Heimskringla - 10.02.1898, Blaðsíða 2

Heimskringla - 10.02.1898, Blaðsíða 2
HEIMSRftlNCiLA, 10 FEBRUAR 1898 Heimskringla. Published by Walters, Swanwoii & €o. Verð blaðsins í Canada og Bandar. $1.50 tim árið (fyrirfram borgað). Sent til íslands (fyrirfram borgað af kaupend- -rn blaðsins hér) $1.00. Peningar seudist í P. 0. Money Order, Registered Letter eða Express Money Order. Bankaávísanir k aðra banka en í Winnipeg að eins teknar með afföllum. ElNAR Ol.AFSSON, Editor. B. F. Waltkk's, Basiness Manager. Office Corner Princess & James. PO BOX 305 Stickineíljóts-brautÍTi. Eins og drepið var a í síðasta blaði, hefir allmikið umtal spunnizt út af samningi stjórnarinnar í Ottawa við þá Mann & MacKerJZÍe, sem haf'a tekið að sér að byggja brautina frá Stickinefljótinu til Teslin Lake, sem í. að opna mönnum greiðan veg til Yukonhéraðanna. Káðlag hennar þykir ærið viðsjárvert og ef fréttir þær sem komið bafa um það eru sannar, þá er meira en lítil hæfa í því. Það kemur víst engum til hug- ar að ámæla stjórninni fyrir að flýta sér sem mest að opna leiðina norður, og af því fljótlegra var að gera þessa leið vestan fjallanna heldur en Ed- montonleiðina, sökum stöðuvatna og áa sem nota má mikinn hluta leiðar innar, og sökum mannvirkja sem þegar er búið að vinna þar, þá var það fyrirgefanlegt að stjórnin hlynti fyrst að þeirri leið, erda þótt hún sé mörgum annmörkum bnndin, og verði ekki öháð öðrum ríkjum, þar eð Bandankin eiga ströndina Þar sem aðal-lendingarstaðurinn við sjó inn er. Að vísu hefir Canada leyfi samkvæmt samningi til að fleyu skipum eftir Stickinefljótinu, sem feiiur úr kanadiskum landeignum gegnum landeignir Bandaríkjanna á Ströndinni, en það verða samt óþæg- indi að því að flytja varning frá og að brautinni gegnum landeignirann- ara þjóða, og samningurinn sem leyf- ir kanadiskum skipum umferð um fljótið gseti orðið upphafinn, þó ekki scu sj^anlegar líkur til þess sem stendur. Edniontonleiðin liefðí þann kost, að hfin yrði algerletía olisð öðrum þjóðum, og óefað mundi hún gefa Canada meira tækifæri til að verzla við Yukon og hafa hag af öllum flutningum þangað, heldur en Stick- mefijótsbrautin. Ef' sú leið væri í góclu lagi, mundi ógrynni af matvæl- um og afurðum bœnda hér í Norð- vesturlandinu verða flutt þangað, og 'alyti það að verða ómetanlegur hag- ur fyrir þá. En aftur á móti kemur Stickinefljótsbrautin þeim að litlum notum, þar eð kostnaðurinn við að senda vörur með j.'irnbraut, fyrst vestur að hafl og siðan með skipum norður eftir, hlyti að éta upp mikið af íícr^ðanum. Þá er það einnig sjá- anlegt, að mikið færri kanadisk verzl- unarf.'líig geta abatast á verzlun við Yukon fyrir það, að brautin er vest- an fjallanna, og gefur þannig öðrum þjöðum tækifæri til saxnkepni, þjóð- um sem eiga mikið hægra með að flytja varning til þrautarinnar held- ur en Canadamenn sjálfir, að undan- skildum þeim er fyrir vestan fjóllin eru (British Colu-'bw), en British Columbiamenn hafa litið af bænda- afurðum, og verður það því aðallega i gegnura atvinnuna sem verzlunin gefur, að hagnaður þeirra kemur. Fjárhagslega skoðað er því vafa- samt, hvort rétt var að byrja á braut- arbyggingurmi vestra, í stað þess að byrja a heuni