Heimskringla - 13.12.1922, Blaðsíða 6

Heimskringla - 13.12.1922, Blaðsíða 6
6. SLAÐSikA. HEIMSKRINGLA. WINNIPEG 13. DESEMBER 1922 Hver varð eríinginn? Sigmundur M. Long þýddi. t>£if> var Nathan Nichols, hvítur í andliti af heipt, og augun skutu eldingum. Hinn þunga göngustaf sinn hafði hann nyuVlan til höggs. Fred haWi naumast tima til að vikja undan högginu. flestir hinir gömlu herragarðar, og loftið í þessuni liíbýl- ' segja þati. Eg skil ekki í, aS hann skuli ekki vera kom- um var svo rakafult og óheilnæmt, aS margir af Lamont- inn, eSa hvaS þvi veldur, aS hann kom ekki strax. Þó en gamli maSurinn hikaði þá við. Hann kom ekki upp orSi fvrir reiði. Með annari hendinni benti hann Dóru, aS hún skyldi fara heim, en með hinni benti hann á Fred ] [amilton. unum höfSu látiS sér nægja aS eiga staSinn, en ekki bú- iS þar. Byggingin hafSi því um langan tíma íúniö meir og meir og aSrir ekki haft þar aSsetur en ráSskona og umsjónarmaSur. Þannig hafSi þaS gengiS, þar til hinn núverandi eig- andi hafSi komiS til sögunnar. Nafn hans var Arthur Lamonte, eða herra Lamontef eins og Fred Hami.fon ka'l- aði hann. og þaS var hann oftast nefndur í nágrenninu. vil eg ekki geta til, aS hann hafi gert þaS af ásetningi—" "SagSirðu honum, aS eg lægi fyrir dauSanum?" spurSi herra Arthur og leit til hans rannsakandi. "Efastu um þaS ?" tautatSi Georg auSmjúkur. "Og eg tók fram viS þann, sem færði honum boSin, aS segja Fred aS koma strax." GamalmenniS leit upp og brosti háSslega. "Eg ætla að bíða." sagSi hann hörkulega, lét aftur Eg kæri mig ekki um aS segja mikio um Lathontana. augun, en alvörusvipur var á andlitinu. Svo liSu nokkr- Það yrSi flest af því tæi. sem Fred Hamilton benti á, er \ar minútur. Þá var hægt bariS á dyrnar og einn af þjón- | hann viðurkendi. aS fátt væri af goðum mönnum í ætt- ""»m kom iml °K 'æddist til Georgs. inni. 1 fáum orSum sagt. var Lamonte-fjölskyldan al!s "Hamnton er kominn, herra minn." j ekki til prýSi eSa eflingar hinu góSa í mannfélaginu. Þí Georg leit til rúmsins, gaf manninum aðvörunarbend- Jsem hjátrúarfullir voru, héidu þvi fram.aS einhverntírn:J """g"" °8 gekk svo a tánum út úr herberginu. niour binn "i'ér eruð fantur!" grenjaði hann nieð hásum róm. ] fyrir langalöngu hefði ættinni verið formælt, og þvi hrörlega stiga og inn í hókaherbergið. Þar stóð Fred Farðu, Dóra! T'arðu! — Og þér, ungi maður. eruð arg asti þorpari. Eg veitti yður húsaskjól í nótt. lymskufulli höggormur, og þér endurgaldið þaS með þvi að skaða mig. — Dóra, farðu heim undir eins. ÆtlarSu ekki að hlýða mér ?" Stúlkan, náföl og titrandi. færði sig fjær. "Þér eruð hinn versti óþokki," grenjaði Nichols, en reyndi þó að stilla sig. gseti enginn í þeirri ætt verið annað en misindis -persó, a Hamilton andspænis honum. MeS óheyranlegum spor- Því miður hafði þetta sannast á Atrbur Lamonte. "m °* "PPReroarhros á andlitim, gekk Georg til hans og Hann var nær áttræður að aldri. Fyrrihluta æfinnar jTetti fram hendina- , ,-v- i .. • , n i , ¦ • • t.1 , ¦• "Góði Fred minn! En hvað þú kemur seint." hatði hann eytt 1 alslkonar slarki, en seinni hlutan varði , . . ,,..-, -x e- i -. v i .