Morgunblaðið - 06.07.1999, Blaðsíða 46

Morgunblaðið - 06.07.1999, Blaðsíða 46
46 ÞRIÐJUDAGUR 6. JÚLÍ 1999 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR + Elskulegur maðurinn minn, faðir, sonur, bróðir, dóttursonur og tengdasonur, MAGNÚS GUÐMUNDUR MAGNÚSSON, verður jarðsunginn frá Bústaðakirkju miðviku- daginn 7. júlí kl. 10.30. Þeim, sem vildu minnast hans, er bent á Geðhjálp. Margrét Árnadóttir, Erla Mist Magnúsdóttir, Kristín Björnsdóttir, Magnús J. Magnússon, Hulda Magnúsdóttir, Björn Magnússon, Eva Rakel Magnúsdóttir, Björn Lárusson, Árni Andersen, Erna Ólafsdóttir. + Systir mín, mágkona og frænka, ÁSTA G. GUÐMUNDSDÓTTIR, Gnoðarvogi 40, lést á líknardeild Landspítalans sunnudaginn 4. júlí. Hafsteinn Guðmundsson, Helga Hobbs og systkinabörn. + Elsku litli drengurinn okkar, VIÐAR ÞÓR ÓMARSSON, Lautasmára 24, Kópavogi, verður jarðsunginn frá Áskirkju miðvikudaginn 7. júlíkl. 15.00. Ómar Þórhallsson, Aðalheiður Jóhannesdóttir og aðrir aðstandendur. H(rossar d Ceiði Ityðfrítt stát - varaníegt efni Œjossarnir erufranueiddir úr fivithúBuðu, ryðfríu stiíi. Minnisvarði sem endist um ókpmna tíð. Sóítijoss (táíqiar eittft líf). 9éeð 100 smfrájörðu. 'Hefðbundinn Iqross m/munstruðum endum 9íæð lOOsmfrájórðu. 9íringið i síma 4311075 qg fáið (itabœkfing. BLIKKVERKsf Dalbraut 2,300 Akranesi. Sími 431 1075, fax 4311076 Slómabúðin v/ PossvogsUii'UjwgarS Símh 554 0500 Persónuleg, alhliða útfararþjónusta. Áralöng reynsla. Sverrir Olsen, útfararstjóri Sverrir Einarsson, útfararstjóri Útfararstofa Islands SuðurhUð 35 ? Sfmi 581 3300 /Ulan sótarhnnginn. www.utfararstofa.ehf.is/ GUÐRUN ÞORGEIRSDÓTTIR + Guðrún Þor- geirsdóttir fæddist í Reykjavík 17. júlí 1915. Hún lést á Borgarspítal- anum 25. júní síð- astliðinn. Foreldrar hennar voru Þor- geir Guðjónsson, verkamaður, f. 28.10. 1887, d. 14.12.1953, og kona hans Jódís Ámunda- dóttir, f. 26.6. 1876, d. 6.5. 1961. Systk- ini Guðrúnar voru: 1) Sigríður, f. 17.7. 1915, d. 30.11. 1993. 2) Einar Óskar, f. 6.3.1917, d. 11.9. 1971. 3) Guðmunda, f. 8.6. 1918, d. 17.11.1988. Guðrún giftist 4. okt. 1936 Vilhjálmi Eyþórssyni, f. 25. júlí 1912, d. 27. ágúst 1972. For- eldrar Vilhjálms voru Eyþdr Þórarinsson, f. 29.5. 1889, d. Við andlát Guðrúnar Þorgeirs- dóttur rifjast upp fyrir mér minn- ingar frá fyrri árum. Mér er efst í huga þakklæti fyrir að hafa fengið tækifæri til að kynnast henni og eiga hana að góðum vini alla tíð. Kynni okkar hófust þegar við fór- um að draga okkur saman við Hild- ur dóttir hennar. Á þeim árum bjuggu Gunna og Villi í eins konar fjölskylduhúsi á Öldugötu 25a í Reykjavík. Auk þeirra og dætranna Hildar og Jódísar bjuggu þar Jódís móðir Gunnu, Guðmunda (Munda) systir hennar gift Gunnari Péturs- syni (Gunna Pé) ásamt sjö börnum þeirra og Einari bróður hennar. Sigríður (Sigga) tvíburasystir Gunnu og maður hennar Baldur Ey- þórsson bróðir Villa voru þá nýflutt úr húsinu með sín fimm börn. Þær systur voru mjög samrýndar og urðu að gera sér að góðu símasam- band árdegis eftir að Sigga flutti, en síðdegis gafst tækifæri til að hittast og fá sér saman kaffi og kökur. Ef ekki heimabakað þá frá bakaríi Jóns Sím. Ég gæti best trúað að þær systur hefðu haldið því bakaríi uppi. A.m.k. var því lokað þegar þær fóru að draga úr þessari neyslu. Kannski dó bara Jón Sím. Ég naut þess að verða hluti af þessu samfélagi á Öldugötunni þeg- ar við Hildur byrjuðum búskap þar í húsinu. Það er ómetanlegt að hafa kynnst öllu þessu ágæta fólki, hafa öðlast vináttu þess og að halda tengslum við þessar fjölskyldur æ síðan. Nábýlið við Gunnu var ákaf- lega þægilegt og hún var óþreytandi við að létta undir á ýmsan hátt en alltaf án óþarfa afskipta. Gunna og Villi höfðu eignast tvær dætur eins og áður er getið en fleiri urðu