eystra, enda þótt aust- urleiðin hefði kostað meiri fyrirhöf'n og orðið dálítið seinna íullgerð því það eitt er þð víst, að ef fólk heldur áfram að streyma til Vukon og land- ið reynist sú gullþúfa sem ftlitið er að það só, J)á er brautarlagning norð- vestur þangað eitt hið þýðingarmesta fyrirtæki fyrir Norðvesturlandið, sem hægt væri að vinna, og það er als ekki ófyrirsynjn að stjórninni sé hik- laust sýnt, að hennar fyrsta skylda við þetta land sé að gera leiðina frá Edmonten greiðfæra, þó önnur leið sé kómin vestra. Það er ekki 61 ík- legt að stjórnin sjái og viðurkenni þetta, en hvort hún getur nú nokkuð að gert síðan samningurinn um Stickinefljótsbrautina var gerður, getur verið vafasamt, því eftir því að dæma sem frétzt hefir af þeim samningi, væri ekki óhugsandi að stjórnin hefði lofað að gefa engu öðru brautarfélagi leyfi til að leggja braut til Yukon, fyrst um sinn að minnsta kosti. Þetta væri rétt eftir öðrum hlunnindum sem fólagið hetir að sögn fengið, og sem keyra fram úr öllu viti. Brautin frft Stickinefljótinu til Teslin Lake verður urn 130 mílurog liggur í gegnum smáhæðótt land,sem er tiltölulega auðvelt að leggja braut yfir. Að þeim enda brautarinnar sem liggur að Stickinefljótinu er greið umferð og ganga skip þangað reglulega, og á vatninu við norður- endann eru þegar komnir gufubíítar, svo umferðin hlyti undir eins að verða mikil og arðsöm fyrir brautina þegar þessar 130 mílur eru full- gerðar, og ætti félagið því ekki að þurfa á miklum stjo>narstyrk að halda, þareð svo virðistsem brautar- lagningin gæti verið gróðafyrirtæki án nokkurrar verulegrar bjálpar f'rá Dominionstjórninni. Að áliti verkfræðinga fer kostn- aðurinn við mílu hverja af brautinni ekkí yfir 810,000 til 812,000, og með þeim styrk sem British Columbia- stjórnin hefir lofað, 82,500 fyrir míl- una, og með þeirri upphæð sem fé- lagið gæti fengið fyrir hlutabréf sín, ætti að fást því sem næst eða alveg nægilegt fé til að byggja brautina fyrir, og hefði Dominionstjórnin því ekki átt að þurfa að ausa út meiri landeignum til Þóssa félags heldur en annara brautarfélaga, né heldur gefa því önnur óhevrð hlunnindi. En í staðinn fyrir þetta hefir srjórnin gef- ið félaginu í hendur tuttugu og fimm þdsund ekrur af landi fyrir mílu hverja, og verður það til samans 3,600,000 ekrur, eða 5078 ferhyrn- ingsmílur fyrir þennan brautarstúf', ] 30 mílur, og getur féiagið að vild sinni valið þessi lönd í gulllandinu sjalfu. Félagið hefir rétt fil þess guls sem á löndum þess linst, en gjalda verður það stjorninni ] gulli því er þar fæst. Til saman- burðar við þetta má geta þess, að gullnemar verða að borga stjrtrninni 10% af þ"í gulli er þeir afla sér, og fá þó ekki eignarrétt á námalriðum sínum. Og ennfremur mætti benda á, að vanaleg landgjöí' stjoYna til jarnbrautafélaga er fríí 6 til 12 þús- und ekrur á míluna. Það var t. d. ætlast til þess, að Iludsonsflóabrautin sæla fengi 6400 ekrur fyiir míluna innan takmarka Manitobafylkis, en 0 utan þeirra, og þótti það þó rífleg veiting. I sambandi við þetta má taka það fram, að stji>nin liefir að undanförnu áskilið sérrétttil allra dýrra málma sem a járnbrautarlönd- um finnast, eruher eru löndin látin aí' hendi með því