¦ • i \ Fred var alls ekki hýrlegur rá svipinn, lét sem hann sæi hann til iðrunar og yfirbotar, að minsta kosti irrrynd tcu menn sér það. segi, að það hafi verið álit margra. En liefði svo verið i raun og veru. væri saga þessi ekki til. Ef helmingurinn af því. sem sagt var uni gamla La- "Nei, iiri skal eg segja yður nokkuð. Þér verðið að monte, hefði verið sanuur. þá hlaut hann að vera óvana- hætta þessu!" sagði Hamilton. og æSarnar á enninu urSu le& svn(1"K"r maður. Menn sögðu. að framan af æfinni þrútnar. "Þér hljótið að vera vitskeftur, maður; og eg Nichols hafði nefni- hefði hann verið letingi. fjárhættuspilari og ástabrallari en seinni hlutann svíðingur og mannhatari.. Og nú lá hann fyrir dauðans dyrttm í hinu stóra svefn- jherbergi sinu, þar sem myndir af forfeðrum hans. í stór- Allir hröfSu vara yður við þvi. að berja mig.'.' lega stafinn enn á lofti. "Slá yður!" stundi faði,- Dóru upp, með rómj, sem nm iogagyltum rötnmum, prýddu veggina. va rhás aí geðofsa. "Nei, högg og slög gera yðnr litið þeir verio samskohar nieiin og hann sjálfur, sem þarna til. ÞvíHkir hundar, sem þér eruð, hirða Iitið um það, lá nn- þó þeir séti barðir. En önnur aðferð er ekki til sem hegn- Ehgum var unt að gizka á. hverjar þær endurminning- ing á fanta, sem endurgjalda greiSa ov: gestrisni með ar voru> senl nu svi)'" f-vrir bugskotssjónum hans. eða ekki hina framréttu hendi og stakk sinum i vasana, og horfði svo gremjuþrunginn á hið föla, brosmilda andlit. "Seint !" hafði hann upp eftir honun, hörkulega. "I'vi lézttt mig ekki vita, að herra Arthur lægi fyrir dauðan- um ?" "I'ey!" sagði Geörg með skelfingarsvip, eins og Fred hei'ði kallað þetta með þrumuraust: en þó svo hefði ver- ið. myndi sjúklingurinn ekki hafa heyrt það. "Vertu rólegur. kæri Fred. Eg tók þaö fr.un við manninn, aS segja þér, að frændi þinn væri dauSveikur, og hann er vanur að fara rétt með það, sem honuni er sagt." inginn. Þekking min á yður gefur mér vald og rétt til að varðveita saklausa stúlku frá slikum útlærSum þorp- ara. sem þér eruð." Eldur brann úr augiim hins unga manns, þar si-iu "i'.aðst!" s;,gði Fred háSslega, því hann trúði engu af því. sem hinn sagði. "Eg var ekki heima og sá mann- inn ekki. En bann bafði heðið að skila til mín. að herra Arthur IangaSi til að sjá mig." "Þetta tókst illa til," sagði Georg eins og vonbrigðis- svikun,. \'ð„r nægði ekki að ryðjast með ofbeldi inn í á llVt'nl há" hann mmÚ< S'"n'1 f-vn' misSer6a- Hann 1:' lega. "En mér er það óskil.janlegt. Heldurðu að sá, sem ¦ •,..,• - , , x v • . , , v v , - giatkyr. svo jafnvel læknirinn. sem komið hafði til hans tók á móti boðunum. hafi farið rétt með þau? Maður- hibvli min og neyta nims bratiðs. Nei, heldur urSuS þer . • T , ' " j tra LuiKlunum, var stundum 1 efa um, hvort hann væri i,,n, sem eg baí fvrir þau, er miog áreioanlegur." emnig aö hggja , Ieyni fyftr stulkunni, órevndri og auS- .i-o.S,,,- e«a UfanHi ..,•• -, , x ¦•' x- ,• , ' x c ¦ ,-. • ..,t ,, ¦ , oauoui eoa ntanoi. Einmttt þaö, sagð, Fred með fynrlitningu. lield- trúa. og leioa hana hin fyrstu spor a grötunarinnar v, Tunglsgeislarnir laumuðust inn um smáar rifur. sem urou að fólkinu hefði gleymst að segja mér, aS frændi Sparið þér tunguna. argvituga eiturslanga. Eg þekki voru meífram hintini þykku gluggatjölduni. og samein- minn va-ri að deyja. ef sendibooinn hefði sagt þao. I'ú 'ður og ætl yðar a!t of vel. Bignaleysi og mannraunir eru uðust þar hiiut daufa lampaljósi. Bæði i herberginu og máske trúir því, cn ekki eg. Þú ert enginn auli, Georg, þó förunautar y»ar. Þér hafið ekki tekið mig með i reikn- """ nusimi rikti sannnefnd grafarkyro. þú haldií aS eg sé þ.ið." Svo