Morgunblaðið - 02.07.1999, Blaðsíða 40

Morgunblaðið - 02.07.1999, Blaðsíða 40
r 40 FÖSTUDAGUR 2. JÚLÍ 1999 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR GUÐRIÐUR MAGNÚSDÓTTIR + Guðríður Magnúsdóttir fæddist í Stykkis- hólmi 3. október 1911. Hún lést á öldrunardeild Landspítalans 23. júní síðastliðinn. Foreldrar hennar voru þau Júliana Krisljánsdóttir og Magnús Jónsson bókhaldari. Systk- ini hennar voru Guðjón Magnússon og Sigurður Magn- ússon, báðir látnir, og eftirlif- andi er Anna Magnúsdóttir, f. 9.janúar 1909. Eftirlifandi eiginmaður Guð- ríðar er Magnús Sigurðsson. Guðríður og Magnús eiga eina kjördóttur, Kristínu Dagnýju Magnúsdóttur, maki hennar er Guðmundur Sigurvinsson. Börn þeirra eru: Júlíana Guðmunds- dóttir, maki Sigurður Árni Reynisson; Anna Linda Guð- mundsdóttir, maki Björn Víðis- eru Líf og Sig- lauk —« Hver minning dýmæt perla að liðnum lífsins degi, hin Jjúfu og góðu kynni af alhug þakka hér. Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem gleym- ist eigi, og gæfa var það öllum, er fengu að kynn- astbér. (Ingibj. Sig.) Þessi hugljúfu orð eiga vel við, þegar við bróðurbörn Guðríðar, eða Guju, eins og hún var alltaf kölluð, fylgjum henni til hinstu hvflu í dag. Þegar hún er kvödd og minning- arnar eru einar eftir, skerpist mynd hinnar horfnu. Hún var með allra óeigingjörnustu mannverum, sem hægt er að fyrirhitta á lífsleið- inni. Hún hafði svo mikið að gefa, gefa af sjálfri sér til þess að gleðja aðra. Hún bar umhyggju fyrir öðr- um langt út fyrir það, sem venju- legt getur talist og við systkinin urðum þessarar umhyggju óspart aðnjótandi. Það var góða skapið, sem alltaf hafði vinninginn, enda gat enginn verið með ólund út í þessa góðu konu, sem í stað þess að kvarta, brosti sínu fallega brosi. Bernsku- og æskuárin verða skyndilega svo skýr og hugljúf. Ég minnist þess, er ég lítill telpuhnokki, 4 að mig minnir, fimm ára gömul, fékk að fara með pabba í fyrsta sinn vest- ur í Stykkishólm, til að heimsækja ömmu Júlíönu, en afi Magnús hafði þá látist síðla vetrar og hún bjó nú ein með dóttur sinni, Önnu. Ég gleymi aldrei, er amma stóð í tröpp- unum í litla snyrtilega húsinu sínu, klædd peysufötum eins og ávallt, hversu mikill kærleikur ríkti á milli þeirra mæðgna. Hún birtist mér sem kærleiksrík, falleg og fíngerð kona og þannig minnist ég frænku okkar sem kvödd er í dag, enda má einnig segja að þau systkin hafi ver- ið með eindæmum samrýnd og eftir að þær systur fluttust suður, kom þessi kærleikur enn betur í hps. Mér er enn í minni er ég fór í fyrsta skipti vestur. Þá var farið með gamla Laxfossi upp í Borgar- nes og þar beið „rúta" eftir okkur, sem flutti okkur yfir Kerlingaskarð og vestur í „Hólm". Einnig er mér alltaf minnisstæð þessi indæla lykt, er ég fann, þegar við nálguðumst Helgafellssveitina, mólyktin og ilm- ur náttúrunnar. Já, margs er að minnast á kveðju- stund. Þó að veraldleg efni væru ekki mikil ríkti alltaf reisn og menn- ing yfir æskuheimilinu. Tónlistin og •4 sagnfræðin voru í hávegum hafðar og þú, kæra frænka, sem í dag ert kvödd, naust góðs af því og lagðir þitt af mörkum, enda varst þú org- anistH gömlu kirkjunni til margra ára. Ég man enn, er ég fyrst kom inn á heimili ykkar Magnúsar í Hjaltalínshúsi, sem var ykkar heim- ili fyrstu árin. Einnig þegar ég fór í ¦%Kaupfélagið og Magnús, maðurinn son; og Magnús Guðmundsson. Barnabörnin tvö, Gabriela Sigurðardóttir Dagur Snær urðarson. Guðríður námi frá Kvenna- skólanum í Reykja- vík og þau Magnús giftu sig 28. októ- ber 1939. Guja, eins og hún var alltaf kölluð, vann í Stykkishólmi sem talsímakona og organisti í kirkjunni. Þau hjónin fluttust til Reykjavíkur 1. september 1963. Eftir að þangað kom starfaði