Heimskringla - 04.10.1922, Blaðsíða 6

Heimskringla - 04.10.1922, Blaðsíða 6
6. BLAÐSÍBA. HEIMSKRINCLA. WINNIPEG, 4. OKTðBER. 1922. socooccccsossososcooscccccosocosco^ Hinn síðasti Móhíkani. Kanadisk saga. Eftir Fenimore Cooper. IjOSCOOSOOBOOSOCOCOOSCOSCCOCOBCCOSOCOOSOC Þegar bu!l var að mála hann, kvaddi hamn félaga sina, um leið og Valsauga g*f honum mörg góð ráS. Einnig komu þeir sér saman um merki, og hvar þeir gætti fimd- ist, og Valsauga kvaðst ætla aC biSja Chingachgook aS naumast á hann, og þó aS þeir, sem innar voru í kofan- um í hálfmyrkrinu, væru djarfari, var honum óm.'.gulegt ao' gera sér nokkra husrmynd um skoSanir þeirra. Hann tók þar á móti eftir þvi, að þeir rannsöku'ðu hann þuml- ung fyrir þumhtng; engin hreyfing, ekki einn einasti dráttttr af himim málaða líkama eða þráSur í klæðnaSi hans, duldist augum þeirra. A8 siöustu kom gráhærSttr, kraftalegur og sinasterk- ur maður út úr dimmum krók, þar sem hann óséöur hafði gert athttganir sínar. Á máli Húronanna ávarpaði hann Heyward, sem af svip hans og hreyfingum þóttist skilja "Ddawari," sagði hann, "þótt þú heyrir til kynstofni kvenmanna. þá hefir þú sýnt núna, að þú ert maður. Eg væri fús til að gefa þér fæðu, en sá, setti borðar ásamt einhverjum Húron, á að vera vinur hans. Sof þú þá í friði þangað til sól ris upp á morgun. þá skal vort síSasta ¦; mpðan hann' aö' ha"n væri ekki re'Sul". heldllr kurteis. Þegar hann eevma Munro a emhverjum ohultum stað a meöan nann „...., _ , .. x ,. , * ... . „, -,, n,,„.ranna 'endaði tölu sína. gaf majonnn i skyn með bendtngum, aS siálfur og Lnkas gerðu rannsokntr a meðal Delawaranna., ,,..,.• Loks endaði hann ræðu sína með svo hlýjum orðum, a þau höfðu mikil áhrif á majór Heyward. "Og svo bið eg guð að vera með yður og varftveita ySur. Þér hafið sýnt þann kjark. sem mér geðjast vel aS. Hann fylgir æskunni, einkum þegar menn hafa heirt blóS og sjálfstæðan vilja. En hlustið á aðvaranir þess manns, sem veit, að það, sem hann segir, er hreinn sann- leikur, hvert einasta orð. í'er miinuð þurfa aö halda á öllum'yðar kjarki og ennþa meiri hyggindum heldur en maSttr'lærir á bókttm. Guð veri meö yður. Og ef Húr- onarnir skyldu taka hársv.'.rð yðar, megi« þér treysta þess manns orðttm. sem hefir tvo duglega hermenn með sér. Taki þeir hársvörð vðar. skulu þeir þurfa að borga hvert einasta hár með lifi eins hermanna sinna. Eg segi enn eintt sinni: GuS yeri með yður. ungi maSur' Og mttniö þaS a« þegar maðttr þarf að beita brögðum við þessa þorpara, þá hafið þér leyfi til að l.rúka vopn, setu ann- ars eru ekki efSlilesjr hvitttm manni." Þegar hann hafði lokið ræðu sirmi. þrýsti majórinn hendi han.s. og bað hann en neimt sinni. að annast um sinn gamla vin. Svo óskaði hann honttm alls góSs og benti Davíð að leggja af stað. Valsattga starSi lengi á eftir þessttm kjarkmikla unga manni, sem nú var að leggja út í afar hættulegt æfintýri. Svo hristi hann höfuðið efandi og gekk til félaga sinna. til að fela þá inni i skóginum. A meöan gengu þeir Davið og Heyward ftam hjá i. »g þegar þeir höföu gengið áfram hér um Er enginn af bræðrum mtnum, sem talar frönsku e«a ensku?" spurði hann á frönsku, og leit af einum á ann- an, til að sjá. hvort enginn kinkaSi kolli. "Mér þætti mjög leitt, ef enginn af þessum vitru og gó«u mönnum tala'ði það mál. sem hinn mikii konungur brúkar, þegar hann