Norðanfari


Norðanfari - 06.03.1880, Blaðsíða 1

Norðanfari - 06.03.1880, Blaðsíða 1
19. ár. Akureyri, 6. inarz 1880. Nr. 15—16. Húsfrú Sigríður Hallgrimsdóttir, A priðja i jólum 1879 andaðist húsfrú Sigríður Hallgrímsdóttir á Vestdalseyri eptir barn^ burð. Jarðarför hennar fór fram 14. janúar 1880 með péirri rausn og viðhöfn, sem föng voru á. Prestarnir: sjera Björn forláksson á Hjaltastað og sjera Stefán Halldórsson á Dvergasteini hjeldu fagrar húskveðjur, og hinn síðari einnig ræðu í kirkjunní. — Sigríður sáluga var á prítugasta aldursári, er hún dó; fsedd í marzmánuði 1850. Faðir hennar var Hallgrímur Grunnarsson, fyrrum bóndí í Hleinargarði í Eyðapinghá og síðan á Víðivöllum-fremri í Fljótsdal, hið mesta prúðmenni og lipurmenni, pjóðhaga s'miður og greiudur vel. Móðir hennar var Bergljót Stefánsdóttir, prýfasts á Valþjófsstað , blíðlynd og góð kona, en pó skðrungur. Hún dó um miðvetur 18?6 en Hallgrímur heitinn var þá ,dáinn nokkrum árum áður. |>au ljetu eptir sig 4 börn og var Sigríður sál. peirra elzt. — Eptir að Sigríður missti föður sinn, var hún nokkra vetur heima hjá móður sinni og aðstoðaði hana í allri búsumsýslu. Kom pað pá brétt í ljós, hvert efni var í henni, pví að jafnframt pví, sem hún var hin öruggasta stoð fátækrar móður , lagði hún pá pegar mikla stund á, að mennta sjálfa sig til munns og handa. Brátt Ijek orð á pví, að hún hefði erft hið bezta af báðum foreldrum sínum og pótti í flestu heldur befa af jafnaldra stall- systrum sínum þaf í sveit. Haustið 1875 brquzt hún í pví af egin rammleik, áð fara suður til Beykjavíkur, til að afla sjer par meiri menntunar, en hún átti kost á heima og dvaldi par 1 vetur. Vörið eptir íór hún norðuf að Steinnesi í Húnavatnssýslu, og var par um sumarið og veturinn eptir, Veitti sjera Eiríkur prófastur Briem henni bóklega tilsðgn um veturinn, en frú G-uðrún Gísladóttir, kona hans, kenndi henni hannyrðir. Vorið eptif kom hún hingað austur til átthaga sinna aptur og gíptist samsumars Sigurði verzlunarsty'óra Jónssyni á Vestdals- eyri. J>að var 9. ágúst 1877. Með honum lifði hún í hjónabandi á priðja ár. J>eim varð tveggja barna auðið. Hið fyrra, drengur Jón að nafni, dó tæplega ársgamall á ðndverðu sumri 1879. En hið síðara rjett á eptir móð^ ur sinni og var lsgt í sönm gröf og hún. « Sigríður heitin var meðalkvennmaður á bæð og helduí prekvaxin, fríð sýnum, svarthærð og dðkk- brýnd, dðkkeyg og snareyg, rjettleit og Ijóslituð í andliti. Hún var hin kurteisasta í öllu látbfagði, glaðvær og skemmtin í viðmóti, og útbreiddi hvervetna gleði í kringum sig. Snemma bar á pví, að hún var nokkuð fas- mikil, og pegar hún eltist, kom pað fram í dæmafáum dugnaði og skörungskap. Hún var starfsöm og bús- umsýslukona mikil, stjórnsðm og ráðdeildarsöm, enda neytti hún vel pessara kosta hinn etutta tíma, sem hiín lifði í hjónaban'dinu, og var hin bezta meðhjáip manns síns, til að gjöra heimili peirra að einu hinu mesta rausn- arhúsi af kaupstaðarheimilum hjer austanlands. En jafnframt skörungsskapnum var hún blíðlynd og tilfinningar- söm; og víst var um pað, að hún var höfðingi í lund og mátti eigi aumt sjá. Hún var einkar trygg í sjer, frændrækin og vinafðst. — Einn kost hafði Sigríður heitin enn, sem er