Fjallkonan


Fjallkonan - 21.08.1909, Blaðsíða 3

Fjallkonan - 21.08.1909, Blaðsíða 3
FJALLKONAN 127 landið eins og saemir mönnum með íullri greind? Sáttgirni. Mitmihlutablaðið á Akureyri, Norðri, minnist nýiega ábréfkaílann íráGuðm. Friðjónssyni, som prentaður var í Norðurlandi og Fjallkonunni, einkum þessi 01 ð: einhver verður að byrja á því að fyrirgefa. Jafnfiíiint lætur blaðið uppi friðar- skilmulana, som það vill ganga að. Þ;ið st'gir: „Vilji meirihlutiun í alvöru stíga nokkurt spor í friðar-og samkomu lagsáttina, þá er það fyrsta skilyrði, að þeir unni oss sannmælis, viður- kenni að vér höfum sagt satt og rétt". Það er ekki nema sjálfsagt að all- ír verða að fá að njóta sannmælis. En seint komast sættir á ef ailir gera, það að skilyrði, að viðurkent sé, að þeir hafl altaf sagt satt og haft rétt fyrir sér. — Norðri var i sumar með dyigjur sem studdu þann orðróm, sem þá var verið að Utbreiða, að mót- stöðumenn Sigurðar heitins frá Fjöll- um hefðu banað honum á eitri. A það nú að vera samkomulngs- skilyrði, að mótstoðumenn blaðsins viðr.rkenm' að það hafl gert rétt í því að ílytja þær dylgjur? Og hvað segja nii landsmenn um svon» íriðarskilmálu ? Frjálslyndií Svo sem kunnugt er hefir nki og kirkja verið skilin með lugum í Frakk- landi fyrir íaum árum. Það var gert í frelsisins nafni seni okki er tiltoku- mál, og þótU þó mörgum kunna nokk- urrar harðstjórnar af ríkisins hálfu i þvi skilnaðarmáli. Páfakirkjan hefir löngum þótt þröngsýn og ófrjálslynd, og verður því eigi mótmælt moð rökum. Ætla rcætti að þeir, sem mest hafa hneyksl- ast á ófrjálslyndi hennar, lútu sig eigi henda lík afglop og þau, er þeir hafa mest vitt kirkjjna fyrir. En 'nvernig hefir nú farið í Frakk- landi, þessu glæsilegasta heimkynni írelsisins, sern lof er sungið um í öllum áttum? Ftanska stjórnin hofir nú á prjón- unum lög, or leggja hegningu við þvi, ef prostar finna að fræðslumálaráð- stöfunum stjórarinnar í ræðu eða riti, og biskupar hafa verið sektaðir fyrir umburðaibréf til presta sinna, af því að þeir ámæltu uppeldismálalöggjöf ríkisins, og hver prestur, sem las bréfin fyrir söfnuði sinum, varð líka fyrir sektum. Minnir ekki þetta eitthvað á banm færingar kaþólsku kirkjunnar? Svona er nú trúarbragðafrelsið orð- ið mikið í Frakklandi! — Skelflng er mikið til af hræsni og mis- skilningi og þröngsýni og mannúð- arleysi og hefnigirni hjá þessum dýraflokki, sem kallaðir eru menn. Mundu þeir vera margir, sem hafa fullan rétt til þess að kasta fyrsta steininum að bræðrum sínum fyrir það, að þeir eru ófrjálslyndir? Erlendar ritsímafréttir til l'jallkonunnar. Kh. Va kl. 10 árd, Verkfall í Sviþjóðj kvartmiljón manna aivinnulausir. Frá Oanmörku. Það er óráðið enn, hver ]>ar verður y/irráðgjafi eftir Necigaard. Kh. io/8 Frijs er falið að stofna nýtt ráðu- neyti. KU. M/j Frijs hefir gefist upp við að mynda nýtt ráðuneyti. Holstein Ledreborg greifi hefir verið kvaddur til þess. Hans fyrirœtlun er að láta hin gömla landvirki standa eina tyíft ára. Land- varnarvinir hafa hkið höndutn saman við Christensen, Frestað er að íttvega hermálaráðgjafa. Kh. »/, Holstein Ledreborg er orðinn yfir- ráðgjafi, en veitir engri sérsiakri stjörn- ardeild forsiöðu. Keergaard er fjár- málaráðgjafi, J. C. Christensen hermáli- ráðgjafi og Thomas Larsen fólksþings- maður samgöngumálaráðgjafi, Aðrir kyrrir. Frá Vestur-íslendingum, Tveir söfnuðir hafa sagt síg lir kirkjuféluginu vestra út aí samþykt- unum á siðastakirkjuþingi í ágreinings- málunum þar. Pað er Tjaldbúðarsöfn- uður í Winnipeg, sem hefir síra Frið- rik J. Bergmann fyrir prest, og Garð- arsöfnuður. Sá söfnuður