Þjóðólfur - 23.07.1909, Blaðsíða 1

Þjóðólfur - 23.07.1909, Blaðsíða 1
 ÞJÚÐÓLFUR 61. árg. Reykjavík, föstudaginn 23. júlí 1909. M 31. 2> ag ur in n m iRli. Hann liggur á börum við Ukið bleikt. Ljósið blaktir dapurt og veikt. Hreysið er kyrt. Par er helgi og friður, pví heimurinn á ekki til neina kvöl, sem getur nagað náinn á fjöl. Nóttin er mild. Enginn vakir né biður. Daglauna öreigi' er dauður í kvöld. Hann dó til að borga öll lifsins gjöld. Nú fœr hann að stara með stirðnuð beinin —- Hann stóð opt og blíndi, af því komu meinin. Á brjóstinu hvílir helföl og köld höndin, sem alltaf sló vankant á steininn. Nú sér hann, nú sér hann hvolfsins hjúp sem hafborð um iðustraumanna djúp; þar himna af kraptanna hvíld sig vefur um heila guðs —- sem á þekking sín sjálfs; sem var og er allt milli auðnar og báls sem elskar, og skilur og lifið gefur. Nú sér hann, nú sér hann hvað eilifðin er, ódauðleg sjón í guðs minninga her. Ná skilur lífsfangi líkamans hvíta, Hvað létt er, án dauða hlekkinn að slíta, því moldin á ekkert, sem auðnin sér, en allt er dautt sem guð vill ekki llta. Nu lítur hann augum hið almáttka vald. Eilífðar kyrð býr hans höfuðfald. Vetrarbrautin er belti' um hans miðju, en blindninnar nótt er skör við hans stól. Hjartað er algeimsins sólnasól þar segullinn kviknar í frumeldsins smiðju. Hans þanki er elding en þruma hans orð. Alli þiggur svip og afl við hans borð. Stormanna spor eru stillt í hans óði; stjarnanna hvel eru korn í hans blóði. Hans bros eru geislar, og blessuð hver storð, sem blikar af náð undir ijóssins sjóði. Og guð horfir inn, gegnum heimanna heim; til hans lítur allt í veraldargeim. Frá engilsins sál inn i krystatlsins kfarna er kraptanna spil hans eigið lif — en allt sem er synd og kvöl og kif það kastast á brott, eins og hrapandi stfarna. Pó holdið sjálfu sér hverfi sýn, þó hismið vinni sér dánarlín, er lifið þó sannleikur, dauðinn draumur. Hjá droitni finnst hvorki kvein eða glaumur. En volduga aflið, sem aldrei dvín er iðandi, blikandi Ijósvakans straumur. Nú skynjar hann allrar sköpunar þrá og skelfing, við bláloptin ómœlis há. Hver lífsneisti inn í efnið blásinn á sér þess takmörk og skipar þess rúm langt eða skamt, ber sitt Ijós í þess húm, unz lýkur guðs œtlun og fullgjörð er rásin. En stœrðirnar hverfa hjá lífsins lind; þar Ijúkast upp augun hálfskygn og blind, þvi veran sem knýr allan veraldarsveiminn veit af sér einni um sólkerfa geiminn — sem andinn á förð fyllir út sina mynd er alföður sálin á vöxt við heiminn. Og andans veröld á tímann ei til, þar telst hvorki ára né dœgra bil. En viðburðahringsins endalaust undur sést að eins í brotum í táranna dal. Hvað var og hvað er og hvað verða skal í vitund drottins ei greinist í sundur. Aldanna kerfi er heilagt og hljótt. Hann heyrir ei œrslin, hann sér enga nótt. Hann horfir inn yfir sólnasveiginn, hans sjón er eilífðin hádegis meginn. Með aldrinum þver manns œfi svo skfótt — það er af því hœrra Ijós skín á veginn. — — Hann vill vera dropinn, sem hverfur i haf, í heild allra sálna, sem tók og sem gaf. Banvœna, helborna hvötin er þögnuð sem hreyfist á móti lifsins straum. Hann var ekkert sjálfur. Hann vaknar af draum i veldi síns herra, með nafnlausan fögnuð. Einstaklingsveran örend og kvik á að hfaðna sem bóla og ryk. Til skugganna víkur öll skipting og greining. Nú skilur hann loksins guðs heilögu meining, frumlan í kerfinu, bfarmans blik, brotið af lífi — sem varð að eining. Hann hvílist á tfósum, léttum vœng. Hann lítur á sina banasœng; þar valdstjórnar herrann lœgsti lagðist á lága garðinn i hinnsta sinn — og konan með gleði' undir grátinni kinn gáði og hlýddi hvað vel honum sagðist. Oddviti og moldari! Allt var merkt, með augnakastinu skóþvengi verpt. Hann heyrði fingrað við lokur og lykla, sá loðbrúnir síga og brettast í hnykla. — Svo breiddist út fang svo bjart og sterkt, sem bar hann svo hátt — upp í daginn mikla. t*il$®m&i ElNAR J3ENEDIKTSSON.

x

Þjóðólfur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðólfur
https://timarit.is/publication/72

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.