Fjallkonan


Fjallkonan - 05.08.1898, Blaðsíða 1

Fjallkonan - 05.08.1898, Blaðsíða 1
Kemi út um miöja viku. Árg. 8 kr. (erlendis 4 kr.) Auglýsingar ódýrar. FJÁLLKONAN. Qjalddagi 15. Júli. Upf- sögn skrifleg fyrir 1. «kt. Afgr.: Þingholtsstræti 18 XV, 30. Reykjavtk, 8. ágúst 1898. m Þjóðmlnningarliátíð Reykvíkinga var hald- in á Landakotstúninu 2. ágúst. Veðar var hiffbezta, nema nokkuð hvast seinni partinn, og hátíðarstaður- inn sá bezti sem hægt er að fá hér nærlendis; er þaðan langfegurst og mest útsýni yfir bæinn og í ailar áttir. Er því sjálfsagt að halda þessa hátíð þar framvegis, ef þess verður kostur. Hátíðin hófst með veðreiðum á Skildinganess- melum kl. 9. Var fyrst þreytt skeið á 140 faðma spretti, er fljótasti hesturÍDn fór á 25 sekúndum. Það var bleikur hestur, er eldri sonur landshöfðingja, Magnús Stephensen á, en Jakob Havsteen (amtmanns) reið. Hann hlaut fyrstn verðlaun. önnur verðlaun hlaut bleikskjóttur hestur frá Miklholti í Biskups- tungum, er Erlendur Erlendsson frá sama bæ reið. Þriðju verðlaun hlaut brúnn hestur, er HannesOMagnusson, fyrrum póstritariíReykjavík á, en hestasveinn Helgi M Garðaholti reið honum. — Sá hesturinn, sem að réttu l*gi hefði átt að fá fyrstu verðlaun, var bninstjörnóttur hestur, er Jörgen Hansen kaupmaður í Hafnarfirði á; hann þótti hafa lang- fallegastan gang og var líka fijótastur, en hann stökk upp af skeiðinu rétt við markið, og vildi dóm- nefndin ekki leyfa, að hann væri reyndur aftur, svo að hann náði ekki verðlaununum. Fljótastur hestur á stökki var brúnskjóttur hestur, er Elis Magnússon verzlunarmaður á; fór 159 faðma á 21 Va sekúndu, og reið oigandinn honum sjáifur. Önnur verðlaun fekk grár hestur sem Björii kaupm. Kristjánsson í Reykjavik á, reið honum Björu frá Álafossi; þriðju verðlaun hlaut brúnn hestur Runólfs bónda Þorláks- sonar í Saltvík á Kjalarnesi og reið honum hesta- sveinn Jóhann frá Holti. Verðlaunin voru jöfn fyrir skeið og stökk: 1. verðl. 50 kr., 2. verðlaun 30 kr., 3. verðl. 20 kr. Aðalhátíðin hófst á hádegi á Landakotetúninu; var þangað gengið í hátíðargöngu undir merkjum> en fiokkur af „Heimdalli" gekk á undan og blés á horn. Hátíðarsvæðið var prýðilega skreytt, og allur útbúnaður betri enn í fyrra. Þar var reistur ræðupallur með ræðustóli og danspallur, en 15 tjöld voru á vfð og dreif um túnið, og auk þess hafði Halberg veitÍBgamaður stóran járnskúr til veitinga. Hátíðarsvæðið var alt skreytt fánum. — Fyrir há" tíðarhaldi þessu höfðu gengist 14 nefndir, og höfðu þær starfað hvíldsrlsust að undirbúnirgi hátíðarinn- ar í tvo mánuði. Formaðnr aðalnefndsrinnar, Jón Ólafsson (í henni voru með honum Ditlev Thomsen kaupm. og Indriði Einarsson), setti samkomuna og mælti fyrir minni konungs; þá mælti lektor ÞGr- hallur Bjarnarson fyrir minni íslands, öuðmundur læknir Björnsson fyrir minni Reykjavíkur, Einar ritstj. Hjörleifsaon fyrir minni íslendinga erlendis og D. Thom- senkaupm. fyrir minni Danmerkur. Á eftir ræðunni fyrir minni íslands var sungið þetta kvæði eftir Benedikt Gröndal: Þú fagra, gamla fóaturláð,, vér færum þér nú kvæði, og þér Bé einlæg elska tjáð og alls kyns lán og gæði! Þú Btendnr enn og stöðngt ert í stimabraki dranma, þð margt á þér sé blatt og bert og brim við harða stranma. Hvað oft var þér ei þulið lof nm þínar æflstnndir! Þð sumum þætti sagt um of og Byngi lastið undir; þeir sáu ekkert ntan snjð og ðtal drauga-hræður, en gleymdu því sem gðður bjð sá guð sem öllu ræður. Vér unnum þér þð ei þu sért í ánauð hverja tekin, þð fossinn ei við bjargið bert í búnaðinn sé rekinn; i freisi skal hann falia æ, á íornar stundir minna, og Éiyngja undir sumarblæ um syndir barna þinna. Hann minni okkur alt af á að ei vér séum hálflr, og hvetji oss úr gljúfra gja að gera eitthvað sjálfir, og líta ekki alt af út né alt af liggja' á grúfu, avo hér sé ekki heift né sút og Hrapp'r á hverri þúfu. Vér flýjum þig ei, fagra land, þött fátækt sért og hrakið; þér verður búið betra stand og betur fjörið vakið; og þér sé einlæg elska tj'áð og alls kyns lán og gæði, þú fagra, gamla fósturláð, sem fær nú þetta kvæði. Á eftir minni Reykjavíkur var þetta kvæði sungið eftir öuðmund Guðmundsson læknisefni: Reykjavík, maklr-ga má þín minnast á fagnaðaratundu, löngnn þð fremur en lof last hafl' um þig verið sagt! Satt er það, sárt er það víst, hvað sárfáir erum og snauðir. — Kvíðum ei komandi tíð: kemur með þekkingu valdl Aldrei því utbyrðis skal obb ðrbirgðin kasta, því betur aflvöðvar stælast við stríð, — Btríðið það eykur vort þrek. Satt er að hér eru holt og hrjðstrugt, en þð er hér fagurt, brosir við blágrýti rðs, blasa við Ijðmandi tún. Aldrei eg sólarlag sá um sumarkvöld fegurra en hérna þegar i lognbliðu lék ljðmi' yfir vogum og hlið. Sett hefir sólgyðjan tjöld í sumar á Skarðsheiðar-tindum Eajuna hýrbrosa hón hjúpar i purpuralín. - Daðan nm Ioft, yfir lög hún Iéttfloygu geislana sendir, til þess að vekja í Vík vonirnar góðu hjá osb. Úti við Arnarhól slær, á öldunum ljósblau, kviku, hörpnna hafinær og skært hljðma þar ljððin í dag.

x

Fjallkonan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fjallkonan
https://timarit.is/publication/122

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.