Þjóðólfur - 13.08.1909, Blaðsíða 1

Þjóðólfur - 13.08.1909, Blaðsíða 1
ÞJÓÐÓLFUR 61- árg. Reykjavík, föstudaginn 13. ágúst 1909. M 34. Vita somnium breve. Sofa auðnir sands við siormsins nið; syndir tungl í vökum milli skýja. Um hrundar vörður dansar draugalið sem dýrki blóðlaus elli fornan sið tilgerðarkœti, kviði dagsins nýja. — Já, gamli þulur, allt er orðið breytt. Sá eyðifriður, sem þú forðum þráðir, er þér fannst stríðið orðið allt of heitt og œskan stjórnlaus, finnst þér tómið eitt. Tími og hugur eru breyttir báðir. Hér gekk hún áður, œskan, sömu slóð og eygði sólskinsbletti fyrir handan. Á stormsins fiðlu strauk hún hvert sitt Ijóð og steypti orð og gerð við hjartans glóð i draumsins sœlu Eden fyrirandann. Ein leiptursýn og arnaraugun snör i úðadögg á sama bragði fljöta; eitt tónbrot snertir hjartað eins og ör; eitt orð, og heiptin slíðrar blóðgan hför — þess alls, þess alls fékk œska þín að njóta. Pá sá hún breiðast grasi vafða grund og gróðurilminn fann a<5 vitum streyma. og fuglakliður fyllti bjarkalund með fögnuð alls. — Kom enn, þú dýrðarstund og láttu elli örbirgð sinni gleyma. Kom draumsins guð, og gefðu hvað þú átt, þinn gleymsku drykk og svala öllu' er lifir. Pótt auðnir sandsins þunga liggi lágt, til lopts i þlnum sal er alltaf hátt — þú, draumsins guð, ert hár og öllu yfir. Sigurður Sigurðsson. [Með því að það er áríðandi, að allur almenningur eigi kost á að kynnast ná- kvæmlega jafn þýðingarmiklum lógum sem aðflutningsbannslógunum, þá eru þau prentuð hér i heilu lagi. Það mun og naumast af því veita, að almenningur fái að átta sig á ákvæðum laganna, áður en þau ganga í gildi. Hætt við, að þeim verði ekki of vel hlýtt samt. Lögunum er þannig háttað, að þau hljóta að vekj'a og hafa þegar vakið mikla mótspyrnu, sem að líkindum þróast fremur en minnk- ar i landinu]. i. gr. Engan áfengan drykk má flytja til Islands til annara nota en þeirra, sem getið er um í 2. gr, og farið sé með eptir reglum þeim, sem settar eru í lögum þess- um. En það er áfengur drykkur eptir lógum þessum, sem í er meira en 2r/4% af vínanda (alkóhóli) að rúmmáli. Duft, kökur og annað, er þau efni eru í, sem sundur má leysa i vökva, og í sér hafa fólgið slíkt áfengi, skal fara með sem á- fengan drykk. 2. gr. Heimilt skal stjórnanda eða eig- anda iðnaðarfyrirtækis, efnarannsóknar- stofu, náttúrugripasafna eða annara því- líkra stofnana að flytja frá" útlöndum vín- anda eða annað áfengi til iðnþarfa og verklegra nota í stofnuninni. Svo skal og heimilt að flytja til landsins vínanda, sem ætlaður er til eldsneytis. Lyfsölum og héraðslæknum skal og heimilt að flytja til landsins vínanda þann og annað áfengi, sem þeim er skylt að hafa tillæknisdóma samkvæmt hinni almenntt lyfjaskrá. Enn skal smáskammtalæknum heimilt að flytja frá útlöndum smáskammtalyf með vínanda í, ef pöntun þeirra fylgja meðmæli hlut- aðeigandi lógreglustjóra og sóknarprests. Að lokum skal próföstum þjóðkirkjunnar og forstöðumönnum annara kirkjudeilda heimilt að láta flytja frá útlöndum messu- v(n, er nauðsynlegt sé til altarisgöngu þó í því sé meira af vínanda en 2zU°ío. 3. gr. Allt áfengi, sem flutt er til lands- ins frá útlöndum samkvæmt lögum þess- um, skal fyrst flytja á land í Reykjavík. Þar skal landsstjórnin skipa sérstakan umsjónarmann áfengiskaupa.og hefur hann á höndum umsjón og eptirlit með áfeng- iskaupum, svo sem nánar er fyrir mælt í lögum þesstim Umsjónarmaður hefur að launum 600kr. á ári, er greiðast úr landssjóði. Svo fær hann og borgun fyrir húsrúm undir á- fengisbirgðir, vinnulaun handa verka- mönnum til aðstoðar og burðargjald bréfa. Ennfremur fær hann endurgjald fyrir efni þau, er með þarf til þess að gera áfengi óhæft til drykkjar. 