Heimskringla - 04.10.1922, Blaðsíða 7

Heimskringla - 04.10.1922, Blaðsíða 7
WINNJPEG, 4. OKTÓBER, 1922. HtlMiKKllNbLrt. /. L^.—*£.°l The Dominion Bank HOPUKI N9THB DAHB ATB. •« IBBUKOOKB •*. HöluSitóU, uppb.....« 6,000 000 TarMj6«nr ..........| 7,700,000 AUar eignir, yfir......$120,000,000 Mr-takt atttycU Teltt tIMbJK- wm kaupmannai o* Spvici6S*deiMin. Vertir «t innstaeo'u.íé r^iddir la>tn hAir og aniwintelH t» raoai » «¦¦. P. B. TUCKER, Ráðsrralur ¦i engi nei — en hann er prúb- Hin rétta tengdamóðir. (Framhald írá 3. srðu) "Þegar þú verður ástfanginn, þá hverfa þe.ssar grillur þínar sem dögg fyrir sólu," sagði vinurinn. Nokkrum mánuðum seinna mætti menni — hann — "Er hann þaö' ?" * rtto beit á vörina af gremjn. Hann gat ekki skili'ð, hvers vegna frú Tírandow var svo innilega kurteis vi'ð þenna mann, nema ef það væri af þvi, að hún væri samþykk því. að hann fengi Elly. Kvalinn af efa íór Otto heim um kvöldiö — til að koma þanga'ð aftur naesta sunnudag. Nú voru þar færri gestir en siðast, en baróninn sat á milli mæðgnanna og var kátur og knrteis við þær báðar. Klly virtist veva ieimin og for'ðaoist að lita á Otto. en frú Rrandovv var mjög vin- gjarnleg við hann. "Hún hvetur mig alveg eins og hún lneiur Bornim," hugsatSi Otto. Hún vil Istrax verða laus við dótturina og hvetur þvi tvo biðla. Virjbjóöslegt. Eg skal aldrei á hennar rteimili koma eftir að eg hefi gifst Elly." Hann var nú ákveðinn í þvi, a'ð giítast Elly, ef baróninn næöi henni ekki frá honum. "Þá er nú þessi skolaganga búin, Kjartan minn." sagði Svava við -on síhn, þegar hjónin komu heim. *'Ojá, hún heíir gengið öllum von- urri fremur," sagrji Hjörtur. "F.g er fyllilega ánsegtjur við skólann. Hann hefir gert drenginn minn miklu bet- i ur ;ir garSi, en eg gat búist við i ¦ bvrjun." "A-á, ertn nú farinn a'ð breyta skoiSun ?" "Ja. en eg þekti skólann ekkert að- Ui'." "Vitanlega, þannig er þvi raritS með þá. scm dæma harðast. að þeir þekkja minst til. Mér var að detta pTrst kom Otto á hverjum sunnu-j^* ! Mr**™. begar eg horffii á all- Otto Gelm ungfrú Elyy Brandow í ^. t,„ sv0 fQfc hann leyfi til að :l" Þ««M unglmgafjloda, mörg fyrsta skifti. Hún var nýlega komin ! k(vnw begar h;lnn vildi — en ávalt ' hv;lfi K,,;t v«" stórt heim- heim frá svissneskum heimavistar- L ^ nam] p,ornm1 i daglegu stofunni. skóla. lhin Jgit út sem barn við hlið-j w-r v,,nl andst3tCingar og Klly tókst ina á hinni háu, beinvöxnu konu, sem s;;i](iat, .,ð halda samræöunum vak- var tiguleg og fögur i svarta flauels- kjólnum sínum. ,„<.. . -j*% o-i? •'Líklega föður- eoa móðursystir," hugsaði Otto Gelm, þegar hann leit > hina fögru konu. Hugrakkur íylgdi hann vini sínum gegnum danssalinn, sem var sól- bjartur, til þess að láta hann kynna SJg. "Háttvirta fru mér að kynna yður og dóttur y'ðar ar.di. "iMUst yðuv ekki Klly veva fögur o.t hviiandi?" sagði baróninn eitt sinn, er þeir voru tveir einir saman. "JÚ, það er hún." •Hún getur orðið iyvirtaks kona." "l>vi biðiið þér hennar þá ekki .J" sagíSi Otto reiöur. ili, og hverja demalausa yfirburrji þyrfti til að halda reglu á þessu skóla beimili. \"ið l'oreldrarnir erum að kvarta yfir að stjórna einu eða tveim