eina skilyrði, að stjiírn in fái 1% af því gulli sem á þeim er. tekið. Verðmæti landanna liggur auðvitað mikið í því, að þau eru gulllönd, og hefði því ekki yerið rétt að fyrirmuna fclaginu að nota sór það sem helzt var fémætt á þeim, en það getur hver maður séð, að ef fá- tækir gullgrafar geta staðið sig við að borga stjórninni 10% af því sem þeir finna, þá hefði félagið átt aðgeta staðið sig við það líka, og það þóþví hefði ekki veríð gefnar 25,000 ekrur á míluna. Landið sem þessu óskabarni stjórn- arinnar hefir verið fengið í hendur til þess að ráðast í fyrirtæki, sem að öll- nm líkindum margborgar höfuðstól- inn á f ium árum, og sem þar að auki fær peningalega hjálp annarstaðar frá, er nokkuð meira að stærð heldur en l hluti als fslands, eða eins og helmingurinn af Belgíu eða þriðjung- urinn af Danmörku, og á öllu þessu svæði verður auðvitað ómögulegt fyrir almenning að fí námalóðir, nem með því að kaupa þær að félag- inu, sem, eftir samningnum, hefir leyfi til að velja land sitt þar sem mest útlit er fyrir að gull sé í jó'rðu. I viðbót við þcssa landgjöf, heflr félagið verið undanþegið ákvæðum hinna almennu járnbrautarlaga, við- vikjandi takmörkun á fiutningsgjaldi með brautinni, sem "Liberalar" hafa þrt altaf verið svo dæmalaust strangir með að væri beitt gagnvart C. P. lí. brautinni, og sem líka er rétt að stranglega sé fylgt. Af þessu geta menn séð hvort ekki er ráðlauslega farið að. Það gat verið nauðsynlegt að gera eitthvað til þess að brautin yrði sem fyrst lögð, eu að það sé ðréttlátt að eyða stjórnarlandi svona takmarkalaust, og gefa önnur óheyrð hlunnindi fyrir braut, sem að eins lítill hluti ríkisins herir hag af, það getur engum dulizt, og það er með öllu óskiljanlegt, að ekki hefði verið hægt að fá eitthvert félag til að byggja þessa braut fyrir minna en stjórnin hefir gefið. Um það, hvort félaginu hefir verið gefið loforð um, að engu nðru íriagi skyldi leyft að byggja braut til Yukon innan viss áraíjölda, er ekki hægt að segja neitt með vissu ennþá, en ef svo er, þá kastar tólf- unum. Nýr fundur. Þeir sem bygðu Pyramidana átu mannakjöt. Ný upp götvun um gamla siðu. Professor \V. M. Flinders Petrie, sem lengi hefir verið við fornmenjarann- sóknir á Egyptalaudi. hefir nýlega gert einh verja hina einkennilegustu uppgötv- un sem gerð hefir verið a þessari öld. Hann hefir, að því er séð verður, fundið sannanir fyrir því, að Faraoarnir, og konungar þeir sem á undan þeim vom, hafi verið mannætur — að þessi þjóð, sem bygði hinar undraverðu hallir og minnisvarða forrialdarinnar, og sem að mörgu leyti hefir verið k afarháu ment- unarstigi, hefir étið líkami hinnadauðu. Hann hefir brotið upp 150 grafir og fund- ið í þeim sundurslitnar leifar þeirra sem étnir hafa verið. Prófessor Henrich Brugsch hefir haldið áfram rannsókn- unum, og segist hann veraásömu skoð- un um að Forn-Etyptar hafi verið mannætur í stórum stýl, og kemur hann fram með sannanir fyrir því að þeir hafi ekki einungis fórnað mönnum á altari guðanna, heldur líka brúkað manna- kjöt til átu. I margar aldir hafa Forn-Egyptar, sein fyrir löngu eru liðnir undir lok, verið skoðaðir sem hin mentaðasta og göfugasta þjóð fornaldarinnar. Engin önnur þjóð hefir