hún hjá RARIK sem talsímakona og líka sem org- anisti í Kristniboðsfélaginu. Guðríður starfaði alla tíð með Kristniboðsfélagi kvenna og kvenfélaginu í Grensáskirkju. Utför Guðríðar fer fram frá Grensáskirkju í dag og hefst at- höfnin klukkan 10.30. þinn, íklæddur ljósbrúna sloppnum, læddi að mér einhverju góðgæti yfir afgreiðsluborðið. Svo kom sólargeislinn, hún Krist- ín Dagný, inn í ykkar líf og má með sanni segja að hún og hennar fjöl- skylda hafi verið ykkar leiðarljós í gegnum árin. Henni ber að þakka allt, sem hún hefur veitt ykkur, bæði umhyggju og hjálp, og við vit- um að hún heldur áfram að styrkja pabba sinn og Önnu, þó að þinni jarðvist sé lokið. Að leiðarlokum kveðjum við þig, kæra frænka, og þökkum alla þá hlýju og umhyggju, sem þú sýndir okkur í gegnum árin og þökkum þér samfylgdina. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (V.Briem) Kæra Anna, Magnús, Kristín og fjölskylda, ykkar missir er mikill, því allt þetta gerðist svo snöggt, en minningin um góða eiginkonu, móð- ur og systur fylgi ykkur áfram og gefi ykkur þann styrk, sem hún sjálf alltaf sýndi. Geirlaug (Gulla). Elsku amma mín, okkur systurnar langar til að kveðja þig með örfáum orðum. Það er erfitt að hugsa til þess að við skulum ekki fá að sjá þig aftur en við vitum að þú ert á góðum stað þar sem þér líður vel. Það eru svo margar minningar sem koma upp í hugann núna og þá sérstaklega hvað það var alltaf gott að koma upp í Stóragerði til ykkar afa. Það var sama hvenær við komum því alltaf var heitt á könnunni og sultu- eða súkkulaðikaka sem fylgdi með. Þegar við sitjum hér núna og skrifum minnumst við þess þegar við vorum litlar stelpur að koma að sofa hjá ykkur afa og Önnu frænku. Við sátum heilu kvöldin og spiluðum og þegar við áttum að fara að sofa kom afi alltaf fyrstur inn og bauð góða nótt og svo þú og Anna frænka sem signduð okkur og fóruð með bænirn- ar með okkur. Þetta er eitthvað sem við eigum eftir að búa að alla ævi. Þu varst alveg einstaklega yndis- leg amma, alltaf svo góð, blíð og í góðu skapi, sama hvað gekk á, þú sást alltaf allt það góða í öllum. Margs er að minnast, margt er hér að þakka. Guði sé lof fyrir íiðna tíð. Margs er að minnast, margs er að sakna. Guð þerri tregatárin stríð. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (V. Briem) Hvíl í friði, elsku amma, Júh'ana og Anna Linda. Eitt það erfiðasta, sem fylgir því að ná háum aldri, er hversu margir samferðamenn, vinir og ættingjar, hverfa sjónum okkar. Síðustu daga hef ég enn einu sinni horft á bak konum, sem ég á eftir að sakna. En um leið þakka ég Guði fyrir að hafa fengið að vera þeim samferða um tíma á ævibraut- inni. Þegar ég gekk í Kristniboðsfé- lag kvenna í Reykjavík fyrir 35 ár- um mætti ég einstakri hlýju frá félagssystrunum. Sumar þeirra þekkti ég ofurlítið áður, aðrar af afspurn, en nokkrar voru mér ókunnar. Ein þeirra vakti brátt at- hygli mína fyrir glæsileik sinn. Hún var fríð sýnum, brosmild og hlýleg. Mér var sagt, að hún hefði áður átt heima í Stykkishólmi og verið árum saman organisti í kirkjunni þar. Kona þessi var Guðríður Magnúsdóttir, sem nú er nýlátin. Eg átti seinna eftir að kynnast Guðríði vel og komst þá að því, að hún átti ekki aðeins ytri glæsileika heldur einnig innri fegurð. Allt, sem hún kom nærri, var fágað. Heimili hennar og eiginmannsins, Magnúsar, var fallegt. Þar bjó Anna systir hennar líka. ÖU höfðu þau fágaða framkomu, voru hlýleg og Ijúf. Við enn nánari kynni fékk ég að reyna, að þannig var Guðríð- ur líka í samstarfi. Arum saman kom hún á heimili mitt ásamt annarri félagssystur til að endurskoða reikninga félagsins. Ef önnur hvor þeirra gat ekki mætt, kom Anna, systir Guðríðar, sem