börnum, sem við þekkjum frá því að þau fóru að vitkast. en teljum sjálf- gmn o- lyrir því, að jör'ðin sé hnöttur: en ari hamast á einkunnunum. l>ær evu ánægðan, þú veizt. að hann hefir ver- þeir sýna tilfinningar sínar. Barnið ekki eins vitlausar og þú heldur. Þser ið skyldurækinn og staðið sig vel. Kg bærir munninn og lætur oss með því eru góö bending til okkar foreldr- e: ósköp ánægfj með alla skólaveruna skilja ymsar tilfinningar sinar. svo anna, þær hvetja og lyíta. Gerðu það han.s. og mér finst ekki nema sann- sem ótta, gleði eða reiði, og skilja nú fyrir mig að lesa upp einkonhirn-1 gjarnt, að honmn sé hrosað fyrir að þr.ð greinilega hvert hjá oðvu. En ar hans Kjartans okkar, sem harin hafa staSirj sig vel." þsð er a'ð vissu leyti mál. fékk við próíið." "Já, og mamma, nú á eg verðlauna- ,.,•, ;lo a,);u. gangi kanske næst "I>að get eg gerl fyrir þig. Hann bók »';' skólanum. Húu sýnir, að eg manninum i því að tala — þó afar hel'ir þá fengið 8 í kristnum fræðum. hcli staðið mig vel. Eða heldur þú. jangt seu þe;r fva honum enn — eru lleldur þji, a« það sé nokkurt vit i I«''bi. að eg hafi ekki átt skilið að þo vms kvikindi e8a sm;r|vr til, lág þvi. a« gefa drengnum 8 i kristin- fá hana?" og ómerkileg ]w-m saman vio apana> I'að getur vel vevið. aö þú hafiv ?em geta talao svo undrum sætir a dómi. Eg er ekki viss um. að kenn- avinn fengi 8, ef hann væri prófaSur. fengiíi hana að vevðleikum. Kn á- sma vístt. I'að eru þessi smádýr, sem Jæja, þá hefir hann fengið 7 't stundun, hlyðni og siðprýði vovu ,rð- ,;fa j nokkurskonar þjóðfélagi sam mu.inlegvi islenzku, það ev uú dálitið .'¦''»" sjálfsagBar dvgðiv. sem þu átt an; svo sem nlaurar, býflugur og vífk-t. 6 í skriflegri, 8 hefir hann<a« hafa a« hciman. og það þurfti vespur. K.f þau gætu ekki sagt hvert tenirið í skrift. þa« er ekki fjarn ekW »* ver«launa. Ini hefir aldrei ögru tiifinningar sinar og þarfir, sanni. en 7 I.efði verið nóg. Xti. nu. ."<'' "K'iva en skyldu þína. góði minn. ?ætu þau ekki ,i£aí fej£jslega ^aman 8 f.er hann i nattúrufræði. þa'ð ,,- skih.rðt, það. Kn eg er þakklátur ems og þau gera; félagslifi. sem mað ekkert vit i því, eg hlustaði einmitt á öUum. sem standa að skólanum, fyrir urinn gæti margt ]ært af. félagslifi, hann i „átttirufv.-eði. 11.,,,,: var! bina hönd. Þa« hefir veri« fari« vel ^ ^ mj6g fa ^ ^yj^ Dýr ftilNæ.ndttr af 6. I landafvaði hefir; me« þig, og þú hefir verið vel upp þess; hafa ]anga faimanga; sem þal, hann fengið 7. í sögu fslands og ver- alinn, því neita cg ekki. þó að eg segi aldarsögunni hefir hann fiugi« S. þetta um einkunnirnir." Bornim brosti. "Mó«irio er nu Vilji'ð þér leyfa'lJV;;, —" "Ji, hin voBalega tengdamó«ir — minum, hevva Otto Gelm --...