fyr eða síðar gert jafn stórkostlegar byggingar né gert önnur eins stórvirki í sambandi við þær. Mörg af verkum þeirra standa enn, að mestu óskemd, og bera vott um fjölhæfni og dugnað þeirra er þau gerðu, og bera um leið af mörgum stærri mannvirkjum nútímans. Ao verða þess vfsari nú, eftir allan þennan tíma og öll þau lofsyrði sem lögð hafa verið í garð þessarar fornu þjóðar, að hún hafi verið marinætur, keumr óefað eins og. reiðarslag yfir meim úr ollum áttum. Að þetta fólk. frá fegurðarfræðislegu sjónarmiði skoðað, hefir staðið á mjög iiáu st.igi. hafi étið líkami hinna dauðu, er harla ótrúlegt, en alt um það eru nú fengnar svo sterkar sannanir fyrir því, að því verður ekki neitað. Síðastliðið ár hefir Prof. Flinders Petrie grafið upp grafreit i nánd við þorjiið Deshaheh, sem hann segir að sé frá því hér um bil 8Ö0Q fyrir Kriststeð- ingu. I grafreit þessum opnaði hann 150 grafir, eins og áður er frá sagt, sem enginn liafði þekt til áður, og í þeim fundust leifar þeirra sem étnir höfðu verið—líkamir sem holdið hafði verið tekið af áður en þeir voru grafnir, og beinin síðan vafin í líndúkum og gengíð frá þeim á venjulegan hátt. Lík þessi voru í öllum mögulegum stellingum, og á sutn þeirra vantaði ýmislegt, svo sem fingur, hendur og fleira, sem að líkind- um hefir glatast meðan hin hroðalega u|i])skurðarathöfn fór fram. A hvaða tíma var þessi siður ríkj- andi ? Próf. Petn'e segir það hafi verið á dögum Faraoanna, sem bygðu Pyra- midana, og konunga þeirra sem voru næstir á undan þeim. Og hver var or- sökin til þessarar hryllilegu yenju ? Hann segir : "Sú, að Egyptar trúðu því, að sá sem æti mannakjöt. yxi að þekkingu og viti, þar eð sálargáfur hins dána fiyttust með holdinu í þann sem át það." Þannig var þá ekki þetta manna- kjötsát Egypta til þess að næra líkam- aim, heldur til þcss að skerpa sálargáf- urnar, ineð því aðauka sálargáfum hins dauða við gáfur þe»8 sem át hann. Áður en Prof. Petrie fann menjar þessar, hafði mönnum aldrei komið til hugar að svona viðbjóðslegar venjur hefðu átt sér stað á Egyptalandi til forna, en sannanirnar sem nú eru komn- ar í Ijós eru svo sterkar, að enginn efi er á því að þessar venjur hafa verið ríkjandi í margar aldir. Viðvíkjandi þessum fundi sínum, og mannakjötsát- inu til forna, segir Prof. Petrie : ''Þegar ég var að róta í gröfunnm, á að gizka frá 3500 fyrir Krist, í nánd við þorpið Deshasheh, saxtiu mílur suð- ur frá Kairo, fann ég fyrst hauga af beinum sem hafði verið dyngjað saman í klettaskorum og voru höfuðkúpurnar sumstaðar ofan á dyngjunum. Kg hugsaði auðvitað að þetta væri komið þarna fyrir einhverjar sórstakar orsakir og etti ekkert skylt við liina vönduðu greftrun Egyfta til forna. En það sem ég fann i næstu gröf var mér óskiljan- legra en svo, að ég gæfci áttað mig í bráðina k því sem ég hafði í raun og veru uppgötvað. i'tan í hæð einni rétt hjá fundum við garð úr stórum björgum bundnum saman með sterku steinlími. I'egar við vorum búnir að brjóta veaginn uið- ur, fundum við göng inn í klettinn sem enn voru byrgð með Sams konar vegg. Við rifum hann einnig niður. og komum við þá í klettahús allmikið, en í því stóð líkkista úr tré, og var það að öðru leyti tónit. I kistunni