talar til barna sinna," bætti hann viS þegar enginn svaraSi. "Hann myndi verSa hryggur i huga ef hann fengi að vita það. að hinir rauðu hermenn hans skuli sýnna honum svo litinn hei'ður. Löng og hátíðleg'þögn fylgdi á eftir þessu, og engin hreyfing eSa augnatillit gaf i skyn, hver áhrif orö hans hefðu haft. En loksins svaraði sá hermaSttr, sem áður hafSi talað, og nú á kanadiskri frönsku. "Þegar okkar stóri faðir talar til síns fólks. er það þá á máli Húronanna?" "Hann gerir engan mismun á börnttm sínum, hvort sem hortind þeirra er ratttt. svart eða hvitt." svaraði ftey- ward og fór undan 't flæmingi. "En hann er sérstaktega ánægður með hina v.'.sku Hjúrona." 'Hvað ætli hann segi. þegar sendisveinarnir koma til hans með hársverSina, sem fyrir fimm nóttum siðan grertt á höfSum Englendinganna ?" spurði höfðinginn. "J'eir voru óvinir hans," svaraði Heyward með hrylt- ingi. "Hann mun án efa segja: Þetta er gott — Húron- ar minir eru duglegir bardagamenn." "Nei, hinn canadiski faðir okkar httgsar ekkt þannig," svaraði hinn strax. "Hann hlustar á tal Delawaranna. en 2fSS^^Æ^^^- -»*:' "*"'íH' -ekki vi°ir okkar''""vep,a ,!"a Þdr"""'me5 sínum, .áður en hann byrjar &, ósannindum' sem safnar öllum kröftum hættulegtt fyrirtæki. Skamt fra þeim sáust SO-60 feofw, sem voru mjog le- moldarhnausum. og'smna. hmna rattSu Huroan við storu votnin, ttl þess að eg "^að er ómögulegt," svaraði Heyward rólegur. "Sjá- ið til. hann hefir sent mig, setn get læknað veika, til barna lega bygðir úr bjálkum, gretnum og stóSu á rttglingi hinga« og þangaS. alveg reglulaust. Já, i raun og veru var þetta þorp mikltt ógeSslegra og Ijot- ara en þorpið bjóranna. og Heyward varð aftttr fyrir ann ari óvæntri undrasýn, sem vakti eftirtekt hans. Milli 20 og þrjátíu verur ristt skyndilega upp úr háa grasinu fyrir framan kofana. og httrfu Jafnskjóít sftur, eins og þær hefSu sokkið ofan í jo'rðina. T>ar e'ð orðið var hálfdimt, gat hann ekki séð þessar verur greinilega. og honum fanst þær í raun og veru líkjast meira afturgöngum. heldttr en holdi klæddum verum: og hann styrktist ennfremur í kverkum Húronanna. Hinn vesaldarlegi fangi stóS graf-* Loks tók hinn gráhærði höfðingi, sem áður er á minst, kyrr, en hinn þaut af stað jafn hratt og lipurt og hjört- til máls, og talaði mál Lenapiska. ur. Húronarnir bjuggust nú við, að hann myndi reyna af) brjótast t gegnum raðir þeirra, ett í stað þess að gera það, sneri hann sér snögglega við, áður en þeim gafst tími til aS veita honum eitt einasta högg, og >tökk óskilj- anlega hátt og Iangt yfir hofuð á barnahóp, sem þar stóð, svi> að nú var hann að utanverðu við hinar voðalegu rað- org VerSa talaS ir óvinanna, og i bráSina dálitiS óhultari. BlótsyrSi svo hundruðum skifti eltu þenna fima fanga. og allur hinn æsti hópur dreif'ðist út ttm auða svæðið mjög ruglingslega ,þar sem birtan frá hinum logandi smákvist- um sýndi hin ömurlegu andlit persónanna. er hlupu fram og aftur, veifandi höndunum út i loftið. Eitt attgnablik leit út fyrir, aS fanginn ætlaSi a« sleppa inn í skóginn, en þá hepnaðist Húronunum að slá hring uni hann og hrekja hann ti! baka. Eins og elt dýr þaut hann sem örskot í gegnum klofið eldbál, og komst það al- veg óskemdttr. En þarna var hann lííka stöðvaðttr, og það af htnum elztu og klókusttt Húronum. Aftur reytidi hann að blanda sér í manngrúann, eins og