„ðvitað ev maðttv hevva á sínu eig- stjórnarherrafrú Brandow." Otro hneigði sig kurteislega e„ kalt. Móðir og dóttir. Knnþá vonbvigði, hugsaði hann, því i bjavta bavnsand- i>i heimili eftiv gittinguna — "I.eyfið mév að —" "Xei, eg leyfi ekki neitt. Sem stendur hefi eg efkkert vald yfír litinu með ástvika bvosið sá hann það K.ilv __" konuefni, sem hann hafði dreymt <Iagdrauma um, en svo átti þessi ynd- islega ungfrú móSur, unga og fagra mó«ur, sem hann vavð a« sýna ktirt- eisi og velvild, Voðalegt ! Kurteis- innar vegna varð Otto að dansa við KUy og sömuleiðis við móður hennar. "Kr maður yðar ln'-r í danssaln- um?" spttrði hann frúna meðan þatt dónsu'ðn, "Kg er biiin að vera ekkja i títi ár," svara'ði frtiin. T>ar á ofan ekkja! l>að fyllir bik- atinn. Otto ásetti sér a« yfírgefa danssalinn undiveins og hann gæti. Kn Klly bvosti svo unaðslega til hans, þegav hún sagði: "T'að var svo undur fagurl að sjá yklcur mömmii dansa. I'ið voru'5 fcgurst af öllum i salnuni." — Hann vai« kyr. En uppi á "Ugiuklettimiin", sem upphækkaSi palrarinn var kallaSur, þar sem gamlar mæSur og ívænkuv sátti og hovfðu á dansinn, var sagt: "Sáu« þiS Gelm dansa við frú Brandow? Nú virSist honum vera alvara. Hann ev eflaust astfanginn at Kllv. Nti. loks eignast hann þá tengdamóSur. Hún læzt enn vera ting og dansar og daðrar — ó, hún gerir lifiS heitt íyrir tcngdasoninn. l'etta orsakKst af —" Otto Gelm heyrBi ekkcrt af þcssu þvaðri, því hann var sokkinn ofan í samræSu við EUy, og það var sem hann vakna'ði af draumi, þegar fríi Brandow rétti honum hendina í kveðjuskyni og sagði: "Okkur er ánægja að þvi, ef þér viljið gera svo vel og heimsækja okk- ur. Við gekun okkur aS sönnu litið við félagslífinu, en á hverju tunnu- dagskvöldi þykir okkur vænt um, a« V'nir okkar heimsæki okkitr." Næsta sunnudag kom Gehn til þeirra. Klly roSnaSi íit undir eyrti, þegar hann kom inn. Htin hafði fiétt, a« hann kæmi aldrei á fjöl- skylduheimili, af því að hann hefði viðbjóð á tengdamæðrum, en samt var hann nú kominn. Otto kunni vel viS sig hjá þessari litlu fiölskyldu, en þar var einn maS- ti-. sem honttm geðjaSist ekki a«, barón von Bornitn. Hann talaSi svo einkennilega og brosti svo innilega til hcnnar, aS Otto roSnaSi. "Hafið þér þekt baróninn lengi?" sag'ði Otto vi« Elly. "Yfir KHy? Mér finst þér tala m.kkuð kumpánalega' um ungu stúlk- tina." "l>að snertir y'ðtir ekki, herva barón." baS snevtiv mig að miklu lcyti. |n. ekki i neinu sambandi "l>év evnð viB þæv." "]>að vitið þév ekki. Mér geðjasl ekki a« því, aB þér talið imi þœr eiirs og þér gevið." "Og eg vil ekki þola ásakanir y'ðar, herra barón. Hvort sem eg gifrist l-'llv e«a ekki, þa« kemur aðeins okk- ur vi«, og þér ættu« ekki að skifta y«ur af því, því þér hafið enga heim- ild —" "Kg hefi þá heimild, sem velvild inin til ungfrú Klly >,g —" Bornim reyndi aS bvosa <ig hrost'i vi i> meS bægS: "l'.lly er svo gott og hlýðið harn, aS hún mun naumast gifta sig á mófi vilja móður sinnar, og eg held a« frti Brandow muni naumasl gefa yðuv dóttur sína, ef a« dæma skal effir framkomu yBar." "lá, eg bvst við. að yðuv veiti ekki erfitt að svevta mii>; fyviv hugskots- sjónum l'vti P.vandow." sagði Otto gremjulega. "YBur er í alla statSi mjög ávíðandi. að geta komiS i veg fyvir heimsóknir minav hingaS." Bornim horfði stundarkorn þegj- ar.di á OttO, hló svo fremur lágt og rétli honum hendi sína. "l'vert á tnóti," sagSi hann. "Hvernig stendur á ])vi?" sTmr'ði Otto. "Mér kemiiv þa« einkar vel, að \>vv haldið áfvam að koma á þctta helm- ili, a« þér náiS ást Elly. já. a^ l>év gifti--t henni. l>ví þegav það er af- staSið geri eg mév fyvst von