvæmi sín, sem hann hafði fóstrað árum og jafnvel áratugum saman. Þrátt fyrir kaldari hliðar starfsins er það oftast mjög svo gefandi starf að útvega meðbræðrum sínum hita í húsin sín og neysluvatn í kranana. Ekki er síður gefandi að stuðla að rannsóknum og vinnsluborunum fyr- ir birtugjafana okkar, raforkuverin. Guðmundur Sigurðsson sá hið já- kvæða í starfinu og lagði sig alltaf allan fram. Hann var alla tíð hollur starfinu og viðfangsefnunum og undravert var hve ötull hann var alveg fram í það síðasta. Það var sem hann gæti ekki slitið sig frá ævistarfinu. Um tíma hvarf Guðmundur frá borstörfum og vann í glerverk- smiðju. Hann varð því í raun einn af glergerðarmeisturum landsins. En landið kallaði og fljótlega var Guðmundur aftur farinn að starfa við boranir. Sú árátta hans að eiga við iður landsins færðist síðar út í mikinn áhuga á yfirborði þess; gróðri og ræktun hvers konar. Trúlega fékk hvert tré sem á vegi hans varð at- hygli og hlýjar hugsanir. Hann staldr- aði gjarnan við og strauk laufum trjánna og talaði til þeirra. Fyrir fáum árum gat hann látið ræktunardraum- inn rætast er þau hjón keyptu land ásamt börnum sínum og komu sér upp sumarbústað. Þar undi hann löngum, í því sem nú er orðið sælu- reitur með ótölulegum fjölda trjáa sem undravert hafa dafnað þrátt fyr- ir skamman ræktunartíma. Því er fyrir að þakka handbragði, vinnu og alúð Guðmundar. Við starfsfélagar Guðmundar minnumst góðs vinar sem alla daga var hress og glaðvær, en þó mjög ákveðinn. Til hinstu stundar gerði hann að gamni sínu við okkur og var jafhléttur í okkar hópi sem fyrr. Breytti þar engu um vissan um hvert stefndi undir það síðasta. Guðmundi þökkum við skemmti- legt, líflegt og gefandi samstarf og vinfengi í áratugi og óskum honum góðrar heimkomu. Við biðjum góðan Guð að styrkja ástvini hans alla í þeirra miklu sorg. Starfsfélagar. AGUSTH. PÉTURSSON + Ágúst H. Pétursson, fyrrv. sveitarsljóri á Patreksfirði, fæddist í Bolungarvik 14. sept- ember 1916. Hann andaðist í Reykjavík 1. mars síðastliðinn og fór útför hans fram frá Foss- vogskirkju 8. mars. Látinn er Ágúst H. Pétursson, fyrrum oddviti á Patreksfirði. Á kveðjustund kemur margt í huga, þegar kvaddur er einn af fremstu félagsmálaleiðtogum Alþýðuflokks- ins fyrr og síðar. Hygg ég sem þessar línur rita að leitun sé að manni, sem var jafnfórn- fús til að leggja hinum óskyldustu félögum og málefnum lið til eflingar byggðarlagsins, öllum til gleði og hagsbóta. En fyrst og síðast var hann leið- togi Alþýðuflokksins, en á hans veg- um starfaði hann sem hreppsnefnd- armaður á Patreksfirði í 28 ár, þar af oddviti í átta ár og sveitarstjóri í fjögur ár. Eins og að líkum lætur sjást víða handverk hans hér á Pat- reksfirði og í vestfisrkum byggðum. Eftir að hann Iét opinberlega af störfum í sveitarstjórn var hann sá viskubrunnur, sem við hin yngri leit- uðum gjarnan í, er leysa þurfti vand- meðfarin mál og jafnan var það svo að ég fór úr hans smiðju betur undir- búinn en áður. Og er það þakkað nú, Margar voru gleðistundir, er við flokksfélag- ar áttum á heimili þeirra hjóna, sem ávallt var sem félagsmiðstöð og þá ekki aðeins fyrir pólitíska samherja, heldur allan kunningja- og vinahóp- inn sem var stór og þar þegnar veit- ingar og var þar ekki við nögl skorið. Ekki voru allar umræður, sem þar fóru fram, í neinu hljóðskrafsformi. Þar var tÖluð kjarnyrt íslenska og skipst á skoðunum umbúðalaust, enda stefnan klár og því skoðanir ekki settar fram í neinum felulitum. Átti þetta ekki síst við, er líða fór að kosningum, hvort sem var til þings eða sveitarstjórnar, svo að ekki sé talað um prófkjör Alþýðu- flokksins hér á Vestfjörðum sem oft gustaði um á meðan yfir stóð. Þá var sem Ágúst yngdist um mörg ár, því verk var að vinna fyrir málstað- inn eða þann, sem hann vildi styðja í ákveðin sæti. En að kosningum lokunm, var hann fyrstur til að slíðra sverð og koma þeirri skikkan á að menn færu að vinna saman. Já, þar fór fyrir leiðtoginn, sem kunni verki að stýra. Margt kemur í hugann, sem vert væri að minnast á, þegar kvaðst er síðasta sinni, en verkin tala og Ág- úst þurfti engrar kynningar við, svo vel var hann þekktur af störfum sín- um. Við félagar Alþýðuflokksins á sunnanverðum Vestfjörðum, send- um félaga okkar, Ágústi H. Péturs- syni, hinstu kveðju og vottum þér, Ingveldur, og fjölskyldu dypstu sam- úð með þökk fyrir allt, sem þið haf- ið gert okkur til heilla. Hjörleifur Guðmundsson. 9 • i s
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.