hann áliti sig betur geymdan í þessum ruglingslega hóp, og þar var hann nokkrar minútur, svo Heyward fór að halda, aS þessi kjarkmikli fangi væri nú glataSur. T'ar sást ekki anna'ð en dökkur, flatur haugur af mann- legum líkömum, sem ultti í hring hver um annan. meS an byssum. blikandi hnífttm og voðalegum bareflum var veifað yfir höfðum þeirra. Við þetta bætist, aS kvenfólk- ið vlfraði og karlmennirnir orguðu. sem gerSi þenna leik enn ógeðslegri. Ef höggin hefðu ekki öll lent í loftinu, þá hefði fyrir löngu verið úti um þenna vaska fanga, en hann var enn úskemdur. Samt var það önnur alvarleg hætta. sem yfir hontim vofSi, sú, að þar eð engir mannlegir kraftr geta þolað jafnmikla áreynslu til lengdar. var hann farinn að finna til þreyttt. F'á vildi það til. að nokkurjar konur og börn féllu til jarðar í þrengslunum. Sökttm þess kom nýr ruglingur á raðirnar, og lítið op myndaSist i hinn mikla manngrúa. *» ¦«••'•-'*' A sama augnabliki var fanginn þar, i þvi skyni. að gera enn tilraun til að sleppa út í skóginn. Eins og hann vissi. að hann þyrfti ekkert að óttast af hinum unga for- ingja. hljóp hann fast við hltð hans fram hjá honum. i Stór og kr'aftalegur Húrotii var fast a hælum hans, og ttm leið og þeir komu að [feyward. reiddi hann öxina til ihöggs, til þess að veita fanganum banahöggið: en þá rétti I majórinn fótinn fram. og hinn kappgjarni villimaður féll til jarðar, þrem til fjórum fetum fyrir framan fangann. er á sama augnabliki sneri sér við meS eldingarhraða og þaut að máluðnm stólpa, er stóð fyrir utan dyr stærsta kofans, og samkvæmt siðum þeírra varðveitti stólpinn þessari skoðun. þegar grindhoruð og nakin persóna kom' skyndilcga i Ijós og barði t'it i loftiJB. eins og ht'in væri lil. sem bræðttr minir hafa gefi brjáluS: svo hvarf hún aftur og kom i Ijós á nv jatn skyndilega á öðrum stað. Heyward stóð ennþá kyr og hikaði við að halda á- fram, fyr en hann vísm. hver þes>i undartega sýn væri. og svo sag'ði Davíð honum frá þvi A þenna hátt : geti komist eftir, hvort nokkur þarf minnar hjálpar." \ú varð aftttr þögn, og allir litu rannsakandi augum á hitm unga foringja, sem var all kviSafullttr yfir því, hver niðurstaSan myndi verða. og honitm þótti sannar- lega vænt. þegar Húroninn tók aftur til máls: "Mála beir hvítu í Canada hörund sitt?" spurði hanti. . ^ . ... y . „ hann. þangað til þeir væru bunir a» legfja rað sm sam- "ViS höfum hevrt þá gorta vfir foht andlitunum stntim. , »!.«•« t , lx .„ ' , .,. „. „. lan og akvcða, hvað við hann skyldi gera. En Heyward beitti öllu stmi viljaafli og svaraði strax: "I'egar Indíánahöfðingi ferðast meöal sinna hvítu feðra, fer hann úr loðskinnsfötum sínum og klæðist þeim flíkum. sem honum eru boSnar. Sönmleiðis ber eg þann Lágt itml gaf til kynna. að Indíántmum þótti vænt tim þessi orð. og líeyward varð glaðari i huga. þegar hár skrækur frá skógimtm truflafii samtal þeirra. AIHr þutu tmdireins úr úr kofuntim. og loftið enrlurómaði af há- yærum köllum. sem næstum því vortt h;erri en hinir voða- þeir vanbrúka gáfur sinar skammarlega. þessir . le<,-., skrækir. er sífelt heyrðust frá skóginum. piltar. Eg hefi aCeins sjaldan fundiS jafn góða hæfileika Heyward gat mi ekki lengur haldið sér frá þvi að fara fyrir sálmasöng á þeirra aldri: en það er eflaust enginn, ut |',jjai ()„ strax stóð hann í miðju fjöldans, er samanstóS sem