gekk hann að dyrunum. MeSan Fred Hamilton lá viö hlið Dóru, og sið.tu "Kddu við" sagði Georg og studdi hendinni á hand- lötraSi hægt <<Ur hirouleysislega eftir vegmum, færðist le&8 honum. "Viltu bíoa vio litla stund. Aí ástæoum, dauSinn nær og nær gamla manninum, sem þráoi komu st'nl mer eru óskiljanlegar, hefir þú ekki fengið aS vita. hans. Auk sjúklingsins og læknisins, var þrioji maöurinn 1,verl"'- astatt er "m fríen(la- Eg er hræddur um, að i herberginu, ungur maður, hár og grannur. Hann stóð nann ~(' viís dauoann. svo þao er bezt að ónáða hann hann stóð, utan við sig af reiði. Hann þagði uin stund hreyfingarlaus frainan við rumið. með augun aðeins hálf- ekki-" og reyndi að fá vald yfir tilfinningum sínum. Svo st:,kk opin, og hafði nákvæmlega gát a himun deyjandi manni. | "''" þarft ekki að eyða svona nkirgum oröum, eg skil hann höndunum í vasann og horfSi djarflega a óvin sinn. ''''tta var ^eorg Lamonte, frændi gamla mannsins, og þig," sagði Fred Hamilton gremjulega, "Vertu bara ró- "Þér notið mikið af illtin, og Ósæmilegum orSum," ('rli"s;i ^au^. ,-ið því er flestir álitu. Margir sögSu hann jegur, eg ætla ekki aö leggja völur í leiV þína. HeldurSu sagði hann. og rómiiriin, skal f. "Þér eruð aldraður mað- x ran '".'i"". og við fyríta tillit vjrtist svo, en við -'ið ég skilji þaS ekki, að þú lagSir fyrir sendimanninn að ur — faðir hennar. I>ér nefnio mig fant og mörgttm öSr- nanan athugun komu þeir gallar í Ijós. sem drógu úr fríS- halda því leyndu, aS frændi miiui lægi fyrir dauoanum. um illnei'nun,. En yður kalla eg heimskingja. I'vi væri !(,'k'""""- Hann var dokkur yfirlitum og h.írið var svart En við hvaö varstu hræddur — að eg yrSi keppinautur eg að hálfu leyti sá maður, sem þér segio mig vera og °K s'.iaa"(li ('!í lagðist hétt að höföinu, og vegna þess bar ])'"" á siðttstu attgnablikum frænda min-.? I'ú dæmir mig álitið að eg sé, þá het'ðnð þér meS rökstuddum astæðum ''"" ll,('ira •''' hinu nábleika andliti. Varirnar vantaði hinn eftir þér sjálfum, en í því ferðu skakt. l'.g kseri mig ekk- mátt ávíta mig fyrir það óhéiSarlega, sem eg hefði aö- trislca' rauoa lit. og voru alls ekki aðlaðandi. Andlitið ert nm peningana — mér er alveg sama þó þú takir þá hafst. En eg hefi ekkert ilt gert.—Og svo mælir það ekki a,t var (la"flegt, jafnvel þeg#r Iiann brosti, og þaC gerði — og þú ert lika maklegur til að njóta þeirra eins og þú með yður. að þér haldið anttari eins stiilku og Dóra er, llatl" "" °8 s-v,,fli tenuurnar miallhvítar, en þó var það hefir unnið fyrir þeinx ÞaS er ekki af þeirri ástseou, innibirgðri. eins og þér gerið, og lofio henni þó að fara ckki hrífaadi. Svo hafði hann þann annmarka, sem var þao er — en þú mvndir ekki látast skilja mig, þó eg segði um skóginn varnarlausri. Þér segist þekkja mig. Eg m-'"íí <>nkennil«gur. I'egar minst varoi, greip hann stund þér þao. Nú fer eg upp." Og um leio hljóp hann upp ætla ekki að rit'ast um það við your. Kn þaö segi eg. að "'" annari bendi um ,'tlflið hinnar með svo miklu afli. að stigann. þegar þér nefnin mig fanf, þá eruð þér lygari." Þe8ar 1,ann S^P1" takiiiu. voru merkin eftir hina Iöngu j Georg fylgdi á eftir honurn og kom inn í Iterbergið Gamli maöurinn starði á hann. skjálfandi af reioi.. °g "'>''" f'ngUf hanS B/áanre^ ''af> leil sv" "'• se,n 1,a"" urn ]vlh °& ham Gatu,i n1a;s"rin" ,(';' "PP °f Kaf i;,e(l "Já, eg þekki yður." sagði haint. "()g eg þekki