var lík af fullorðnum karlmanni vandlega vafið línvoðum. Eg fór þegar að reyna að ná í eitthvað af beinunum, því ég ætlaði mér að geyma þau ; en mér til mestu furðu fann ég þá að hendurnar höfðu verið teknar af handleggjunum oií lagðar ofan á brjóst hins dána, en handleggirnir lágu ofan með síðunum eins og vani var til. Hné- skeljarnar fann ég neðan við bringu- beinið, og fæturnir voru í kviðarholinu, fótleggirnir, sem vafðir voru þéttum líndúkum, lágu í eðlilegum stellingum, svo að vlð fyrstu skoðun leit líkið út eins og það væri óskaddað. Þetta hlaut að hafa verið ríkismaður, kistan og her- bergið báru greinilega vott um það, og auðsjáanlega hafði aldrei verið hróflað við þessari grafhvelfingu frá því hinn dauði hafði verið færður þangað. En þrátt fyrir þessa viðhöfn höfðu ýmsir hlutar líkamans varið skornir af og látnir á vissa staði eftir vissum reglum. Næsta gröfin var ennþá einkenni- legri. Inngangivrinn í hana lá út úr herberginu sem þegar hefir verið lýst, og var hann byrgður með bundnum steinvege. I þessari gröf var önnur trékista og í henni lík af kvennmanni, sömuleiðis vafið líndúkum og vel frá gtngið. Hálsinn hafði verið skorinn sundur, annar fóturinn og önnur hné- skelin voru innan í holinu. Á báðum handleggjunum var annað spörubeinið tekið burt og lögð meðfram upphand- lcggsheinunum, og hendurnar vantaði alveg. Það vantaði þannig tölnvert á þetta lík og frágangurinn á því var ekk' eins skipulegur eins og búast mátti við, og þó var grafhvelfingin vönduð og bar vott um óalgenga greftrun. Kg sá nú strax að hér var ekki að ræða um eitt sérstakt einkennilegt til- felli, heldur hlauthér aðhafa verið fylgt einhverri vissri reglu. Af 3G líkum sem fundust þarna í grendinni, voru 11 sem að meiru eða minna leyti höfðu verið skorin í sundur áður en þau höfðu verið grafin í línumbúðum sínum. Mörg af þessuin líkum voru af kvennfólki. Hér um bil helmingurinn af h'kum þessum voru í trékistum. Hin voru að eins vafln líndúkum og lögð á gólfið í grafhvelfingunum. Sum þeirra voru í steinhólfum sem lágu út frá gröfum sem grafnar voru beint niður í jörðina. en önnur voru í gröfum sem lágu i röð- um hver við endann a annari. í einni gröfinni fundum við fallega kistu alveg óskemda. I kringum haua voru stein- ker nokkur, og í henni var trjabolur sem höfuð líksins hvíldi á. Þegar farið var að hrófla við höfðinu, losnaði það frá og fylgdu því þá fjórir hálsliðir ; við endann 4 þeim hafði verið bætt fjögra þumlunga löngum vafning úr þykkum dúk til þess að tengja höf uðið víð bolinn Handleggirnir höfðu ekki verið teknir af en hendurnar voru lausar frá og lágu á framhandleggnum, og hnéskeljarnar voru undir herðum á líkinu. Mjaðma- beinin voru sundurlaus, lærleggirnir lausir frá og öklabeinin voru með öllu týnd. A þessu líki sást einnig greinilega að holdið hafði verið tekið af beinunum áður en það var grafið, því frágangur- inn á umbúðunum, sem var mjög vand- aður, sýndi það, og' sést af því, að hver sem hefir tekið holdið af beinunum, hefir gert það eftir einhverjum ákveðnum forskriftum, því annars mundi hann ekki hafa gengið eins vandlega írá bein- unum og grafið þau með jafnmikilli við- höfn. í annari gröf var barn grafið með