Fjallkonan


Fjallkonan - 26.04.1898, Blaðsíða 2

Fjallkonan - 26.04.1898, Blaðsíða 2
66 FJALLKONAN. XV 17. sósíalista. Hægri blöðin láta illa yfir kosninga-úr slitunum og telja það hið eina ráð til viðreisnar hægra flokksins, að láta vinstrimenn komast til valda. — Ekkert hátíðahald var hér hinn 8 apr. í tilefni af 80 ára afmæli konungs vors, og var það eftirósk hans sjálfs; hér á staðnum blöktu fánar í hálfa stöng þann dag. Skáldinu Hinrik Ibsen, sem dvaldi hér nokkra daga snemma í þessum mán., var fagnað hérstórvel. Stúdentar héldu honum blysför og buðu honum i samsæti í stúdentasamkomunni, og rithöfundar bæj- arins héldu honum stórveizlu. Ibsen er lítt máli farinn, og veitti örðugt að svara skálaræðunum. Nú er hann í Stokkhólmi og í hávegum hafðr af Svíum. Sá kvittr gaus upp um daginn, að Andrée og félagar hans væru komnir til gullgraftarbæjarins í Klondyke, enn þetta reyndist að vera tilbúningr einn. — Svíar gera nú út leiðangr til Norðr-Síberíu til að leita Andrée's. Zola-málib. Dómi sínum skaut Zoía til ógild- ingardómstólsins (kassationsret), og urðu hér þær málalyktir, sem fæsta hafði grunað, að dómrinn var ónýttr sökum þess formgalla, að hermálaráðherrann heíði höfðað málið, enn eigi herréttr sá, er dæmt hafði Esterhazy. Hefir nú herréttr þessi Iengi verið að bræða það, hvort mál skuli höfðað af nýju eða eigi, þar til að Zola nú hefir verið stefnt fyrir þessi orð í bréfi hans til forsetans, Felix Faure: „Herréttrinn dirfðist að hlýðnast þeirri skipuu, að sýkna Ester- hazy, og hefir þar með fótum troðið sannleikann og réttvísina". Enn ölluí því í bréfinu, er snertir Drey- fas-málið, hefir verið gengið fram hjá, enn að eins þetta eina atriði talið, er snerti sýknun Esterhazys. Má af þessu sjá, að stjórnin vill eigi láta nefna Dreyfus við rekstr þessa máls. ViðsJcifti Spánar og Bandarílcjanna eru höfuð- leiksvið heimsviðburðanna um þessar mundir. Þegar harðna tók milli Spánverja og Bandaríkjanna, bauðst Leó páfi til að gera út um deiluefnin, enn því vilja Bandarikjamenn eigi sinna og telja hann eigi óvil- hallan gerðarmann. Stórveldin hafa einnig boðið bæði spönsku stjórninni og stjórn Bandaríkjanna að leita um sættir, enn því tilboði hafa Bandaríkjamenn eigi svarað. Kúba er afar-frjósöm eyja og fýsir þá mjög að krækja í hana. Ástandið á eyuni er hrylli- legt, hungr og drepsóttir. Talið er, að um 200,000 eyjarskeggjar séu dánir úr hungri. SjúklÍDgum er hrúgað saman sem fénaði í stekk; líkin liggja íköst- um ójörðuð og enginn hjúkrar hinum lifandi; stjórn og hernaðaraðferð Spánverja þar á eynni er jafnað við miðaldavenjur. — Bandaríkjamenn hervæðast nú í ákafa. Þjóðþing þeirra hefir veitt svo hundruðum miljóna dollara skiftir til herskipakaupa, því að komi til ófriðar, mun eiukum verða barizt á sjó. Hafa Baudaríkjamenn nú skipakost allan miklu meiri og betíi enn Spánverjar, sem eru orðnir uppiskroppa með fé og tilföng öll. Spánverjar sjá vanmátt sinn og vilja þess vegna komast hjá stríði í lengstu lög; nú hafa þeir því auðmýkt sig svo, að þeir hafa boðið uppreistarmönnum vopnahlé, enn eftir er að vita, hvort þeir vilja taka því, þar sem þeir eiga víst fylgi Bandaríkjamanna. — Mac Kinley