Fjallkonan


Fjallkonan - 21.08.1909, Blaðsíða 4

Fjallkonan - 21.08.1909, Blaðsíða 4
 128 FJALLKONAN hverju eru Kennarinn: tv stigveliti þin, Pétur? I'etur: ÚT leðri? K.: En af hveiju er leðrið? 1\: Af nauti. K.: Hvaða dýri áttu þá að þakka stigVLÍin þín í P.: Houuni pabba mínum. — Heyrðu, Óskar litli, hvað er hann gamall unnustinn hennar Mariu systur þiimar ? — Eg veit það ekki. — Er hann ungur? — Já, það er hann víst, þvi að hann hefir ekkert hár enn þá. CHR, JUNCHERS KLÆÐEFABRIK RANDERS. Sparsomi er leiðin til auðsældar og hamingju; þess vegna ættu allir, sem vilja eignast góð og ódýr fataefni (og færeysk hGíuðföt) og vilja láta ser veiða eifthvað úr ull sinni og gömlum prjónuðum ullartuskum, að skrifa til klæðaverksmiðju Chr. Junchers i Randers og biðja um hin margbreyttu sýnishorn, er send verða ókeypis. Norskur flinlcikainaður, Odin Schafer, lieiir verið hér um stund og sýnt íþróttir sínar fyrir al- memungi hér og í Reykjavik, og hafa ahorfendur látið mjög vel af. Hann t-ynir engar töíralistir, sem svo eru kallaðar og útlendir landshornamenn hafa stundum verið að ginna menn á. List hans er engin blekking. Hann ætlaði að sýna iþróttir sínar úti eitt kvöklið hét í bæuum, en varð að hætta við vegna rigningar. En tvö kvöld sýndi hann sig inni, í Good- temparahúsinu,og seldi aðgang. í SMyndir stækkaðar og smækk _ aðar. Ljósmyndastofan í Hafnarfirði geiif allar tegundir Ijósmynda, hvort heldur af fólki eða oðru. Talsími nr. 1. Carl Ólafsson. •H«B1«S330«3 911. fa. ALFA margarme ætti hver kaupmaður að hafa. unuunuuununnnnunnnnnunuuuuu u u U De forenede Bryggeriers U I ERdHO PILSiRIB er hið fínastíi, bragðbezta og mest ,¦. fullnsegjandi bindin'Jismanna öl ••< De forenede Bryggeriers f EXPOI^T DOliT^ELT (JT, (gulur miði meö rauðu umsigli) P . •. ¦ ráðleggjum vér að nota . .. muuuunuuuuuuuuuuuuuunuuuut ÍT SCHWEIZER SILKI ®_ÆL Biðjið um sýnishorn af okkar prjðisfögru nyungum, seui viir ábvrtriurast haldgæði á. Sérstakt fyru-tak: Silki-damast fyrir isl. búning, svart, hvítt og moð fleiri litum frá 2,15 tviii' moterinn, Vér seljum beiut til einstakra manna og leudum þau silkiefni, scm meun hafa valið, tolifritt og burðargjaldsfrítt til hciiuilanna. Vörur vorar eru til sýnis hverjum sem vill hjá frú lugibjörgu Juhnsen, Lækj« argötu 4 í Reykjavik. Schweizer & Co. Luzern Y 4 (Schweiz). Silkirarníngs-útilytjendur. Kgl. liirðsalar. 9 cMunið saumasíofu cTC. Jlnóarscn £ Só'n § fiÉ Hafnarfirði. flfe NNI9IIINIIINÍMI9NMH Ritstjóri: Jón Jónasson. — Prentsmiðja Hafnarfjarðar. 42 43 Hiin settist niður og hvesti augun á felustaðinn nokkur augnablik, eins og til þess að gera sér grein fyrir því, sem Maria sagði. —¦ Þarna inni, sagði hún aftur í lægri róm. Parna, þar áem við geymum skósvertuna og bustana og alt það dót. — Já og einroitt á sama stað geymi eg Henry Valentínus sveitmfoiingja, sagði María. Staðurinn er betri en hann á skilið. — En hvi fór hann þá að fela sig í skápnum? — Eg taldi honum trú um að eg vaeri eldastúika hjá þér, og að þú leyfðir mér ekki að láta karlmenn vera inni í eldhúsinu, og þá varð hann hræddur um að þii mundir reka mig burt, ef þú sæ- ir hann héma. Var það ekki drengilega gert af honum, að vilja íorða mér fiá þvi? — Pað ætlar að liða yflr mig. Æ, gefðu mér vatn að drekka. Pegar hún