Fjallkonan


Fjallkonan - 26.04.1898, Blaðsíða 3

Fjallkonan - 26.04.1898, Blaðsíða 3
26. apríl 1898. FJALLKONAN. 67 lands og innan. Ei dæmdi hann þá nndir mark og huðlát, heldr að sitja uppi á vatni og brauði hjá sér i hálfan mánuð; Bigldu þeir svo þar eftir, fengu geistlegheit sin, urðn attestati og síðan annar kirkjuprestr á Hólum, enn hinn á Hofl í Vopna- firði, sem áðr er sagt; so gerir guðs forsjðn gott af illu. Enn þá Fusi Iék glaðvær fyrir að taka á mðti við poningum sínum, fékk hann þetta annsvar af sýslumanni: „Þinn bölvaðr fantr, þti hefir með versta hætti samandregið þa og aldrei tíundað, og skalt nú ei njóta nokkurs af þeim, því þeir eru fallnir undir kóng". Féll þessi karl þá í víl og veBældðm, hraktr og hrjáðr af hverjum manni, og dð síðast í harðrétti. Þanninn verða afdrif Mammons-þrselanna a stundum. Þegar áðrnefndir piltar vðru i fangajárnum hurt fluttir á sýslumannsgarðinn til að bíða þar dóms, lét skðlameÍBtari vor, Gunnar Pálsson, syngja þennan sálm: „Tak af oss, faðir, ofþunga reiði", som var af honum og af oss öllum sunginn i soddan hrygð, að ég get því aldrei gleymt, og hefi þess vegna ei alleinasta sungið hann með sjálfum mér og með mínu heimilisfólki, heldr og í guðshös- nm, þá einhver bágindi hafa verið á komin, og hefir Bá gðði guð af sinni náð ætið þar við veitt fljóta huggun og liðsemd, sem með hefir þurft. — Þegar ég hafði nú þanninn mist vel- nefndan frænda minn og forsvar úr skölanum, fðru illa-artaðir drengir, sem ver gekk enn mér, að leggjast á mig; sa versti af þeim var áðr áminstr jafnaldri minn og sveitungi, Erlendr Sigurðsson frá Brekkum. Eitt dæmi af mörgum var það, að skriffæri og hálstrefill hvarf í skðlanum; var leitað af notarius; fundust skriffærin i kistli minum, enn trefillinn i rúminu. Ég var að spurðr, hvort ei hefði þetta tekið, hverju ég neitaði, hvort nokk«rnm hefði lykil að kistlinum í hendr fengið, hverju ég og neitaði; þá ei ávanst með þessu, var ég flengdr, barinn og laminn til að meðganga, og þö ég neyddist til að játa, bar ég þá aftr á móti því, [svo] að þeir komuBt í standandi ráða- leysi með mig, enn samvizka mín var hrein og frí, hvaða pynd- ingar sem ég leið. Þá öll viðleitni varð forgefins um nokkura játun, þá ég var i frelsi kominn, hefst Bjarni sál. Pálsson. land- physicus, sem þá, var einn af notariis, með þessi orð: „ág sé að drengr þessi er aldeilis saklaus; einhver annar djöfuil er hér sem vill fordjarfa hann; látum sjá, hvort enginn annar lykill gengr að kistlinum, eða hvort hann verðr ei upp sleginn. þðtt hann sé nýr". Nú varð haim uppsleginn, enda fanst lyk- ill annar hjá Erlendi, sem að gekk, og var hann þaðan í frá hæði um það og annað ilt grunsamr hafðr, sem ei var fjarri. Leyfði guð honum aldrei að vinna nokkurt slys eða svig ámér, hverninn sem hann leitaðist við það. Hann varð eftir í skðla þá eg fór þaðan; útskrifaðr sigldi hann til Kaupmannahafnar, kastaði þar frá sér geistlegheitum og fór að stúdéra lög að orði kveðnu; kom þar sundrþykki milli stúdenta; kom so hingað aftr með lítiili virðing, giftiat skækju einni, sem er illfygli, sem hann [ann]að hvort [skiftið] hýðir eða ber annað. So sem allir minir skðlabræðr komust til manns og stórra embætta sumir af þeim, so hefir guð ei unt honum til nokkurs þess em- bættis að komast, að yfir aðra ráðandi væri. Hann veit bezt hvað með manninum býr og hvað hverjnm einum þénar. Enn Bjarni sál. landphysicus, sem var í allri raun og veru einn sá hjartabezti maðr við aumingja og nauðþrengda, komBt við í hjarta hversu með mig hafði farið og varð mér sá allra bezti maðr þaðan í frá, tryggvasti og trúfastasti vinr, alt til danða- dags. Ber ég hans gððar menjar í lækniskonstinni, hvar til hann fræddi mig og atyrkti með orði og verki mörgum til liðs. Blessuð veri hans minning. Jafnaldra mín, sem