börnin ekki, og harmaði hún það. Því fannst henni að sér bæri að hjálpa systrum sínum með þeirra annars vegar sjö og hins vegar fimm börn. Það gerði hún á þann hátt að þau hafa öll tólf ávallt elskað hana og virt og litið á hana sem aðra móð- ur og börn þeirra sem ömmu. Það kom því af sjálfu sér að hún áleit þegar barnabörnin tóku að fæðast að það væri hennar hlutverk LEGSTEINAR I rúmgóðum sýningarsölum okkar eigum við ávallt fyrirliggjandi margar gerðir legsteina og minnisvarða. Hvergi meira úrval. Yfir 45 ára reynsl; Verið velkomin til okkar, eða fáið myndalista. !S S.HELGASON HF STEINSMIDJA SKEMMUVEGI 48, 200 KÓP. SÍMI 557 6677 / FAX 557 8410 19.2. 1968, og Hild- ur Margrét Vil- hjálmsdóttir, f. 31.1. 1892, d. 16.7. 1936. Guðrún og Vilhjálmur eignuð- ust tvær dætur: 1) Hildur, f. 26.8. 1936, d. 6.5. 1974. Maki Sigurður Þórðarson, f. 16.1. 1935. Þau eignuð- ust þrjú börn: Guð- rúnu Hrund, Arnar Þór og Andra Vil- hjálm. 2) Jódís Dagný, f. 8.1. 1942. Maki Jón Pétursson, f. 30.6. 1939. Þau eiga þrjá syni: Vil- hjálm, Benedikt og Pétur Gauta. Langömmubörn Guð- rúnar eru átta. Guðrún Þorgeirsdóttir verð- ur jarðsungin frá Frfldrkjunni í Reykjavík í dag og hefst athöfn- in klukkan 13.30. að annast þau að einhverju leyti á meðan foreldrarnir voru við nám og störf. Þetta veitti henni mikla ánægju og okkur ómetanlega hjálp en fyrirhöfn hennar var aldrei orð- uð. Gunna var vel greind og fylgdist vel með málefnum líðandi stundar. Hún var full góðvildar og var áhuga- söm um hagi samferðamanna og ættingja sinna, ekki síst þeirra yngri. Heimili hennar og Villa, sem síðar stóð í Garðabæ, bar vott um smekkvísi hennar og útsjónarsemi og þau undu svo vel saman að óvenjulegt var. Umhyggja þeirra fyrir börnum og barnabörnum var ómæld og allt var sem best verður á kosið. En skyndilega dró ský fyrir sólu. Villi veiktist af ólæknandi sjúk- dómi og lést um aldur fram haustið 1972 aðeins sextugur að aldri. Hann varð öllum harmdauði, ekki síst henni sem missti mest. Hún flutti fljótlega til Jódísar dóttur sinnar og bjó eftir það í skjóli hennar og Jóns Péturssonar tengdasonar síns. Syn- ir þeirra þrír áttu hana ávallt að og þau öll og nutu nærveru hennar og aðstoðar á alla lund. Sjálf lét hún oft í ljós þakklæti sitt fyrir að fá tæki- færi til að njóta samvista við fjöl- skylduna. Á heimili okkar var hún ekki síst á þessum tíma sömuleiðis boðin og búin að „fá að hjálpa" eins og hún sagði. Þegar Hildur svo veiktist ári eftir lát Villa af sama sjúkdómi voru börnin orðin þrjú og amman mætti og var alltaf til taks fyrir okkur öll. Andlát Hildar vorið 1974 varð annað áfallið á stuttum tíma. En Gunna komst í gegnum það, m.a. með því að „fá að hjálpa". Við sem urðum þeirrar hjálpar aðnjótandi komumst þó fyrst og fremst af vegna hennar nærveru. Börn okkar Hildar áttu hana alltaf að sem ömmu og á vissu skeiði jafnt sem móður. Sjálfur átti ég hana að alla tíð, til hinstu stund- ar. Nú trúi ég því að Gunna sé komin til þeirra sem fóru á undan henni. Ég væri ekki hissa á því að Jón Sím. væri búinn að opna aftur hinum megin og sala á vínarbrauðum og smjörkökum væri með besta móti. Eg veit a.m.k. að Gunna trúði á aðra tilveru og endurfundi eftir þetta jarðneska líf og hún hlakkaði til þeirra samfunda í seinni tíð eftir að líkamlega heilsan fór að bila. En áhugi hennar á gengi afkomenda hennar og systranna veitti henni nóg til að lifa fyrir lengst af. Astúð hennar og umhyggja fyrir mér og mínum, henni skyldum sem óskyldum, gleymist ekki og fyrir það þökkum við nú af alhug. Blessuð sé minning hennar. Sigurður Þórðarson. Hún var dóttir Þorgeirs Guðjóns- sonar verkamanns og konu hans, Jódísar Amundadóttur. Þau höfðu ung flust austan úr Flóa til höfuð- staðarins á fyrsta áratug þessarar