var buin að hressa sig á vatninu, spurði hun: — Tiúði liaun því, að þú værir eidabuska hérna? Já, auðvitað: það er eg Itka í dag, á meðan eg er að búa til þessa bloasaða tertu. Matsveininn sendi eg burt og vinnukonunui leyfði eg lika að fara. — En góða miu, hve lengi ætlarðu að láta hann liggja i skápn- um? — ITann má koma út, hvenær sem þér þóknast. Matía tók nú upp lykilinn, opnaði gætiiega skápinn, og skauzt svo burt írá honum aftur. En enginn lét á sér bæra í skápnura. Par var dauðakyrð' og kolsvart inyikur. — Maiia, óhræsið þitt; Hann er ekki þarna, sagði jungfrú Warren, og var ruí s-ýnilega léttara i skapi. — Jú, víst er hann þar, sagði María og ypti öxlum. En hann er kanske of íeiminn til þess að vilja láta sjá sig. Kallaðu á hann, þá kemur hann sjálfsagt. Sem betur fór, þyrftí ekki á því að halda, því að i sama bili lu-yrðist brak mikið og brestir og út úr skápnum skreið ungur maður íremur óglæsilegur að lítliti, riftnn á oliibogunutn og hrufl- aður á höndum. Höíuðið hafði auðsjáanlega komið helzt til nærri hillunni, sem skósvertan var á, og augnatóftirnar voru fullar af ryki og óhreinimUim. Hann rétti úr Bér, stundi við þreytulega og dxap titlinga: Jungfrú Warren sagði góðiátlega: — Eg þykist vita að þéí séuð Valentinus sveitarforingi. Gerið þér svo vel að fj yður sæti. Eftir þvi sem mér er sagt, eruð þér búinn að tala við vinstúlku mína, jungfni Herveyr, dóttur Herveys yfirhershöfðingja, sem þór kannist máske við. — Jti, það geri eg, og eg hefi haft þá ánægju að tala við jungfrú Hervi-y. Nú þurfti Matia að hnerra, og spurði þvi næst þóttalega: Hafið þér sett um koll steinolíuílöskuna? — Eg er hræddur um að eg hafi setið á henni. Olian hefii meira að segja smitað í gegnum íötin min, sagði hann hálfaumur í bragði. — Nu, nú, sagði María og sneri sér að Valentínusi; hvers vegna segið þér nú ekki jungfrú Warren með sömu áherzlu og þér gerðuð nýlega, að þér viljið ekki með nokkru lifandi móti hafa nokkurn hlut saman við hana að sælda. — Vegna þess að ntí er eg ekki lengur æstur og í illu skapi. — Og eg er heitin öðrum. En af því að það hefir farið dult, þorði eg ekki að segja frú Talettu f:á því, sagði nú jungfrú Warren, og bætti svo við: Fyrst þú hefir nú farið svona skammarloga með Valentínus sveitarforingja, þá færi bezt á því að þú lofaðist honum, María. Jungftú Wairen varð svo felmt við þessa dirfsku sjálfrar sín, að hún lagði tafarlaust á ílótta. Maria geiði sig líkloga til að fylgja dæmi heunar. En sveitatforinginn, sem nú var aftur orðinn stór og hermann- legur maður, komst í veginn fyrir hana og varnaði henni útgöngu. — Já, það er það miusta, sem þór getið gert, mælti hann mjög alvarlegttr. — En eg er hvorki fögttr né h.íttptúð, sagði María. •— Pað hiiði eg aldiei um, sízt er þér eruð svo framúrskarandi Uún tók snögglega fram i fyrk honum: En gætið þoss hvern- ig eg hefi farið með yðttr. — Við þvt get.ur etj;4Ínn gcrt, mælti hann þýðlega. — Allra sizt þór, bœtti María við. Pað veiður ekki aftur tekið. En fý! olían sagði hún og hélt vasaklútnum fyrir nefið. — Já, olían. Eg felli mig ekki illa við þMinn af henni.

x

Fjallkonan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fjallkonan
https://timarit.is/publication/122

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.