vanrækir þá mei/a. Allar mínar tilraunir launa þeir^;if öllum maunlegtim verum tjaldstaðarins. körlum I'að var nti samt ekki mjög erfitt að geta sér til. hvem- ig dómttrinn myndi verSa. ef miSaö var vi» allar þær skammir, er yfir hann rigndu. og háðið frá kvenfólkinu, SLin orðið haffii fyrir vonbrigSum. — M lokum kom gamla kerlingin, sú sama, er kveiki tiafði i smákvista- hrúguntitn. Þegar hún hafði ýtt yfirhöfn sinni til hlið- ar. rétti hi'tn lauga. Iioraða handlegginn i áttina til liatis. afarháðslega. og ávarpaði liaiui á Lenapiskamáli. sem hún hélt að hann myndi skilja. "Ifeyrðu. I >elawari." sagði htin. Og smelti fingrumttu framan i hann. "Þitt fólk er alt jafn kjarklaust og gaml- ar kerlingar. og þelahögg er ykkur hentugra en byssttr. Kerlingar'vkkar fæ«a ykkur hirti. en ef björn, villiköttur meS þesskonar ýlfri." A sama augnabliki heyrðist hvínandi skrækur í skóg- iim og börnum, gömlufft ög veiklulegum. hraustum og heilbrigöum; undantekningarlaust höfðu allir safnast sam Davið stakk fingrunum i eyrun, en Heyward beit rm iui. Sumir æptu hátt, aðrir klöppuðu lófum saman. eins og þeir væru vitstola. og allir létu þeir i Ijós tryil- ingslega gleði yfir einhverjtim viðburði. sem Heyward fékk brátt að vita. hver var. Rö« af hermönnum sást nú koma eftir eitnii af göt- unum tit tir skóginum. og orgið. sent hann hafði heyrt. var "dau8aöskri«'*, sem hinir hvitu kölíuðu það með mum. á vörina og hæddi sjálfan sig fyrir hjátrú sina. "Við skultim halda áfram." sagði hann ákveðinn. og söngvarinn hlýddi strax, en hélt íingrunum kyrrum í eyr- unum. Þannig héldu þeir áfram þangað. sem Davíð kall- aSi sttindum "Tjöld Filisteanna ". ,^»*t hM l'ax.eS In.Sánar hafa sjaldan vopnaða ver«i í kringum 'tjaldstað sinn. konnist þeir majórinn og songvarinn mitt; re«u. Þeir höfðu á þenna hátt gert frændutn sínum inn á milli barnanna. sem voru að leika sér, án þess að kunnugt i fjarlgæð um sigurinn. og ttngi foringinn hafSi ¦eftir þeim yrði tekið. En þau voi u naumast btiin að sjá fylsttt ástæðu til að gleðjast yfir því. að enginn hafði tíma þá, þegar þau æptu hvinandi aðvörunarskræk. og hurfa til að veita honum neina eftirtekt. óskiljanlega fljött, þar eð hinir nöktu, dökku kroppar | í>egar hermennirnir voru fáein hundruð fet frá hon 'þeirra báru sama lit og hið visnaða gras. Þegar Heyward ,„-, ,>toðu þeir kyrrir. og hin voðalegu org þeirra. sem \'or að líta betur i kringum sig. sá hann. að dökk og rann- j am, a« tákna kvein hinna deyjandi og sigurhrós þeirra. sakandi augu horfðn á hann frá öllum hliðtim i grasinu, i sem sigtir tmnti. þagnaöi nt'i loksins . Einn þeirra kom út og hann var að því kominn að smia aítur, en þaS var nú j ýr fylkingunni og talaði nokkur orð. og i sama l.ili kom orSiS of seint. því titt eða tólf hermenn komu í ljós. hjá afskapleg hreyfing á alla. sem heima voru. Karlmenn- næsta kofanum. þar sem þeir stóðu og voru synilega að , irnir drógu hnifana úr sliðrum og veifnSu þeim í loftinu, bíSa þess. að Hevward og Davið kæmu til þeirra. á meðan þeir mynduðu tvær raðir. sem náðti frá kofun- Söngvarinn, sem að nokkru leyti var kunnugtir kring- „m til hermannanna. Kvenfólkið greip kylfur og axir og umstæSunum. gekk nú rólegur á undan og nálgaðist kof- hvað annað, sem þær fundu. þtitti til "karlmannanna með ín á ann, þar sem mennirnir stóðu. Þó kofi þessi væri lélega