Morgunblaðið - 16.06.1996, Blaðsíða 17

Morgunblaðið - 16.06.1996, Blaðsíða 17
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR ÍUR 16. JÚNÍ 1996 D 17 SUMARFRIAISLANDI ÞAÐ ÞÝÐIR ekkert að ætlast til að fólk trúi því að það sé gaman að vappa um árbakka eða við stöðuvatn allan daginn, bauka við að prófa alls konar agn, sveifla stönginni og bíða. Og bíða. En ef fólk fæst til að reyna þetta og er svo heppið að fá fisk, þá trúir það, því biðin hefur borgað sig. Það skiptir engu máli hvort aðrír kalla það veiðimannseðli, villi- mennsku eða drápsfýsn, það er bara svo ansi gam- an að draga silung, að ég nefni nú ekki konung- inn sjálfan, laxinn. Ég hef raunar verið óskaplegur ættleri til fjölda ára, því í minni fjölskyldu eru börnin varla farin að standa út úrhnefaþegarþaukrefj- ______ ast þess að fá að veiða „lass" (ábending til for- eldra: það er fint að Ieyfa þeim að draga bleikju fyrstu árín, það er lax í þeirra augum og svo miklu ódýrara en að fara með þau í Laxá eða Miðfjarðará). Stundum hef ég að vísu slegist í för með fjölsky ld iinni, þegar hún hefur lagt í hina skrautlegustu leiðangra til þess eins að veiða. Mitt hlutskipti hefur veríð að fylgjast með, svona dálítið í fjarska. Ahuginn hefur dofnað eftir klukkutíma hvisl á árbakk- anum, því það má ekki fæla fisk- inn, nú eða ég hef hreinlega ver- ið rekin í burtu, því það má ekki vera í skærlitum regngöllum. Það fælir víst líka. Og þessi kenning er áreiðanlega rétt, þvi þá sjaldan ég greip í stöng fékk ég aldrei fisk. Grænklædd fjðlskyldan í vöðlum upp undir hendur mokaði hins vegar upp fiskinum svo hefði nægt litlu þorpi til matar í heilan vetur. Niðurlægingin, sem fylgdi því SjóHshjálp fiskifælunnar Eftir að hofq komið heim með öngulinn í rassinum oftar en tölu ó festir hefur Rggnhildur Sverrisdóttir loks séð Ijósið. Nú sveiflar hún veiðistöng sem aldrei fyrr og það kemur fyrir að hún fær einn og einn fisk. að koma heim með öngulinn í rassinum þegar fjolskyldan fagn- aði enn einu aflametinu, varð til þess að ég lét alla veiðimennsku lönd og leið í nokkur ár, enda var margsannað mál að mig skorti hinn raunverulega veiðiá- huga. Svo greip mig mikil úti- legudella og á sumrin sleppti ég varla úr helgi í < jaldinu. Þá slysaðist ég stundum til að < jalda við snoturt vatn, þar sem silung- urínn by 11 i sér í vatnsborðinu. Ef vinir voru með í för stukku þeir gjarnan til, rifu fram veiði- stangir og byrjuðu að veiða. Þetta endaði með því að ég fór að þreifa mig áfram smátt og smátt. Ég þurfti að læra allt baukið, því takmarkaður veiðiáhugi minn áður hafði það í för með sér, að ég greip í mesta lagi til- búna stöng af einhverjum í í'jöl- skyldunni og stóð með hana í höndunum þangað til mér var orðið kalt eða ættingjarnir kröfðust þess að fá að reyna við alla laxana, sem augljóslega syntu um aila á. Ég lærði að hnýta réttu hnútana (það þýðir sko ekkert að setja bara ein- hvern rembihnút og ætlast til að öngullinn tolli á) og ég ber mig ótrúlega fagmannlega að við maðkana. Svo eru það flotholtin, sem ég á núna í öllum stærðum og í jóla- gjöf fékk ég forláta tösku undir alla smáhlutina. Meðal lítt veiðifýsinna þjóða eru slíkar töskur að vísu kallaðar verk- færakassar, en þær gera sitt gagn fyrir því. Raunaleg reynsla fyrri ára hafði stælt mig og þvi lét ég ekkert á mig _____ fá þótt f orskólabörn veiddu feita silunga á maísbaunir allt í kringum mig, en fiskurinn væri tregur til að bíta á mitt agn. Þar kom þó að ég slípaðist í silungaveið- inni, var farin að segja ýktar veiðisögur, eins og veiðimanna er siður og taldi fulla ástæðu til að halda áfram að þróa tæknina. Núna var það flugan. Flugustöngin, sem ég eignað- ist, er engin smásmiði, tólf feta tvíhenda og þarf meirapróf á hana. Eftir kastnámskeið í vetur tel ég mig að minnsta kosti vita hvernig ég á að starta þessu tæki og mér tekst jafnvel að sveifla flugunni langt út á vatn. Ég bið bara og vona að það bíti enginn á og alira síst sterkur lax. Ég hlýt að hafa misst af síð- ustu kennslustundinni, því ég hef ekki hugmynd um hvernig á að bera sig rétt og fagmann- lega að við að landa á fluguna. En þetta er allt að koma. I síðustu viku eignaðist ég veiði- vesti. ¦ Vitara V6 Nýr eöaljeppi þar sem afl og öryggi hafa forgang. Vitara V6 er einstaklega aflmikill, með h{jóðlátaV6 vél, 24 ventla, sem afkastar 136 hestöflum. Hann er byggður á sjálfstæða grind og er með hátt og lágt drif. Nákvæmt vökvastýrið og lipur gírskiptingin gerir Vitara V6 auðveldan í akstri á vegum sem utan vega. Öryggisloftpúðar fyrir Ökumann og framsætisfarþega, höfuöpúðar á fram og aftursætum og styrktarbitar í hurðum gera Vitara V6 að einum öruggastajeppa sembýðst Einstaklega hyóðlátt farþegarýmið erbúið öllumþægindum sem eiga heima í eðaljeppa eins og Vitara V6. 4- Ævintýri á Vatnajökli Ævintýraferðir á snjóbílum og * vélsleðum á stærsta jökul í Evrópu. --j Svefnpokagisting og veitingar í Jöklaseli með óviðjafnalegu útsýni. JÖKLAFERÐIR HF. Á vit ævintýranna P.O.Box 66.780 Homafjörður, » 478 1000, Fax: 478 1901, Jöklasel« 478 1001 SUZUKI BILAR HF. SKEIFAN 17--8IMI: 568 5100

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.