um, aS fé tiainkvæmí þá ósk mína, a'ð gift- ast fiú Brandow." "l>ér — þér — ætli'ð að giftast frú Brandow — en ekki Klly?" t'eiv hh'm báðir og horfðu hvor á annan. "* "TengdafaBir I" hropaCi Gclm frá sév niimint,, og rétti haróninun, bá'ðar hendur sínav. T.ik sév svo hátí'ðlega stö'ðu og hélt .ifvam: "Hewa barón von BornimN Eg leyfi mér að biðja yður a'S veita mér þann heiBur, að gefa mér ungfrú Klly fyrir eiginkonu." "'Ta-gan, hægan. Eins og stendur hefir aSeins móBirin vald til aS segja og Ásetnmgur. ASan mamma inni var, út um glugga horfSi; gæti vist skammfært hann, "LífiB hefir leikifi vifi þig hinga'ð til. h,Jóp eg þangað. HvaS til bar? hvar sen, væri i henni. en ekki ætti Kn reyndu nú a'ð koma þér eins vel í eg íneiva en 5 til 6. I teikningu fæv hinum skólunum, ef viS pabbi þinn hann 8 og handavinnu 7. I'að er að reynum að hjálpa þév i þá." sjá. afi honinn hafi mistckist í reikn- "Fyrst n,év tókst að veva góðuv ingi, þav fær hann 6, en þessi einkunn lærisveinn i barflaskóla, þá ætti mér tiust tnév ósköp hófleg. I málumim. a« veitast létt að veva góður nemandi ensku og dönsku fær hann 7. Fyrir, í lævSum skóla og háskóla, e'ða hva'S það skammast eg min mi, skólans haldiS þiS?' Dettur þér i hug. að dvengtivinii eigi "Já, eg skil það. pahbi. en var ekki ;-í i þessum fræBigretnum r Nei, nei, gott. að eg gerði skyldu mína?" nei. þetta er villandi. Eg er sjálfurl "Jú — en þaS var sjálfsagt." sagt, að kennararnir stjórni öllum • hneig«ur fyrir siigu og hefi lesi'ð "1'aS er von. að þú sért anæg'ður. (þessum hmulruðum, svo að ckki megi'mikið i henni og sagt Kjartani litla drengurínn minn," sagSi Svava. að finna. l'að er bæði ósanngjamt til Og heimskulegt. l'inst þér það ekki. gófii minn ?" "Jti, cn þessu veldttr htigsimavleysi. GóBÍr keniiavav evtt þövt'ustt, starfs- nienn þji'iðanna — og skólarnir ó- missandi stofnanir, svona ámóta og siiikvahúsin." "Kn viltu ekki líla á vitnisbuvðav- bi'kina hans sonar þtns?" ''O-jú, en vitnisburSi er ekki vel að iuavka handahóf. hú mátt nú vera ánægfi, eg læl skólann njóta sannmælis héð- ai. af." "Eg ev ánægfi me« þa«, en ])ú mátt el;ki segja þetta um vitnislutvðiua. Og gættu að því. að þanlvaniv menn gefa vitnishuvðina. pröfdómarar og kennarar og siðan er lagSur við vitn- islmvðiiv sá, sem drengurinn hafSi afi mefialrali i hvcrri námsgrein eftir skdlaávið." ".K., farSu nú ekki a« reyna aB sannf.er.-i mij^ ttm óskeikulleika ei'n- ktinna. Eg sannfærist aldrei um h.'.nn. Kiiiknnniv evu meiva <v4 ininiia öáhyggílegaT og vitlausar. snerta hvert anaS meS og gefa í skyn hvafi þau vanti. Hún var ein aS gráta þar. Upp þá kom eg ekki neinu orSi. ViBlag: Eg skal láta ljósið mitt leiSina gera bjarta. Kanske mamma beri harm í hjarta. ASan pabba úti sá , vegna. Ja'ja, hatni ev 1. í vöðinni, og hef- t iv aldvei fengið anuað en 8 i sið- fevði, það ev einkunnín. sem mév þyk iv vxnt utn. Og það veit eg að er eitt- hvað nærri lagi." "l>að ev undarlegt, pabbi, a« þér skuli þykja oi gófiur vitiiisbuvðuvinn niinn. Vildirðti helduv. a'ð eg hefði fengið 1—1 og 3 í öllu?" "Nei, nei. en eg veit. að þii átt ekki þttta lof skilið." "Jú. í samanburBi vi« aðra." •'Nefndu nú ekki