bygSur tir börk og greinum. var það samt stærsta bygging í þorpinu, þar sem hermennirnir tögðu ráð sin saman. meðan þeir bjuggu hér á landamærum enska héraSsins. Heyward vissi lika mjög vel, hve áríðandi það var. aS líta róíega og kæruleysislega út. en hann gat það aðeins meS þvi. að herða ttpp hugann af fremsta megni. og blóS- iS næstum fraus í æðum hans. þegar hann stóð gagnvart sínum vondu óvinum. Samt sem áSur gekk hann á eftir DavíS Gamút inn í kofann, þar sem hver um sig tók sér böggul af smágreinum og settttst á þær. ákafa mikltim, til þess að geta tekið þátt í hinum hræSi- lega sjónleik. sem þær átttt von á. Jafnvel hörnin vildu ekki missa af honum. Drengir. sem alls ekki kuniiu aS nota vopn. rifu stríSsaxirnar frá beltum feðra sinna og tróðu sér inn í raðirnar. Gömul. varkár kona kom nú og kveikti i nokkrum stór- um haugum af smákvistum og hrislum: þegar þessir hatig- ar fóru að loga. þá sást alt greinilega og jafnframt ógeSs- lega. Einkennileg mynd var það. umkringd af hinum háti og dökku grenitrjám. Hermennirnir. sem voru nýkomnir, stóðti fjarlægastir. Undireins og gestir þeirra voru gengnir inn. fóru bar-'Nokkru nær kofunum stóðtt þeir tveir menn, sem auðsjá dagamennirnir inn á eftir þeim. Flestir þeirra hölIuStt sér upp aS stoðunum, sem héldtt þessari lélegu byggingu uppi. ASeins þrír eða fjórir hinna elztu og tignustu höfSingja settttst á jörðina fyrir framan hina. En allir sýndust bíða þolinmóSir eftir því, aS hinn ókunni gestur færi aS tala. Logandi blys sendu hina rauSIeitu birtu sína á andlit mannanna. og Heyward reyndi aS fesa hugsanir gestgjafa sinna á andlitum þeirra. En þeir voru of klókir til þess, a« hann gæti baS. HöfSinginn. sem fremstur sat. leit anlega voru aSatpersónurnar i því, sem nú átti fram að fara. Annar þeirra stóð þráöbeinn og hnarreistttr. en hinn lattt höfðinu langt niSur. annaðhvort af því. að hann var hræddur. eða að hann skammaðist sín. Heyward kendi í brjósti um þessa tvo fanga. og án þess aS eftir honum væri tekiS, nálgaðist hann raSir Húronanna, þar sem hann horfSi á þenna einkennilega sjónleik, næstum því án þess aS þora aS draga andartn. Nú var alt í eintt merkisópið gefiS. og hræöilegt'org. sem var miklu hærra en nokktirt af hinum fyrri, ómaSi nú frá eða höggormur fæddist á meSal ykkar, mynduS þiS flýja. Húronastúlkurnar skulit sattma pils fianda þér, og svo verðum við að finna þér eiginmatui '" Þegár kerlingin var búia að segja þetta, fór öll kven- þjó«in að hlæja : en fanginn gai þeííU .•ngan gauni: hann virtist engan sjá nema hermennina, sem gengu þðgulir fram og aftur i dálítilli fjarlægS. Alveg óð yfír sínum gagnslausu orSum, helti kerlingin úr sér stórefTisstrauni af skömmum, en áhrifin urðu hin sömu. Og þótt Inin yrSi svo óð. að fniðan vall út úr munnvikjum hennar, ItreyfS- ist ekki ein einasta taug hjá fanganum. T'aS var fyrst. þegar unglingsdretigur sveiflaði stríðsöxi fyrir framan attgu hans. að hann sneri andlitinu að ljósinu, og leit niður á þenan unga pilt með ósegjanlegri fyrirlitningu. A næsta augnabliki tók hann aftur sína fyrri stöSu: en á þessu stutta augnabliki hafði Heyward sé«, að fang- inn var Unkas vinttr hans. Utan við sig af undrun og alvarlegum kviða yfir ásig- komulagi hins unga manns, stóð hann enn og íhugaSi þeasa óvaentu uppgotvun, þegar hermaCur kom gangandi til Unkas. Með h.'