vara-endurskoðandi. En þær systur hafa alla tíð sýnt félaginu mikla hollustu. Anna er nú sjúk- lingur. Við hugsum til hennar með þakklæti og biðjum Guð að blessa hana. Allt gott félagsstarf byggist á trúmennsku og fórnfýsi meðlim- anna. Trúfesti og skyldurækni Guðríðar í öllu því, sem hún hafði lofað að taka að sér, var ómetan- leg. Arum saman sat hún fund eft- ir fund við hljóðfærið og spilaði fyrir okkur. Þó að heilsan væri ekki góð síðustu ár, hjartað og fleira væri að gefa sig, kom hún samt, oft með leigubíl, til að sinna þessu verki, sem hún hafði tekið að sér. Ef hún var svo sjúk, að hún gat ekki mætt, bað hún mann sinn fyrir boð, sem hann af sömu trú- mennsku sá um að kæmust til skila. Að lokum varð hún að láta undan síga, og önnur kona var svo elskuleg að koma í stað hennar við hljóðfærið. En Guðríður hélt áfram að mæta á fundum, þegar hún gat. Við glöddumst þá yfir því að njóta enn návistar hennar. Henni fylgdi alltaf sama hlýjan og brosið. Okkur er markaður ákveðinn vegarspotti á ævibrautinni hér á jörð. Guðríður átti langa leið að baki. Hún bar þess þó ekki merki. Það var eins og árin gleymdu að setja mark sitt á hana. Hún var mjög ungleg í útliti og hélt alltaf sinni andlegu reisn. En nú er hún horfm, komin á fund Drottins síns og frelsara, sem hún trúði á og vildi þjóna bæði í Kristniboðsfélaginu og kirkjunni sinni. Við þökkum fyrir hana, fyrir trúfesti hennar og skyldurækni í starfi, fyrir vinsemd og hlýju. Við hugsum til ástvina hennar og biðj- um Guð að blessa og styrkja eigin- manninn, dóttur þeirra ásamt fjöl- skyldu og einnig Önnu, systur hennar. Kæru vinir, við Svanfríður, systir mín, og aðrar félagssystur í Kristniboðsfélagi kvenna sendum ykkur öllum einlægar samúðar- kveðjur. Lilja S. Krislgánsdóttir. JULIANA EINARSDÓTTIR + Júlíana Einars- dóttir fæddist í Hjarðarnesi á Kjal- arnesi 28. júlí 1906 og var því orðin því nær nílíu og þriggja ára þegar hún lést á Hjúkrun- arheimilinu Sunuii- hh'ð í Kópavogi, 15. júní. Foreldrar hennar voru Einar Gottsveinsson bóndi í Hjarðarnesi og kona hans Gróa Ingimundardóttir. Júlíana var tæplega fimm ára gömul þegar hún missti móður sína. Alsystkini Júlíönu voru: Ingimundur, f. 1898, d. 1992, verkstö'óri í Borg- arnesi, Guðrún, f. 1899, d. 1989, húsfreyja í Kópavogi, Birgitta, f. 1900, d. 1981, húsfreyja í Laxárholti í Hraunhreppi, Sig- urlína, f. 1901, d. 1949, hús- freyja á Meðalfelli í Kjós, Sveinn, f. 1903, d. 1966, verka- Júlíana Einarsdóttir fæddist og ólst upp í litlum bæ á sjávarbakk- anum í Hjarðarnesi við Hvalfjörð. Þegar hún missti móður sína ung réð faðir hennar til sín ráðskonu, Guðnýju Höskuldsdóttur, sem hann giftist síðar. Guðný var Júlíönu litlu mjög góð. Systkinin voru mörg og áreiðanlega hefur oft verið erfitt að hafa nóg til hnífs og skeiðar, þó að Einar Gottsveinsson væri duglegur maður. Þegar Júlí- ana var fimmtán ára fór hún alfar- in að heiman. I nokkra vetur hjálp- aði hún frænku sinni, Sigríði Eyj- ólfsdóttur, við heimilishald á stóru heimili í Hafnarfirði, en Sigríður var dóttir Guðrúnar Gottsveins- dóttur, föðursystur Júlíönu. Á sumrin fór Júlíana austur í sveitir í kaupavinnu. Júlíana var listfeng og laghent og lærði snemma að fara með nál og tvinna. Það varð til þess að rösklega tvítug hóf hún nám í kjólasaumi hjá Guðrúnu Þorkels- dóttur. Nokkrum árum seinna hlaut hún meistararéttindi í iðn- greininni. Á þessum tíma voru ís- lenskar konur sem óðast að leggja niður peysuföt og upphlut sem spariföt og taka upp klæðatísku kvenna í nálægum löndum. Þess vegna var þörf á fólki sem kunni til verka við kjólasaum. Að námi loknu fór Júlíana að „sauma í hús- um" eins það nefndist þá, þ.e. hún saumaði kjóla og lagfærði eldri kjóla á heimilum