ég hefi önd- verðlega um getið, var þrímenningr minn og hét Ingibjörg Gísladðttir, í náttúru gagnskörp, álitsfríð, vel að sér til munns og handa. Lðkátrinn Jðn Egilason, sem nú er prestr á LaufáBÍ, var móðurbrððir hennar; hann kom henni, af hennar og foreldra hennar undirlagi, í undirráðskonudæmi á skólanum. Urðum við á ný kunnug og samrýnd, að hvort var oft hjá öðru og gerði [hún] mér alt til vilja og þénnstu sem megnaði, hvar af kvikn- aði heitari ást hennar til mín, að hún sat um mig til fylgjuIagB og eiginorðs með öllum hætti, er ég gat ei við séð í öndverðu, enn hversu nærri sem við urðum hvort öðru, stundum af tilstilli mððurbrðður hennar — varðveitti guð mig af öllum líkamleg- um losta með henni, né heldr ég veitti henni nokkurn ádrátt með eiginorð, og enn með sama hugarfari; enn þá hagaði sú guðlega forsjðn því svo til, að rikr lausamaðr vestan undan Jökli, sem gefið hafði sig til kaupasláttar norðr, beiddi hennar, hvar til ég og mín góða föðursystir Ingibjörg áttum gððan hlut. Lökátr og hún fundust þá hreinlega að tali, þá hjónabandið varð fallkomnað; fór hún so vestr með manni sínum; settust að búi í Barðastrandarsýslu og bróðir hennar Sigurðr giftist þar einnig, og er jarðeigandi, og eiga hvort um sig mörg börn, er þar að ættkvísl verðr. Dæmið sýnir, hve óvitrlegt það er, þá foreldrar jafna ungum börnum saman; bezt ætla ég að hafa sem minst við soddan. Aðra ættstúlku, sem hét Ingibjörg Kárs- dðttir, átti ég þar á skðlanum, einnig allvel að sér, enn hinni að öllu rikari, so hún skenkti mér marga hluti, sem ég var þurfandi um; hún var kynjuð af Höfðaströndinni, nálægt kaup- staðnum, og hafði þvi nóg af þess kyns vörum. Hún gaf mér fyrst bláa sokka, sem ég mátti þó ei bruka meðan í Bkðlanum var, því það var þá ei komið í brúk sem nú, að skólapiltar væru í bláum sokkum eða stígvélsm, sem hver auminginn kepp- ist nú hvor við annan; brúkuðust þá fyrir það mesta stáss mð- rauðir rauðkembingssokkar, eðr stálgráir; hún varð sama sinn- is við mig sem hin, og eltu þær tíðum grátt silfr saman, er ég lét sem ég sæi hvorki né heyrði. Enn ei heldr fékk ég nokkurn huga til hennar. Hún giftist siðar, varð um nokkur ár land- seti minn á Hofs eigninni; þurfti hún þá oftar minnar aðstoð- ar við, er hún komst í fátækt, hvað ég lét og ásannast í upp- gjöf skuldanna. — Af heiminum hafði ég ei meira að segja, so ég hugsaði nú að það væri sá allri versti og viðsjálasti hlutr að komast á unga aldri í tak við kvenfólk.-------Bóra hústrú var upp á það í drykkjuskap sínum, að láta skólapilta spila, leika og slá á hljððfæri fyrir sig í vissu húsi, með öðru ðnefndu. Enn þá hún fékk mig ei til þess, gerðist hún mér sú allra versta og heiftræknasta manneskja, so lengi hún lifði, hvar um nokkuð síðar. (íramh.) Veðrátta. Vikuna sem leið viðraði vel, og er nú vonandi, að nægir hagar sé komnir upp i uppsveitum Árnessýslu, enn til Bkamms tíma hefir verið haglaust á sumum stöðum í Grímsnesi, Tungum og Hreppum, enda hofir snjðað öðru hvoru alt að þessu. Fénaðarh'óld munu vera í lakara lagi, þar sem mest hefir kveðið að heyskortinum; fénaðr mun hafa verið dreginn fram á litlu fóðri og því vera magr. Kúnum hefir að Bögn sumstaðar verið gefin mjðlkin úr sér. Ef vorið verðr ekki gott, er því út- litið ískyggilegt. Aflabrögð. Góðr afii í Grindavík, hlutir þar um 600, enn í Höfnuin um 400; minni á Miðnesi, og í Garðssjó Iítill afli alt að þessu. Þó aflaðiBt nokkuð á. dögunum bæði á færi og í net í Garðssjó. Fiskrinn er sagðr vænn yfírleitt. — Botnverp- ingar eru horínir burtn sem stendr; hafa að sögn fengið lítinn afla hér, og mun líka standa stuggr af „Heimdalli". — Mikil

x

Fjallkonan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fjallkonan
https://timarit.is/publication/122

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.