.rkulegum og skipandi handabending- um -fjarlægSi hann fyrst konur og börn, tók svo handlegg Móhíkanans og leiddi hasn að dyrum ráShússins. Allir höfSing.iarnir og flestir af hinum heldri strí'ðs- mönniun. gengu á eftir þeim: já. Ueyward fékk einnig tækifæri til að komast óséStir inn. Nti liðunokkrar mínútur á meðan verið var að raða monnunum niðtir eftir tign þeirra og stoðu í ættbátkinu- Elítti og vitriistu mennirnir voru fremstír í röBirmi, nánd viS logandi blys. hinir yngri og virðingarminni voru að baki þeirra. 1 miSjum kofanum. undir gati á þakinu, sem tvær stjörnum skinu i gegnum. stóð Unkas, svo einbeittttr og rólegur. að óvinir hans gátu ckki ann- að en dá'ðst aS honum. Öðruvisi var þvi varið með hinn fangann. sem Hev- ward hafði veitt eftirtekt. Hann stóð hreyfingarlaus nú. eins og þegar ólætin voru sem mest. og virtist þjáSur af sneipu og iðrun: en enginn virtist lítillaakka sig¦ til að veita honum hina niinstu eftirtekt. Sníiggvast Jeit Hey- ward á hann. hræddur um, að hann væri einn af kunn- ingjum sínum: en hann sá strax, að hann var sér ókunn- tigur, og þaS. sem óskiljanlegra var. var það. að hann var HúronahermaSur. Hann sat euimana í miSjum hópnum, aumingjalegur og hnipraSi sig saman, eins og hann vildi sem minst láta á sér bera. um. i "Sjö nætur og jafnmarga sumardaga hefi eg fastaS, meðan eg elti spor Tlúronanna." svaraSi L'nkas kuldalega. "Börn Lenaperanna geta gengiS leiðir réttlætisins. án þess að nema staðar tit aS neyta matar." "Tveir af mínttm ungti mönnum eru aS elta félaga þinn." sagði hofðinginn, án þess, aS því er virtist, aS veita orSum fangans athygli. "f>egar þeir koma aftur, skulu hinir vitru menn segja þér, hvort þú átt a'ð lifa eSa deyja." "Hafa þá Húronarnir engin eyru?" svaraði hinn ungi Móhíkani háðslega. "Síðan Delawarinn varS fangi ykk- ar, hefir hann tvisvar sinnum heyrt til bysstt, sem hann þekkir. L'ngti mennirnir þínir koma aldrei afttir." Stutt og þvingandi þögn varS á eftir þessum djörfu orSum, og Heyward. sem vissi, að l'nkas átti viS kúlu- hyssu Valsauga, laut áfram til aS sjá, hvaða áhrif þetta hefði á Húronana. En höfSinginn lét sér nægja að segja blátt áfram: "I'yrst að Lenaparnir erti svona duglegir, hvers vegna er þá einn af þeirra vöskustu hermönnttm hér?" "Hann var að elta flýiandi hermann og lenti í gitdru. Það er jafnvel mögttlegt aS ná hintim klóka biftir," var hið mikilláta svar Móhíkanans, sem um leið benti á Húr- onann, er sat út af fyrir sig. BæSi svar hans og það, hve einarðlega það var flutt, hafði mikil áhrif á áheyrendurna. Allir tittt hornauga til hins seka. og lágt uml heyrðist alstaðar: já, alla leið til yztu dyranna. þar seni kvenfólk og börn tróSu sér inn í hópinn, þar til hver einasta smuga var fttll af.forvitnum og framhelypnum verum. A meSan töluSu gömlu höfS- ingjarnir saman mjög alvörttgefnir. Ekkert orS var sagt, án þess að á þaS væri lögS sérstök áherzla til aS sýna, aS það væri föst meining þess, er talaSi.. En svo varS löng og hátíðleg þögn. sem allir vissu. aS átti sér staS á'ður en dómur félli. Þeir. sem fjarstir voru, stóSu á tánum; já, sjálfur afbrotamaðurinn gleymdi tim stund vanvirSu sinni sökum annarar dýpri tilfinningar og meS kvíðandi atigum leit hann á hinn dökka höfSingjaflokk. Loks var þögnin rofin af gamla hermanninum, sem ttm hcfir verið getið. Með hátíðlegum og virSingarverSum