4. gr. Nú hefur maður heimild til á- fengisflutnings frá útlöndum eptir lögum þessum, og vill hann neyta þessarar heim- ildar sinnar, og skal hann þá í tæka tíð segja umsjónarmanni áfengiskaupa til um það, hvers konar áfengi og hve mikið hann vill fá og frá hverju verzlunarhúsi, svo og með hverri ferð frá útlöndum. Hann skal og skýra honum frá um leið, til hvers hann ætli að nota áfengið. Svo skal og fylgja beiðninni borgun fyrir fiutning til Reykjavíkur og uppskipun þar. Umsjónarmaður sendir þá pöntunina því verzlunarhúsi eða þeim vínsölumanni, sem hún er stíluð til, ogbeiðist þess, aðáfeng- ið sé sent til sín Skal umsjónarmaður, þegar áfengið kemur til hans frá útlönd- um, tryggja sér með rannsókn, að áfeng- issendingin sé eigi önnur eða meiri en um var beðið. Nú reynist áfengið annað eða meira en um var beðið og skal um- sjónarmaður þá endursenda sendanda það tafarlaust, ef annað er en um var beðið, eða það sem umfram reynist, enda er skipstjóra, sem flutti, eða útgerðarmanni skips, skylt að taka við því án borgunar á farmgjaldi. Að þvi búnu skal hann, eptir fyrirsógn efnafræðings landsins, sem skyldur er að láta honum aðstoð sína í té, blanda það áfengi, er til iðnaðarfyrir- tækja eða eldsneytis er ætlað, þeim efn- um, er gera það óhæft til drykkjar, án þess það þó missi notagildi sitt til þess sem það er ætlað. Því næst skal um- sjónarmaðui merkja áfengið með embætt- isinnsigli sínu og segja eiganda til. Eig- anda skal t>á heimilt að vitja þess. en gjalda skal hann þá um leið kostnað þann, er af blönduninni hefir Ieitt. Nú líða svo 12 mánuðir frá tilkynningu umsjónarmanns áfengiskaupa um aðflutn- ing áfengis, að sá hirðir ekki áfengið, er pantað hefur, né lýsir heldur yfir þeirri ósk, að áfengið sé á hans kostnað endursent seljanda, og ei þá áfengið með umbúðum eign landssjóðs. Allan ógreiddan kostn- að, er leitt hefir af aðflutningnum, má þá taka lögtaki hjá þeim, er áfengið hefur pantað, samkvæmt lögum 16. desember 1885. Umsjónarmaður ber enga ábyrgð á greiðslu andvirðis fyrir það áfengi sem aðfiutt er. 5. gr. Skylt er hverjum skipstjóra, er frá útlóndum kemur, að tilkynna lögreglu- stjora um leið og hann synir skipsskjölin, hvort hann hafi nokkuð áfengi til flutn- ings fyrir aðra menn, og þá hvé mikið. Hann skal og skýra frá, hvort og hve mikið áfengi hann hafi meðferðis sem skipsforða, en óheimilt skal honum, með- an hann er i höfnum inni eða i landhelgi við ísland, að veita eða selja eða á annan hátt láta af hendi eða leyfa öðrum skip- verjum að Iáta af hendi nokkuð af því áfengi, er til skipsforða er ætlað, til ann- ara manna en þeirra, sem eru lögskráðir skipverjar. Skipstjóri er sekur við lög þessi, ef hann brýtur það, er nu var mælt. Nú hefur skipstjóri