Fjallkonan


Fjallkonan - 14.03.1898, Blaðsíða 1

Fjallkonan - 14.03.1898, Blaðsíða 1
Xemr út um miBja viku. Arg. 3 kr. (erlendis 4 kr.) AuglýBingar ódýrar. FJALLK Gialddagi 15. júlí TJp p sögn skrifleg fyrir 1. okt. Afgr.: Mngholtsstræti 18 XV, 11. Reykjavík, 14. marz. 1898. Illa líkar þjóðinni við síðasta alþingi að fleatu leyti. Það er sok sér, þó stjóraarskr&r- málið f'æri í hundaaa íyrir hand- vömm þingmanna sjálfra, því við }>vi má ætíð búaat, meðan vér höf- um enga foringja í því máli, sem hávaðínn getr fylgt. Ávarp hinna 16 þingmanna mælist inis- jafnlega fyrir hjá oss í sveitunum, og flestíi: láta sér fátt um finn- ast. Verst þykir frammistaða þing- manna í bitlingagjöfunum. Það er ekki ófróðlegt, að lesa ræður þingmanna með og rnót þeim. — Þorsteiui Eriingssyni er fundið það til foráttu, að hann hafl orkt kvæðið: „Örlðg guðanna", sem þó muu vera alveg ósk&ðlegt fyr- ir þjóðfélíigið. Eun séra Matthíasi er haldið ákaflega fram, og ekk- ert fundið að því, þótt hann hafi ort níð um landið, þegar harðindi gengu hér og útflutningshugr var eem mestr, og mun þó mega færa líkur tii, að það kvæði hafl hvatt menn til að flytja burt af landi, enda virðist það gert í þeiui tilgangi. Honum er veittr orðalaust s>iini styrkrinn þing eftir þing. „Nær sem verri býr til br&g, biskup vorðr hann". Þetta taktleysi þingsius hlýtr að að særa tilfinningu allra sanura íslendinga. Eaginn „hér&ðsbrestr" mundi hafa orðið, því siðr „hndbrestr", þótt öll skáldfílaunin hefðu verið feld. Sama er að segja nm marga fleiri bitling?, þiagsins. Úr 13. greiu hefði að óllum líkindum mátt fella: a. 7—9, og c. 15, 16, 18, 19, 29 og 35. Flestir þessir bitlingar mælast illa fyrir. Þeir eru og flestir engum skil- yrðum bundnir. Til hvaða rit- starfa er hr. Jóni Ólafssyni t. d. gefinn bitiingr? Það er ekki til- tekið. Enn sagt er að bitlingr- inn sé honnm geSnn til að gefa út „Nýju öldiua", nem fáeinir iþingmenn standi að baki. — Þass- ir bitlingar, sem nú vóru taldir, nema yfir 9000 króuum, og mæla flestir á einn veg, að eitthvað þarfara hefði mátt gera með all- ar þessar þúsundir. Þjóðjarðasölu frumvarpið hefir þingið felt, og álít ég það ekki rétt gert. Þingið vill sporna við sjálfseign í landinu, gera alla bændr að leiguliðum. Mál þetta hefir iafnaa haft góðan byr á al- þingi þangað til nú, enn nú hefir „erfðafestu"-hugmyndin ruglað heila þingmanna. Væri ekki vert fyrir þá að athuga, hvernig þessi erfða-ábúð hefir reynst í öðrum löndum? Það ættu allir að skilja, að minsta kosti, að æskilegt væri að ailar jarðir væru undir eignar umráðum ábúanda. Þar sem almanna-stofnanir eru, ættu þær einnig að eiga land fyrir sig. Þegar svo væri koroið, að hver sæti á sjálfs sín eign, ætti að breyta erfðalögunum þann- ig að ábúðarjörðin gengi óskift til eins erfingja og að eigi mætti selja. neina jörð, veðsetja eða gefa. Erfingjar, sem væru útlendir og þeir sem eigi yrði búizt við að byggi á jörðu, ættu þó að vera undan. skildir þessum réttindum. Með þessu móti mynda fljótt koma upp margir sjálfaeignar- bændr á laudi voru. Það mun hafa verið rétt af þing- itiu, að endrskoða tíundarlögin; hefir þingið víst álitið, að hundr- uðin væri of ójöfn, og að hin almennu gjðld kæmi því misjafnt niðr á þau. Engan hefi ég samt heyrt kvarta yfir þessu. Enn margir kvarta yfir því, að ekki er farið að rneta jarðeignir lands- ins af nýju, þótt á þeim hafi orð- ið stórkostleg breyting síðan þær vóra metnar síðast, og þær séu þannig mjög óáreiðanlegr gjald- stofn. Þingið er ekki sjálfu sér aamkvæmt í því, að vanda ein- ungia undirstöðu lausafjártíandar- innar, enu skeyta ekkert um, þótt undirstaðajarðeignatíundarséröng. Fátækramálið dagaði uppi á þinginu, enda munu þær breyt- ingar, sem farið var fram á, ekki hafa mikla þýðingu til að létta sveitarþyngsli, því að sveitar- þyngslin munu víðast stafa af illri fjárstjórn þurfamanna og virðing- arleysi þeirra fyrir því að vera sjálfstæðir menn. Eina ráðið við sveitarþyngslunum er að bæta uppeldið, laga hugsunarháttinn; takist það, mun öllum þykja það ósamboðið virðingu sinni að vera öðrum til þyngsla. Þá mun einn- ig efnahagrinn verða blómlegri enn nú gerist. Ritað í Norðrlandi. Rvéldúlfr. Þaö er óðs manns æði, að ætla sér að hernema trúna. Ritstjóri Lögbergs hins vestr- heimska girðir lendar sínar á spá- mannsvísu öðru hvoru. Enn það mun sannast á honum, sem ein- hverstaðar stendr skrifað, að: asnan talar fyr sannleika enn spámaðrinn sem á henni sitr þó ótrúlegt sé. Ösnur munu t. d. fyr tala sanu- leika, heldr enn ritstj. Lb. verði sannindamaðr eða spámaðr að þeim orðum, sem standa í blaði hans, að Þorsteinn Erlingsson „noti hvert tækifæri, sem gefst, til að svívirða kirkju vora og þjóna hennar" og að hann „hefji" mig (G. F.) „app til skýjanna bara fyrir það, að" ég „sé nógu ósvífinn, að hrakyrða kristna kenn- ingu og kristin trúarbrögð." Það á víst að vera óhamingja ísí. þjóðarinnar og kirkjunnar, að við Þ. E. skulum vera í hjörðinni. Það er þó vonandi, að hjörðinni sé engin voðaleg hætta búin meðan Sigtr. Jónasson hefir fjár- tíkr sítiar að Lögbergi. Ég býst ekki við því, að okkr ritstj. Lb. komi saman um lög- málið og gleðiboðskapinn. Ég er

x

Fjallkonan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fjallkonan
https://timarit.is/publication/122

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.