samanbur'ð. drengur minn. þvi þó hæB vitnisburð- aiitia se vitlaus. ev hlutfalliB milli vífnisburfianna enn vitlausava. þa'ð byggist á svo fjölmörgu, sem þú skil- \\v ekki ennþá." þig," ^agði Svava og kallaði á gló kollinn sinn. "Mikið ma góftur vilii. og þú ættir "'" á JörS hann horlð,; ekki að villast drengttr minn. meðan h'JóP eS þangaS hart. a'S gá. skólarnir Ksa þcr og heimilið leiðir hva* hann **'• sPuroi_ bá" ^_ Mér hann gegndi ekki einu orSi. Viðlag: Eg skal láta IjósiS mitt Talast dýrin viS> |kiftina *era bjarta. , v , , ... M Kanske pabbi beri harm í hjarta. Lengt var það hakhð. að menmrn- iv einiv gætu talast við, enda getuv ekkevt dvv talað einn þúsundasta af j ^Ban sá eg út á bvaut, máli mannsins. Kigi að siður efar, einhver var að ganga enginn. sem veitt hefir dývunum at- hygli. að þau geti talast vi«. Auðvit- að ev það á annan hátt en vév gcvum. Apav t. d. láta til sin heyva mörg ólik hljófi, sem haft ev fyviv vist. að séu ólík að þyðingu. Að vísu láta þeiv ekki diúpav hugsaniv í liós; þeir eiga ckki neitt vit til að leita að sonnunum hægt, og niðuv höfSi laut; hévna þó um steinin hnaut, áfram hélt svo aítur veginn langa. Viðlag: Kg skal láta ljósið mitt leiðina gera bjarta. Kanske einhver beri harm í hjarta. B. H. Jaltobsson. til j.'. eða nei við þessari bei«ni." Svo getigu þeiv báðiv ínn mæSgnanna. Ivtta kvöld fór fram tvöföld tvúlof ttnarveizla, og tveim dogum síBar sendi Otto trúlofunarspjöld til vina sinna. "Sagfii cg þér þetta ekki ?" >agði <¦> viniiv Ottos. ev hlustaS haffii á lýs- ingu hans á tcngdamæSvum. "T"eg- at maðnr ver'ðiir ástfanginn fyrir al- vöru, tekur ma'ður ckkert tillil til tengdamæBra." "Já, en n,in tengdamóðir giftir sig jafn snenuna og dóttir hennar, og lnin min, hugsa mínna um konu mína cn sinn eigin brúöguma. Hún mun álita nýja heimiIiB sitt fallegra en dóttur hennar. Hún muo beita harð ýfigi sinni við manninn, eu ekki við tengdasoninn. 1 fáura orSum sagt hfm er hin vt'-tta tengdamóðiv." (J- V.) Draumur Míg dveymdi. eg bavn milli tíu og tólf t5rtí upp i dalverpið mitt, r.y steíndi í gínandi grafarhólf, en sugna mátti ei viS þa'S né hitt, hvort um nótt efia dag eg næ þanga'S heím. Nú vevð eg að duga, þvi margt er á sveim. Grettur og dimmur var dalurinn minn og drungalegt þokuloft grátt. Nú var eg þó komin alein þar inn. Ain og lækirnir sufiuBu hátt. Kg leit upp i hæðirnar, hrjóstrugt var landiS, •n himininn gnæfandi skyldleika- bandiS. llast uppi' á fjalsbrún eg ljósglampa leit. sem leiftrandi hrafigneistaflug. SkriSufall dundi sem dveyvi yfiv sveit og drunurnar, brakið skelfdi minn hug. Elfan, hún brauzt fram , boSaföllum, n.eð beljándi .straumþungans fossa- köllttm. Að hörfa til baka uin fáein fet fanst mér nt'i bezta ráðið að taka. Er áfram var leiSin, þvi lýst ei get, hve löngun var stevk tíl að sigra — vaka. Mér hljómaði i eyrum heima-kallið. og hræddist ei lengur skri'ðufalliS. Þó aí'i sandleBjan brytist í bylgjum fram. með blágrýtissteina í hendingskasti, sem Ioftið alt dvyndi við dvekahvamm Og dagblikin hyvfu í feigðar hasti, ,i fornstöfivum mínum eg fann þó bletrti. sem feiknunum þessum taknuirk setti. Koks stöBvuBust smelliv og