meðferðis áfengi frá útlöndum, sem ekki er ætlað til skips- forða og ekki á að fara til umsjónarmanns áfengiskaupa, og skal lögreglustjóri þá á hinni fyrstu höfn, er skipið kemur til, setja embættisinnsigli sitt á hin aðfluttu áfengisilát og ábyrgjist skipstjóri, að inn- siglin séu ekki brotin eða úr ílátunum tekið fyr en skipið er farið alfarið burt frá landinu, enda gangi lögreglustjóri úr skugga um það, áður en skip lætur úr síðustu höfn, að innsigli séu heil og ekk- ert hafi verið tekið úr ilátunum. 6. gr. Nú strandar skip hér við land og hefur meðferðis áfengi til umsjónar- manns áfengiskaupa eða frá honum, og skal hreppstjóri í forföllum lögreglustjóra þá þegar taka áfengisílátin til varðveizlu og gæta þess, að ekki sé í þau farið. Hann skýrir þegar í stað lögreglustjóra frá, en lógreglustjóri setur embættisinn- sigli sitt fyrir ílátin og kemur þeim til geymslu á óhultum stað. Áfengi þetta má lögreglustjóri ekki selja eða á annan hátt láta af hendi til annara manna, en skýra skal hann með fyrstu ferð réttum eiganda frá björgun áfengisins. Kjósi hann innan 12 mánaða að það sé sent sér á sinn kostnað skal það gert; ella sé það eign landssjóðs. Sé um skipsforða að ræða, fer um með- ferð áfengisins og tilkynning til skipseig- anda svo sem fyrir er mælt í grein þess- ari hér að framan, nema það hafi verið gert óhæft til drykkjar undir umsjón lög- reglustjóra, eða eigandi hafi látið flytja það úr landi innan 12 mánaða. Nú er ókunnugt um eiganda strand- góss og skal þá áfengið eign landssjóðs ef eigandi hefir ekki sagt til sín áður en hinn lógskipaði auglýsingafrestur er út- runninn. 7. gr. Engan áfengan drykk má flytja um landið annan en þann, sem annað- hvort er merktur embættisinnsigli um- sjónarmanns áfengiskaupa, svo sem fyrir er mælt í 4. gr. laga þessara, eða þá þann drykk sem um getur i 6. og n, grein og farið er með eptir fyrirmælum þeirra greina, nema læknislyf se' úr lyfjabúð eða frá lækni. 8. gr. Öllum, sem samkvæmt lögum þessum hafa heimild til innflutning á á- fengi, er óheimilt að veita það, gefa, selja eða láta af hendi til annara manna, nema það sé áður gert óhæft til drykkjar. Þó mega lyfsalar og héraðslæknar selja mönnum áfenga drykki eptir lyfseðli lög- giltra lækna, en þó ekki optar en einu sinni eptir sama lyfseðli. Um sölu lyfja þeirra, er áfengi er í, setur landlæknir reglur því til tryggingar að áfeng lyf verði eigi höfð til neyzlu, heldur eingöngu til Iækninga. 9. gr. Veitingamenn og vínsölumenn, þeir sem leyfi hafa til vínsólu hér á landi, samkv. lögum nr. 26, 11. nóv. 1899, um verzlun og veitingar áfengra drykkja, mega, eptir 1. jan 1915, ekkert selja hér á landi af áfe,ngisbirgðum þeim, er þeir þá hafa, gefa, veita eða Iáta af hendi til annara manna. Skulu lögreglustjórar hver í sínu umdæmi þá þegar skyldir til að rannsaka áfengisbirgðirnar, og innsigla þær. Aður en 12 mánuðir eru liðnir, skulu eigendur áfengisins skyldir til að flytja birgðirnar eða láta flytja þær biirt af landi, og skulu lögreglustjórar hafa ná- kvæmt eptirlit með að það sé gert. En

x

Þjóðólfur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðólfur
https://timarit.is/publication/72

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.