viðskiptavina. Fljótlega stofnaði hún kjóla- og kápusaumastofu með frænku sinni, Birgittu Jónsdóttur frá Blöndholti. Júlíana saumaði kjóla og Birgitta kápur. Þetta samstarf stóð þar til foreldrar Birgittu fluttu til Reykjavíkur, en hún þurfti að annast þau. Eftir það stofnaði Júlíana eigin saumastofu, sem hún rak um árabil og var stundum með mikil umsvif. Það sýnir dugnað og áræði bláfátækrar ungrar konu að ráðast í slíkan at- vinnurekstur á krepputímum. Með Júlíönu Einarsdóttir er fallinn frá fulltrúi stéttar, sem nú er fámenn, vegna þess að nú kaupa flestar konur sér innflutt föt. maður á Kjalarnesi, og Guðbjörn, f. 1904, d. 1966, bóndi og bifreiðarstjóri í Hákoti á Álftanesi. Eftir lát Gróu kvæntist Einar Guðnýju Höskulds- dóttur. Þeirra börn voru: Jón, f. 1913, d. 1987, bifreiðar- stjóri í Reykjavík, Magnús, f. 1913, d. 1913, Gróa, f. 1916, d. 1952, húsfreyja í Reykjavík, Indriði, f. 1916, bóndi á Mel- um á Kjalarnesi, Haraldur f. 1917, verkamaður í Reykjavík, Ársæll, f. 1917, d. 1924, Arndís, f. 1919, húsfreyja á Ingunnar- stöðum í Kjós og Finnbogi, f. 1921, pípulagningameistari í Reykjavík. Utför Júlíönu fer fram frá Digraneskirkju í Kópavogi í dag og hefst athöfnin klukkan 15. Þegar sá sem þetta ritar var barn að aldri kom hann nokkrum sinnum á saumastofu og heimili Júlíönu móðursystur, en það var einn og sami staðurinn. Þarna ríkti sérstakt andrúmsloft. Nokkrar stúlkur saumuðu af kappi, á borð- um voru bunkar af tískublöðum og hingað og þangað voru kjólaefni. A stofuna komu konur, sem voru með kjólaefni með sér og ræddu lengi við Júlíönu um hvernig kjóllinn, sem þær dreymdi um, ætti að líta út og um leið flettu þær tískublöð- um. Júlíana sagði að það hefði ver- ið ángjulegt að þjóna listfengum konur, sem sumar teiknuðu kjólana sína sjálfar. Júlíana sagði að kjólaefni hefðu verið léleg á kreppu- og stríðsárun- um og raunar fyrst eftir stríðið. Stundum var ekki hægt að sníða efnin nema að strauja þau fyrst. Á þessum tíma komu konur stundum með gamla sparikjóla og báðu Júlíönu um að laga þá, svo að þær kæmust skammlaust á mannamót. Þegar umsvifin voru mest á sauma- stofu Júlíönu, varð hún að standa meira og minna allan daginn við að sníða og máta kjóla. Einnig þurfti hún að ganga um og leiðbeina saumakonunum. Hún kenndi þess- um sífelldu stöðum um að fæturnir biluðu seinna á ævinni. Þegar hún tók að þreytast á rekstri sauma- stofunnar, minnkaði hún við sig, keypti sér íbúð á Rauðarárstíg 38 og saumaði ein fyrir fáeina við- skiptavini. Þegar komið var að starfslokum hjá Júlíönu fékk hún íbúð í húsi Sunnuhlíðarsamtakanna í Kópa- vogi og bjó þar meðan hún gat. Þá fluttist hún í sambýli aldraðra í Gullsmára 11 og þaðan í Hjúkrun- arheimilið Sunnuhlíð. Starfsfólk á báðum þessum stöðum annaðist mjög vel um hana og var hún þakk- lát fyrir það. Gengin er góð kona þar sem Júl- íana móðursystir mín var. Ég og bræður mínir kveðjum hana með söknuði. Við sendum systkinum hennar samúðarkveðjur. Blessuð sé minning Júlíönu Einarsdóttur. Magnús Oskarsson. Skilafrestur minn- ingargreina EIGI minningargrein að birtast á útfarardegi (eða í sunnudagsblaði ef útför er á mánudegi), er skilafrestur sem hér segir: í sunnudags- og þriðjudagsblað þarf grein að berast fyrir hádegi á föstudag. í mið- vikudags-, fimmtudags-, föstudags- og laugardagsblað þarf greinin að berast fyrir hádegi tveimur virkum dögum fyrir birtingardag. Berist grein eftir að skilafrestur er útrunninn eða eftir að útför hefur farið fram, er ekki unnt að lofa ákveðnum birtingardegi. Þar sem pláss er takmarkað getur þurft að fresta birtingu greina, enda þótt þær berist innan hins tiltekna skilafrests.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.