fullorðnum manni. Barnslíkaminn var óskaddaður, en líkami fuilorðna mannsins hafði verið meðhöndlaður á sömu leið og hinir. A sumum stóðum voru beinin alveg hvít og skafin, en lágu þó í nokkurnvegin róttri röð og voru vandlega vafin líkklæðum. Hvaðan Egyptum kom þess siður er vafamál, en líkur eru til að þeir hafi fengið hann frá Libyumönnum, ná- grönnum sínum, sem herjuðu a land þeirra og höfðu einmitt til siðs að fara þannig með lík sín. Libyumenn, sem réðu yfir Suður Egyptalandi um 8500 fyrir Krist, skáru oft höfuð og hendur af líkum, eða þá að þeir skáru þ u öll í stykki. I einni gröf fundust bein af fiinm mönnum til samans og voru sutti þeirra brotin, en það virðist bendaá það að ein af greftruuarathöfnunum hafi verið það, að éta holdið af likunum. Hvort Forn-Egyptar hafa étið hold- ið undir eins áður e i leinin voru grafln, eða geymt það, verður ekki sagt með vi.ssu, en það virðist áreiðanlegt, að lík- amirnir hafi verið soðnir, þar eð ekki var hægt að losa holdið við beinin með nokkru öðru móti fljótara og betur. Að sjóða skrokkana hefði verið hið bezta ráð til að hreinsa beinin, og er því góð ástæða til að ímynda sér, að þeir hafi haldið áfram að sjóða holdið meðan verið var að búa beinin undir greftrun, hafi þeir annars ekki étið það, eins og margt bendir á, A dögum Rómaveldis var til munn- mælasaga sem sagði. að Osiris hefði kent Egyptum garðrækt og látið þá hætta mannakjöts áti. Hvaða ályktun getum vér svo dreg- ið út af þessari tilbreytni í greftrunar- siðunum a Egyptalandi á þeim tíma sem Pyramidarnir voru bygðir ? Vér sjáum á fornleifum þessum að greftrunarsið- irnii hafa verið brúkaðir því sem næst jöfnum höndum, oc bendir það á sam- bland tveggja ólíkra trúarbragða eða venja. Mismunurinn k frágangi líkanna hefir líklega verið kominn af misjöfnum trúarskoðunum, sem þó að líkindum hafa verið í nokkurnvegin jöfnu aliti meðal almennings, þar eð mismunandi greftrunarreglum hefir verið fylgt við sama grafreitinn. Þegar búið er að skoða Egyptaland vísindalega, verða menn margs vísari um fornöld þess. Nú þegar eru fyrstu ávextir rannsóknanna komnir í ljós, og getum vér nú staðhæft að konungarnii setn bygðu pyramidana, hafi verið mannætur." Prof. Petrie álítur að betta manna- kjötsát hafi fiuzt til Egyptalands með Lybiumönnum, sem tóku landið her- skildi 3000 árum fyrir Krist, og segir hann líklegt að Egyptalandsmenn hafi haldið áfram að sjóða holdið af beinun- um um næstu aldir eftir að þeir losuð-- ust undan yfirráðum þeirra, enda þótt þeir kunni að hafa hætt við að éta það eins og forfeður þeirra gerðu. Það ér alkunnugt, að til forna skoð- uðu allar þjóðir fórnfæringar hina há- leitustu guðsdýrkun. Því meira sem um var beðið af guði þeim sem dýrkað- ur var, því kostuglegri þurfti fórnin að vera sem fram var borin,og urðu mann- blótin þannig tíð mjög á meðal margra þjóða, Og því ástfólgnari sem sá var sem fórnað var þeim er bar fórnina fram, því meiri var sjálfsafneitun hans. og því geðfeldari var fórnin guðinum sem hún var borin fram fyrir. Þessar fórnfæringar voru algengar til forna. Amoritarnir, Moabitarnir og aðrir ná- búar gömlu Gyðinga brúkuðu þær,einn- ig voru þær algengar hjá Cartagóborg- armönnum, sem gáfu