steina- hvuuið. stvaumiðukastið og skriSuhljórnur; en gjallkólfur hafBi við gljúfrin duniS, og geimurinn var svo myrkur — tómur. Kn forinni áfram mér flýta ber. A ferS er eg heim til mín, hvort sem er. I þögninni mætti eg fólki á ferö, með feikna hra'Ba, t dökkum klæðum. Með ótta greip mig sú ógnar mergS. Eg einmana stóð á berum svæ'ðum. ÞaS kastaSi til mín kveSju i skyndi, niefi kulda og glotti i næturvindi. Þú snerir heim aftur, það kvað viB hátt 'Tívevnig gekk leiðin á nætttv svölum? Hefir þér orðið mjög hamingju fátt. hefir þú dausað á grænum bölum? Hefir þig lukkan á höndum boriB, sen, hoppaðir burt með æskuvori'ð?" » Svo hvarf mér fólkið i kvöldhúmiS svart. ViS kuldann eg hraðan gveiddi spovi'ð þvi hátt fóv að tala i huganum mavgt. Eg hct m', að fanga kappaþori'S. Og alt þetta fólk? T>að voru árin mín, sem æddu þar fram hjá tnér heint til sin. Svo hcrti' eg á göngunni heim á leið. hljýp nærri altaf í snörpum spretti. K.g vissi, að æskan með bi'ðhmd beið i bvosandi sólskins hlíðarbletti. Ojá. m'i loksins eyg'ði eg bæinn. Alt var nYi farifi aS snúast í hagtnn Hve skelfing var alt saman orði'ð hreytt: árbakkinn, klettar og holtin horfin. l>a>N lá við. eg þekti þar alls ekki neitt, engar smáar tóftir né bleðslutorfin. Svo afar stórt skein þar undirlendi, upp rótað og plægt af tímans hendi. Göngtmióð aði' eg við eikarstofn; augum spyrjandi á foldu starSi. Þí var sem hrykki úr læðingi lofn, og' Ijóshaf. fyr en mig sjálfa varfii, flæddi' yfir sál mína sömu stttndu. i sátt og einingu htrgann bnudu. Þá fanst mér slagæ'ð í trénu titra í tónþý'ðum hljóm við eyra mér hátt: Þú hefir ö'ðlast þá hugsun vitra, aB heimurinn á til margt, sem er lágt. Framar skalt ekki i fevðalög sveima. I>ii finntir eyktaiiKirkin þín hetma. l'ú evt búin að þekkja tát og tárin, hefir tveyst og elskað og kannað svik, Með kvoss þinn gengið i gegnum áj-. in, en grætt hefir latin fyrir hvert þitt vik. Reynslan er hetri en glóandi guhi'ð, því gott ev a'ð drekka tímans fulliS. T'ú lævir aS elska við lofti'ð blá, í langri fjarlægð á hugarbylgjum, því ljómandi heiSríkju lif hvert á, ef leiítur glúpunkti sálar fylgjum, Þvi saklausa guðborna sálarþrá einn sér rétt slíkan hver ma'Sur á, Trjástofnsins æðaslag þagnaði þá. Þetta var draumveru hjals á líntim. l'vi lifandi virkileik vakan á: eg vaknaði langt fvá dalnum minum. Samt veit eg a'ð æfilöng æskan mín mun aftuv seiða inig heim til sín. Yndó. «•»•"••¦>>>»-<•-«>>»'«•«¦¦¦'¦»¦. '-m^-r^m-' -mtm Yfirbugaðu erfiðleika þína. l,.«K\Afll Htantu þlan. I^kaJVW'? *Í»K"'*- »vlt«lyk». heflr. RADDU BOT * iillum oþ«-Klnda>m >f avtta. 1.ATTI' þír rkkl l,uK„r n«a 111« >r Mthlta, llkþoraam or fota- bola;n. EUREKA N0. 4 B læknar 611 þessl óþœglndi undlrelns. Lseknar elnnlg óviojsrfnanlega sár osr hrufur á börnum. Kurrka No. 4 «*- btln tll nf rrrndum ln-knnm <>¦ trfnafrvttlnn'um. Rlna dollar krnkkn na-ctr hvrrjum. Tll •öln 1 Ullum Xrrir Ijfjahuoum. Ekk- f.^11"." **"• M*,«'" ¦» •"•B-Ja ckkert Itkf þvl Ef lyfsali þinn verzlar ekkl meT! þaí, þa sendu Jl.00 tll Wlnnlpeg- Chemical Laboratory Co., Winniper, og geffju nafn og áritun lyfsala þina.

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.