Fjallkonan


Fjallkonan - 15.11.1898, Blaðsíða 1

Fjallkonan - 15.11.1898, Blaðsíða 1
Kemr út um miðja vikn. Arg. 3 kr. (erlendis 4 kr.) Anglýsingar édýrar. FJALLKONAN Ojalddagi 15. júli Upp- sögn skrifleg fyrir 1. okt. Afgr.: Þingholtsstræti 18 XV, 46. Reykjavtk, 16. nóvember. 1898. Mjö'g vandað þelband þrinnað, döJtkm'orautt — og Ijósgrátt, mjög hentugt í nærföt, er til sölu í Þingholtsstr. 18. Verkafólkseklan. n. En hvaðan eigum vér að fá útlent vinnufólk? Helzt mundi vera reynandi að fá það frá Svíþjóð, eins og Norðmenn, Danir og Þjóðverjar gera, og ef til vill eitthvað frá Noregi. Þingið ætti að senda umboðsmann til Svíþjóðc.r og Noregs, til að útvega vinnufólk, og landssjóður sð greiða þvi dálítinn ferða- styrk, er það væri hingað komið. Reyna mætti og að senda agent til íslendinga- bygða í Ameriku, til að fá íslendinga til að flytja heim aftur og veita þeim ferðastyrk, er settust hér að sem bændur. Er ekki ólíklegt, að marga þeirra fýsi að flytja heim aftur, ef kostur væri, ef þeim líð- ur ekki betur enn Jóni Ólafssyni segist frá í fyrir- lestri sínnm. Vesturfarir hafa verið með minsta móti síðustu árin, en líkiudi eru til, að þær aukist heldur næsta ár vegna hins bága árferðis. Eéttast væri að leggja útflutningstoll á vesturfara, svo sem 50 kr. á hvern. í Noregi er 50 au. gjald til landssjóðs af hverjum vesturfara, en þar hefir verið Isgt, til í blöðnnum að hækka þetta gjald í þá líking, sem hér er bent á, og þykir það sanngjórn krafa i alla staði. Jafnfá- tæk þjóð og íslendingar eru er sízt fær um að ala upp bændur og verkafólk hundruðum og þúsundum saman handa öðrum þjóðum fyrir ekJcert. Ætti því alþingi að gera þetta að lögum sem fyrst. Þá væri reynandi til að spekja vinnufólkið að, heita þeim hjúum verðlaunum, sem nokkrum árum saman dveldi í Bömu vist. Lasidbúnaðinum hagar svo hér á landi, að það verður ætíð nauðsyn að hafa nokkuð af ársvistarfólki, og kunnugt ætti öllum hús- bændum að vera, að mikið 6r oft undir því komið, að hafa hjúið sem lengst og árum saman ; það gefst oft bæði bezt fyrir hjúið og húsbóndann. í Dan- möíku læra nú bændaefni búnaðarstörf sem vinnu- menn hjá, góðum bændum 2—3 ár, og gefst það auð- vitað mikiu betur enn búnaðarskólar vorir. Mörg hjú hafa og lært dugnað og fyrirhyggju í vistum hjá góðum bændum. Það er kynlegt, þegar íullorðnir menn, eins og Jón Ólafsson ritstjóri, líkja ársvist vinnnhjúa hér á iandi við þrælahald. Ársvistin er þó jafnan ráðin með frjálsum samningi beggja málsaðila. Auk þess eru hjú hér á Iandi svo sjálfráð og hafi verið um langan aldur, að orð hefir verið á því gert af mörg- um útlendingum, sem hér hafa komið. Síðan fyrri hluti þessarar greinar kom út, hefir ritstj. „N. A." miust lítið eitt a hana í blaði sínu. Hann þykist geta fullyrt, að ítalir séu „liðleskjur" og ónýtari til vinnu enn íslendingar. Þetta getur vel verið, og ég mintistað eins á Kínverja, Pólverja og ítali til að sýna, að ýmsar þjóðir tækju mikið af útlendu verkafólki á sumrin, en ekki af því, að mér kæmi til hugar, að íslendingar fengju verkafólk »f þessum þjóðum. En ummælin um þrautseigju ítala tók ég úr riti, sem eingöngu er ritað um ítalska verkmenn: Evropas Kinesere, Sth. 1898. í öðru lagi álítur ritstj. „N. A." vafasamt, hvort nokkur verkafólksekla sé hér á landi. Honum má vera kunnugra um þetta, manninum nýkomnum úr margra ára Ameríku-vist, en bændum í öllum hér- uðum landsins, sem standa uppi ráðalausir fyrir verkafólkseklu(!) SunnlenzJcur böndi. Um fjárhirðing. i. Fjárhirðing er eitt af þvi, sem ekki verður kent til hlítar af bókum, eða fyrirlestrum; hún lærist bezt með verklegri æfingu og reynslu. Þ6 er eigi þar með sagt, að öll bókleg fræðsla í þeirri grein sé þýðingarlaus, en hún verður að styðjast við reynslu, innlenda reynslu, ef hún á að geta gert gagn. En því miður eru bókmentir vorar fátækar af öllu því, er lítur að fjárrækt, enda hefir henni verið alt of lítill gaumur gefinn í flestum héruðum Iandsins. Það er einungis á stöku stað, sem henni hefir verið sómi sýndur, og er það helzt í Þingeyjarsýslu. Radd- ir um það, að íslendingar eigi að siá slöku við fjár- ræktina, en leggja heldur meiri stund á kúabú, hafa heyrst, en það getur ekki komið til greina, að gera þá breytingu, þegar talað er um landbúnaðinn yfir- leitt. Að slik breyting á sumum stöðum sé æskileg er annað mál. Sumar jarðir og sumar sveitir eru betur fallnar til nautpeningsræktar en aðrar, og eft- ir því hljótum vér að haga búskapnum, undir flestum kriagumstæðum. Annars skal þetta atriði ekki gert hér að umtalsefni. Fjárhirding er vandasamt verk, miklu vandasam- ara enn margar hyggnr, og krefur sérstaka umhugs- un, árvekni og trúmensku. Þeir eru því tiltölulega fáir, sem eru verulega hneigðir tií fjárhirðingar. Og þó er fjárhirðingin ein af þeim verkum, sem vel- megun bóndans hvílir á. Hún er einnig skemtilegt verk, en krefur þolinmæði með köflum. En á hinn bóginn er það undir ýmsum atvikum komið, hve auðveld og hæg hún er í framkvæmdinni. Meðal annars hafa húsakynni, heybirgðir, fyrirkomuiag á húsum o. s. frv. mjög aiikil áhrif í því efni, enda er það mörgum sinnum vorkunn, að hirða fé í lélegum kofum, er standa sundur dreifðir hingað og þ&ngað sinn í hverri áttinni. Pyrir utan hina margföldu

x

Fjallkonan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fjallkonan
https://timarit.is/publication/122

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.