börn sín hinum mikla Molech, —¦ eldguðinum— og létu brenna þau á báli. Mannblót voru einnig tíð hjá Rómverjum og Grikkjum til forna og þau gengu ekki úr gildi fyr en þjóðir þessar höfðu náð töluverðum þroska og skoðanir manna á keuningum þeim sem siður þessi bygðist a, voru orðnar ger»amlega breyttar. Germanir höfðu þann sið að fórnfæra herteknum mönnum, jafnvel eftir að þeir höfðu tek- ið kristni, og sami riðurinn var mjög al- gengur meðal Mexico-manna. En það að Egyptar, sem greftruðu lfk sín með svo mikilli umhyggjusemi og með svo frábærum hagleik og til- kostnaði, skyldu endur fyrir löngu hafa skorið af þeim holdið og étið sumt af þvi, gefur manni alveg nýja hugmynd um þjóð þessa dularfulla lands. Prof. Henrich Brugsch, hinn merki þýzki fornfræðingur, segist halda að Forn- Egyjitar hafi á sínum tíma verið hinir verstu viilumenn, og kemur hann með ástæður fyrir því að þeir hafi brúkað Exchange Hotel. 612 nvn^-ijsr ST. Þegar þið viljið fá GÓÐANN DRYKK, Þegar þið viljið fá GÓÐA MÁLTÍÐ, Þegar þið viljið fá GÓÐAN NÁTTSTAÐ þá munið eftir því, að þið fáið hvergi betri aðbúnað að öllu leyti, en hjá...... H. RATHIU 1ÍX, EXCHANGE HOTEL. «1^ .llaiu »tr. OLI SIMONSON M.F.LIH MIÍÐ SÍNU NÝJA StauðinaYian Hotel. Fæði 81.00 ádag. 718 Itlain Str. Bruiiswiek llotcl á horninu k Main og Rupert St. J Kr eitt hið ódýrasta ot, bezta gistihús í bænum. Allslags vin og vindlar fást þar mót Hanngjarnri borgun. McLarell Bro's, eigendur. Islendingar ! Þegar þið komið til Pembina, þá mtini^ eftir því að þið fílið þrjár góðar roáltíðir á dag og gort og hreint rúm til að sofa í, alt fyrir íl.00, á Headquarters Hotel, H. A. Itliirrel, eigandi. Pembina, N. Dak. ÍÉHÉigar! Lítið á eft;rfylgjandi verðlista á hinni nafnfrægu Lisk's Blikkvöru, sem er ábyrpst að riðga aldrei. Hún fæst í harðvörubúðinni hans TRUEMNER, ^¦¦¦^^" i Cavalier. Mr. Truemner ábyrgist vöruna sjálfur og lofar að gefa ykkur nýjann hlut fyrir sérhvað eina sem þið kaupið af Lisks Blikkvöru og sem riðgar hjá ykkur með sómasamlegri brúkun. Áður seldar Nú á lfi potta fötur 90 cts. 67 cts. 14 potta fötur 75 " 55 " 12 potta fötur 70 " 52 " 14 ¦' " með sigti 81.10 78 " 17 potta diskapönnur 90 ct. 70 " No. 9 þvatta Boilers §2.50 $1.90 J. E. Truemner, Cavalier, N-Dak. THE GREAT NORTH-WEST SADDLERY HOUSE er staðurinn þar sem hægt er að kaupa alt sem lýtur að aktýgjum og hnökkum, cinnig leður og allan útbúnað sem brúkaður er við hesta, og svo kistur, tiiskur og svipur og' stígvélaleður af öllum tcgundum. Sendið eftir verðlistanum okk- ar. Það kostar ekkert. E. F. HUTCHIIVGS. Corner Main og Market Street. WINNIPEG, MAN. Phone 177 Þegar þú þarfnast fyrir BRAUÐ af hvaða tegund sem er, eða "candy" og "chocolates," þá láttu oss vita það Hvað sem þú biður um verður fiutt heim til þín samstundis. Við höfum altaf mikið að gera, en getum þó ætíð uppfylt óskir viðskiftavina vorra. W. J. Boffl, 370 og 579 Main St. KOL! KOL! Beztu Bandaríkja harðkol $10 tonnið. Beztu Hocking Valley linkol $7 tonnið Pocabontas reiklausu kolin $8 tonnið. Winnipeg Coal Co. C. A. Hutchinson, ráðsmaður Vöruhás rjg skriftsofíi á phone 70n Htgging og May strweam. x none 'UU'

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.