hefir nú birt þjóðþinginu boðskap sinn; kveðr hann Bandaríkja- menn eigi geta þolað lengr, að horfa á slík grimd- arverk, er fari fram á Kúba, og sé það því réttr og skylda þeirra að þagga þar niðr allar ðeirðir og koma á friði og spekt, þótt það svo kynni að kosta styrjóld. Og samkvæmt hinum seinustu hraðskeytum hefir nú sú tillaga verið borin upp og samþykt á þjóðþinginu, „að Kúba skuli viðrkend sem frjáls og óháð og að stjórn Bandaríkjanna skuli krefjast þess, að Spánverjar kalli aftr alt herlið sitt frá eynni, og gangi þeir eigi að því, skuli forseta heimilt að böita herafla Bandaríkjanna til framkvæmdar fundarsam- þykt þessari". Eftir útlitinu nú sem stendr virð- ist því ófriðrinn lítt umfiýjanlegr, nema Spánverjar slaki til, enn það munu þeir víst varla gera, sakir síns heimskulega þjóðarstærilætis. — Enn frá Spánverjum er það að segja, að þeir safna fé eftir föngum. Ka- þólski klerkdómrinn þar í landi biðr Bandarikjunum bölbæua á stólnum, æðir um með vígt vatn og æsir upp lýðinn, leikhúsin leika tíl ágóða fyrir herbún- aðinn og efit er til almennra samskota. Jafnvel kvennþjóðin í Madrid hefir bundizt samtökum um, að einangra gersamlega ameríska sendiherrann þar. — Fyrir nokkrum dögum sendu Bandamenn út flota sinn og steíndi hann í suðrátt; var kallað, að það væri til heræfinga. — Nú þykjast menn skilja póli- tík Mac Kinleys: hann hefir viljað draga málið sem kænlegast fyrir Spánverjum, til þess að Bandamenu fengi tíma til hervæðingar, enn nú skal Spánverjum. sýnt í tvo heimana. ÍSLENZKR SOGUBÁLKR. Æfisaga Jóns Steingrímssonar . prófasts og prests að Prestsbakka. [Eftir eiginhandarriti. Landsbókas. 182, 4to]. 11. Nú. mætti sýnast mér hefði alt að óskum gengið á s» blómlegri æskutíð, meðan eg var í skóla, enn því var þó öðru visi varið, að ég mátti þar ei alleinasta á blíðu, beldr og so Btríðu þar i bland kenna, sem ég vil i fáeinum greinum sýna. Á mínu fyrsta ári i skóla var minn tutur, sem áðr er sagt, séra Skafti Jósefsaon, so ég kveið þá ei neinu meðan um mina hagi, sem annar unglingr. Enn hann og annar skólapiltr til, séra Illugi Halldórsson, komust áðr skólanum var npp sagt í so stórt þjófnaðarmál, að þeir voru i fangajárn settir og þanninn burt fluttir, hvar með ég misti hans aðstoðar við; var þö guðs náð, að fleiri komust ekki í þá sök. Tildráttr þar til var þessi: Þar var á stólnum hestakarl, som hét Fúsi, auknefndr flotkampr af nízkheitnm, sem var sá allra versti sviðingr, sem hér innan- lands hefi heyrt um getið, Bem of svívirðilegt er að upptelja, og safnaði þess vegna öllu í peninga, er hann hafði þá samankval- ið hér nm 80 rdl. Enn so sem margt ber á gðma í skóla, kom það i tal, að mátulcgt væri aö ekiija hann af með þá enn hér sannaðist, að kemr í hug þá mælir, að hér greindir piltar og fleiri náðu þeim, sem uppfisksðist með kænsku og svikum Skúla fóveta, sem þar var þá sýslumaðr, fyrir umgang einnar bannaðrar akækju þar á staðnum [í] bráðræði og drykkju- Bvalli hans, hvar fyrir hann hafði þar af lítinn hróðr ntan

x

Fjallkonan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fjallkonan
https://timarit.is/publication/122

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.