hreyfingum stóð hann ttpp og gekk fram hjá Unkas til hins seka. En í sama bili kom visna, gamla nornin inn í hópinn. Hiin hélt á blysi í heudinnt" og sté einskonar dans, tim leið og hún tatttaSi fáein óskiljaanlcg orðk sem aS líkindum var einhver inngangsþula að göldrum. Nú nálgaðist hún Unkas og lét birtuna af blysinu skina á and- lit hans. svo a« liver einasta hreyfing sást glögt. En Mó- lukaninn var rólegtlf Og einbeittur á sv-ip, og sýndi enga geðshræringti. og þcgar hi'ttt skildi við haiui, var eitt- hvað i andliti hennar, er benti á ánægjtt. Svo ger«i hftn s.inui tilratinina við landa siitti og ætt- ingia. en ni«ursta«a hennar varS öll önnur. I>egar birtan féll á nakta likamann haus. sást hver einasti limur engj- ast sundur og gaman af kviða fyrir dauSanum, og kerl- ingiii rak upp lágt og kveinandi ýlfttr um leið og höfSíng- inn ýtti henni burtu. "Sveifurreyr!" sagði hann — en þaS var nafn hins unga afbrotamanns — um leið og hann talaSi til hans.á hans eigiu málí. "Þótt hinn mikli andi hafi skapaS þig fallcgan útlits. þá hefði samt verið bctra, að þú hefðir aldrei f;eðst. 'I'unga þín talar hátt heima í borpinu, en á orustuvellinum þegir hún. Enginn af mínum tingu raönnum heggur striðsöxinni dýpra í bardagastaurinn, en það er heldtir enginn þeirra, sem brúkar hana jafn illa á móti Englendingum. — Övinir okkar þekkja baksvip þiun, en þeir hafa aldrei séð tit augna þinna. Þrisvar sinnuin Itafa þeir skorað á þig a'S koma. og jafnoft hefir þti gleymt að svara. Hér eftir verður nafn þitt aldrei nefnt af frændum þinum — þa'ð er nú þegar gleymt!" U;egt og meS stuttri þögn á milli setninganna. talaði höfðinginn þessi orð. en hinn seki haf'ði á meSan lyft upp h.'.fði s'um og litiS á hann meS lotningu. sökum hinnar háu tignar hans og langa aldurs. Sneypu, hræðslu og sjálfs- virðing mátti lesa úr svip hans, og augu hans störSu ótta- slegin á þá tnenn, sent lif hans var undir komiS, en loks vann sjálfsvirSingin sigur. J>á stóð liann upp og syndi bert brjóstið með því aS ýta yfirhöfninni til hliðar. MeS rólegum atigttm leit hann á hinn fágaða hnif. sem hinn óhlifni dómari hélt á lofti og stefndi að homim. Já. um IciS og vopniS boraSist meS hægð itm i hjarta hans, brosti hann, eins og dauSinn væri ekki jafn hræðilegttr og hann hafSi álitiS hann vera. Svo féll hann niður fyrir fætur hins ótrauSa Llnkas. og gamla kenlingin rak tipp hátt kvein og fleygSi blysintt til iarðar. svo alt varð í niðamyrkri. Síðan gengu hinir ÓgeSsIegU áheyrendur út úr kofanum. og Heyward hélt sig vcra einan með hintim hálfdauða Húrona. AS þaS var nú samt ekki tilfelIiS. varS hann brátt viss um, þar cð sterk hendi var logð á öxl hans, og rödd Unkas hvísl- aði í eyra hans: "Húronarnir cru hundar. BlóS heigulsins gettir aldrei kotnið kiarkgóðum hermanni til að skjálfa. Hinn grá- hærði og Chingachgook eru óhultir, og byssan hans Vals- auga scftir ckki. Farið þér! Unkas og hin "Opna hendi" þekkjast ekki hér. ÞaS er nóg." TTeyward langaSi til aS heyra meira, en vinur hans ýtti honurn ahiSlega til dyranna og minti hann á, hve hættulegt þaS væri, ef þeir fyndust saman. MeS hægS, og aðeins af því aS þaS var nauSsynlegt. gekk hann út og inn á milli fjöldans. Rétt á eftir kom hópur af hermönnum til a« sækja liki'S. sem þeir báru svo út 't skóginn. Meirt. i

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.