eitt hið fegursta skart á hverri konu, pann að hún var pjóðlynd og unni ættjörðu sinni; og pó að lífsstaða hennar að nokkru leyti hamlaði henni frá, að sýna pað í verki, eins og hún hefði viljað, pá mátti ávallt heyra pað á viðræðum hennar, að hún hafði sjer- legan áhuga á að utbreiða frá sjer pjóðlegan smekk og pjóðlegan áhuga í hverju sem var. Sigríður sál. dó pannig ofung, og er hennar sártsaknað af mörgum. Syrgjandi eiginnmaður hefir — par sem hún var — á bak að sjá tryggustu og ötulustu aðstoð; frændur hennar og vinir einU hinu fegllrsta blómi ættar sinnar, og föðurlandið einni af sínum pjóðræknustu og nýtustu dætrum. Tómas Reinhagen. (Niðurlag. »Já, hjarta mitt hefir ekki gabbað mig," mælti forsetinn, „hið helga vitni kom á rjettum tíma til að frelsa dóttur sína", og streymdu nú tórin niður kinnar hans. „Farðu", sagði hann við Herbert, „og sæktu Diðrik son minn og hinn ókunna mann sem jeg talaði við í dag." Diðrik kom nú inn í herbergið: „Jeg heri ætlað pjer erfitt vefk," sagði faðir hans, „en jeg vona pá hafir vald á geðs- hræringum pinum. Eins og pu veizt hefir lítið orðið uppvíst við yfirheyrzluna i dag í máli Reinhagens, jeg hefi pvi af gömlum velvilja til peirra hlýtt á afsökun peirra, í mínu eigin herbergi. Dóttirin hefir með- kennt áríðandi hluti, sem verða að færast inn í rjettarhaldsbókina. Jeg vil ekki láta óviðkomandi gjöra pað, vilt pú taka aðpjer að bóka játningu stúlkunnar? hlutaðeigandi persónur bíða í næsta herbergi". Diðfik stóð fölur, svo sem á báðum áttum, samt áttaði hann sig og sagði: ,jJá, jeg vil pað faðir!" Herbst kom nú inn með hinn ókunna manná, og eptir bendingu forsetans voru bæði hin ákærðu sótt, peim voru boðin sæti, en Diðrik, Sem ekki porði að líta upp, sett- ist við skrifborðið. J>jer harlð opinberað áríðandi hluti við- Víkjandi mahnshöndinni, sem hjá yður hefir fundizt, og verðið að endurnýja framburð yðar, svo hann verði skrásettur," sagði for- setinn, og sneri sjer til ödu, um leið og hann gaf syni sínum bendingu að byrja. Hann skrifaði nú með skjálfandi hendi og spurði um leið prestinn að nafm: „Jeg heiti Tómas Reinhagen," svaraði presturinn blíðlega, pvi hann sá geðshrær- ing bins unga manns. Ada gat engu svar* — 31 — að pegar hann spurði hana að nafni, held- ur fór beisklega að gráta, pví hun hjelt, að Diðrik mundi aldrei framar vilja kann- ast við nafn sitt. „Skrifið þjer Ada Eeinhagen", sagði Herbst, með samvizkusemi, hún hefir áður í dag neínt sig pví nafni. Forsetinn sagði syni sínum að láta vera eyðu fyrir nafn hins ókennda manns. Ada gat fyrst ekki komið upp orði fyr- ir ekka. Faðirinn hjelt í hönd henni, og huggaði hana og hughreysti og bað hana að stilla sigj eptir pað sagði hún semfylgir: ^þegar faðir minn, eptír miklar mann- raunir hafði fengið embættið i Gr . . ., fór jeg opt á orustvöllinn, par sem minn elsk- aði bfóðir fjell. Jeg vildi pekkja pann stað par sem hann dó og var grafinn. Jeg Ijet pá sem höfðu sjeð á striðið sðgja mjer allt sem nákvæmast, jeg fjekk að vita hvar her- flokkur sá hafði staðið, sem hann var í, og

x

Norðanfari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Norðanfari
https://timarit.is/publication/88

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.