aldar. Heimili þeirra stóð lengi við Bergstaðastræti, en í byrjun fjórða áratugarins reistu þau sér þriggja hæða steinhús við Öldugötu hér í borg. Börn eignuðust þau fjögur, þrjár dætur og einn son. I vitund afkomendanna er saga þeirra hjóna fyrir löngu orðin að helgisögu og Jódís Amundadóttir er komin alla leið í dýrlingatölu, þótt gleymst hafi að fá fyrir því sam- þykki hjá réttum yfirvöldum. Heim- ilið sem hún og Þorgeir bjuggu börnum sínum virðist hafa verið með þeim hætti að þar var ekkert sem leiðinlegt var að muna, enda sýndu systkinin ekki á sér neitt far- arsnið þegar þau voru orðin fullorð- in, ekki heldur þótt þær systur hefðu eignast menn sína og börn. Mér telst til að þegar flest var hafi búið á Öldugötu 25a á þriðja tug fj ölskyldumeðlima. Þær systur eignuðust fjórtán börn, það er ekki hægt að orða það öðruvísi, svo heilshugar tóku þær þátt í gleði þeirra og sorgum og fylgdust grannt með hverju þeirra fótmáli. Og Einar bróðir þeirra varð bróðir systrabarnanna allra og titl- aður sem slíkur, ljúfmenni sem átti hvorki konu né börn og hafði lengst af ekkert starf með höndum en megnaði samt að vera yfir og allt um kring í veröld ástvina sinna. Hann lést árið 1971. Eins og nærri má geta greindust þær systur óhjákvæmilega að í eig- inmönnum sínum. Og þó voru skilin ekki mjög skörp hjá Siggu og Gunnu, þær voru tvíburar og gengu að eiga bræður. Með tímanum þok- uðust heimilin þó í sundur og á end- anum mynduðu þær systur einskon- ar þríhyrning á Stór- Reykjavíkur- svæðinu, Munda var áfram á Oldu- götunni, Sigga fluttist í Sigtúnið og Gunna á Garðaflötina. Og síðan voru þessir þrír punktar tengdir með rauðglóandi símalínum, því á milli þess sem þær hlupu til fundar hver við aðra, voru þær í stöðugu síma- sambandi, það tók því varla að leggja tólið á. Saman léku þær alveg sérstakt tónverk, ef ein var ásláttarhljóðfæri var önnur blásturshljóðfæri og þriðja strokhljóðfæri. Tónverk fyrir píanó, óbó og strengi. Munda var þá píanókaflinn í afskaplegu tónaflæði, Sigga óbóröddin sem fer kannski að segja einhverja allt aðra sögu í miðju lagi og Gunna strengirnir sem vefa allt verkið saman. Og athyglis- vert að ef eina þeirra vantaði í hóp- inn, tóku hinar ævinlega mið af því og skiptu með sér verkum í að túlka rödd hinnar fjarstöddu. Þær voru tríó. Margar sögur ganga af þeim systrum og snúast flestar um það hvað þær voru samhentar. Einusinni voru þær í jólainnkaupum og leiddust og duttu þessvegna allar sem ein á hálkubletti á gangstétt í Austurstræti, en í sama vetfangi keyrir fram hjá saltbíll og skiptir engum togum að þær fá gusuna yfir sig úr saltdreifaranum. Og þarna lágu þær samkræktar eins og síldar og gátu ekki risið á fætur fyrir hlátri og lá við að þær legðust aftur í hvert skipti og þær rifjuðu það upp. Og kunn er sagan af því þegar þær ferðuðust með strætisvagni til Hafnarfjarðar, fullorðnar konur. Miðja vegu kviknar í vagninum og farþegarnir þustu út með bílstjór- ann í fararbroddi. Þær systur héldu áfram samræðum aftast í vagninum og þurfti bílstjórinn að leggja sig í lífshættu til að brjótast aftur inn og kalla: ,;Sjáiði ekki að það er kviknað í!" Þær sáu það ekki. Veröldin gat staðið í björtu báli allt í kringum þær, þær högguðust ekki. Og hér er kannski komið að þungamiðju í skapgerð þeirra Öldugötusystra: að þær hafi megnað að búa til griða- stað í veröldinni hvernig sem hún veltist, athvarf þar sem alltaf var hlýtt, alltaf skjól, alltaf kaffi. Og nú er sú saga öll. Guðmunda var kvödd burt árið 1988 og Sigríð- ur lést árið 1993. í dag kveðjum við Guðrúnu. Hennar maður var Vil- hjálmur Eyþórsson sem lengst af sá um bókhald í prentsmiðjunni Odda, glæsilegt karlmenni og fjörkálfur
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.