hefir þó kiofnað og mun minnihlutinn ganga inn í kirkjufélagið aftur. Kirkjuþingið samþykti að bjóða biskupi íslauds sem heiðursgesti á næsta kirkjuþing; en þá er kirkjufe- lagið 25 ára gamalt. Sömuleiðis var samþykt að bjóða þangað kand. 8ig- urbirni Á. (iíslasyni. Félagið ætJar sur að safna 500O tloll. á þessu ári i almælis-minning- arsjóð til ellingar tiúboði. Ekki eru þeir smátækir, landar vorir vestra. Slys. Seint í júli diuknaði maður í Ólafs- /jarðarvatni nyrðra, Friðrik HeJgason, piltur um tvítugt. Hann var ásamt 2 félögum sínum að baða sig i vatn- inu, kunni eitthvað til sunds og hætti Hér út á óvætt vatn, en sökk þá, annaðhvort af því að hann hefir feng- ið krampa eða fatast sundið. Á íaafitði féll barn í sjóinn 2. þ. m. og druknaði; varð engin var við slysið fyr en um seinan. Pað var drengnr á þriðja ári, sonur Páls Jó- súasonar skipstjóra. ~4t+o*<>— -&*V+4- 44 — Það segið þér ekki satt, og mér er litið gefið um fólk, sem segir ósatt: — Þér hafið sjálfar gabbað míg, og það í máli sem miklu meira var um vert, mælti sveitarforinginn. Maríu leizt ráðlegast að þegja við þessu. — Eruð þér þá ekkl hræddur um að eg muni leika yður svona illa siðar? spuiði hún oe leit hvast á hann. — 0, cg mun geta gætt min fyrir þvi. — Frænka mín vnnast eftir að eg komi trúlofaður heim, og það væri illa gert að láta henni bregðast þær vonir. — Pað eru líka meðmæli, sagði María hlægjandi. En þér eruð svo fastráðinn í því, að kvongast aldrei, og allra sízt mér. — í því efni hefi eg algerlega skift um skoðun, sagði Valen- tínus. Jungfrú María Hervey leit til hans með því augnaráði, sem tjáði honum meira en nokkur orð hefðu getað gert. Par leit hann upphaf hamingju sinnar. 41 — Kötturinn kúrir undir ofninum, stúlka mín, sagði Marm vingjarnlega. — En eg heyrði áreiðanlega eitthvað þarna inni. — Kannske þar sú rotta. Á eg að gæta að því? — Ekki mín vegna. Heyrðu nú jungfrú Maria Honoria Hervey, iáttu það nú vera, að vera að erta rmg, og skopast að mér. Pii veizt að þessi óttalegi maður, Valentínus sveitarforingi- getur komið á hverri stundu. Hvað skyldi hann segja, þegar hann fær að vita um trúlofunina? — Pað get eg sagt þer, sagði Mana svo hátt og skýrt sem hún gat. Undir eins og hann kemur inn, lemur hann glófunum í borðið og æpir um það, að hann vilji ekki einu siuni líta við þér, og svo æðir hann fram og aftur um góifið si svona. María reyndi að herma eftir Valentinusi. — Uss! sagði jungfrú Warren og gretti sig, svona ruddalegur getur hann þó ekki verið. — Jú það er hann alveg áreiðanlega. Eg ætti að fara nærrl um það, sem hefi séð hann. — Heflr þú suð hann? Hvar er hann þá? — Parna inni i neðri skápnum. — María sagði jungfrú Warren með alvörusvip. Ertu gengi frá vitinu? Við hvað áttu? — Ekkeit annað en það sem eg segi. — En hvernig getur hann komist fyrir þai ? — Ja, þröngt er þar að vísu, það skal eg játa; en hann huíir einkennilega gott lag á að gera lítið vir súr, þótt hann sú bæði hár og digur. Viltu gera svo vel að rétta mér sykrið? — En . . . . en góða, ef hann er þarna inni, hví kemur hann þá ekki út? — Hann getur þa8 ekki. Eg læsti skápnum og er með lykil- inn i vasanum. — Jungfní Warren greip báðum höndum um hoíuðið. — Er mig að dreyma? Eða hvort er það heldur þú eða hann, sem hefir mist vitið? — Hvorugt okkar, svaraði María glaðlega. Þetta er dæma- laust auðskilið, ef þú vilt hafa fyrir að skilja það. — En þarna ínni í skápnum! Endurtók jungfrú Warren.

x

Fjallkonan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fjallkonan
https://timarit.is/publication/122

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.