rót- "('rh' Þetta ari eins ''' aís \vna lli,,ar hvítu og vel lögtiðu merki meo hendinni. Svo leit hann til ltiuna tveggja. er ina, sem.iþér eruð áprottinn upp af — alt saman þorpar- hendur s'"'a''' _ ,,a"" var (l"kkkk('(l'l"r og fötin fórti þarnra voru auk þelrra og benti á dyrnar. ar. Eg hugsaði. ;fð eg, að minsta kosti hér. gætj verið h""'"" Vel' ~ Máske var ekki astæí5a t}1 afS ka,,a 1,a"" (V'"'i; ,el a"""" aft"r °"" kIemd1 varir"ar -""''"'¦ °? Iaus við þesskonar fólk. En nú hafa forlögin leitl vð„,- {r[h:m ski,nla,a,a"s'' ('" vi^ viss Uekifæri virtist þó sem st,',ð þannig nokkur augnabltk. Svo snéri hann sét vi« hingað. I'.-tð er vður hepni, að eg læt vðttr fara héSau han" va'rt ha,Y TiI ,,;e""s ef ,,ann ,,elt fyrirlestur og var og gekk „I ásamt lækninum. án hegningar. HafiS nú ráð gamals manns og breytið '' ræm,PaIli' l'a kva* t"l"vert a(V) honum. - Og svo var Id, herra Hamilton." sagði Sir Atkins kurteis- ekki eins aðrir af ySar ætt. SleppiS ;ið þessu sinni því eitt atriSi enn, sem var meira vert en alt annað. "Eg \u Hann 'ega og leit á klukkuna, "að eg fari héSan. Eg get ekki ndi, að undantekning gæti einnig átt sér stað i Lamonte geVt meira. og nærvera mrá virðist hafa fremur æ andi þvi Georg Lamonte var góður maður. i áhrif á frænda yðar." FariS." Hamilton hneigSi "Eg skal fara," svaraði hann giemjulega. "Eg skal fara, því eg veit. að þó eg stæði hér dægtirlangt. gæti eg ekki sannfært yður titii, að eg sé ekki sá fantur, sem þér álítiS mig vera. I'.n ef þér haldíS, að þér hafið skelft mig með illyrðuni og þursaskap yðar. þá er það ekki rétt á Iitið. Eg hefi sagt. að eg ætlaði að konta afttir. og þaS mun eg framkvæma." Kveðjan/ var stutt og hann fór leiðar sinnar. 5. KAPITULI. eftir að hal'a fengiS ettmn, Feðurnir héldtt honuni fram iið sonn sína, sen, fyr-1 Hinn nafnkendi læknir.fór irmyndarmanni. Konurnar hrósuðu honum og ungu stúlk ríflega borgun fyrir ómak sitt. „rnar næsttim tilbáðu hann. Georg fór inn i lestrarherbergið og lokaði á eftir sér. Mínúturnar liðu og klukkan sló. Sjúklingnrinn hreyfði Að því búnu skifti hann um ham, eins og hann hefði skil- sig lítilsháttar og leit upp. Hann leit í kringum sig og ið fiilsku myndina eftir úti fyrir dyrunum. Rólega yfir- festi augun á þessum tveim mönnum, sem voru auk hans bragðið var horfiS, en í 'þess stað komið lymska. hug- i herberginu. Dökk augu, sem ekki voru alveg fjörlaus, lýstu úr hintim djúpu augnatóftum. Georg beygði sig niðtu- og sagði lágt og í viðkvæmttno róm: "l'ekkirðu mig. fræncli ?"' Bros — óviðkunnanlegt bros - - sást á vóruai gamla mannsins. rólf i herberginu. leysi og mannvonzka. Hann gekk uni fulltir al' ilsku og gnísti tönnum. Hefði liðið hálf klukkustund til." ••.'igði hann við sjálfan sig. "myndi þessi glópur hafa komið of seint. Skyldi hann segia karlinum, að hann l'ékk ekki boðin. Eg bannfæri hann. Ö, hvað eg hata li.nui. Eg var ein- 1 tunglsljósi seint að kvöldi þessa sama dags og fyr var frá vikið, kom Fred Hamilton til þessa gamla herra- garðs, sem ,'t tittttigit niílna svæði venjulega var aðeins kallaður "Castle". í'að var liing húsþyrping og óregiulega bygð, ],vi ný- ir eigendur höfðu hver eftir annan bætt við nýjum bygg- ingum. eftir þvi sem anditin blés þeim i brjóst : svo hinn upprunalegi byggingarstíll á "Castle" var gersamlega horfinn. — F.n hvernig sem Castle v;ir nti. sýndist hann í tungsljásinu vera allreisuleg bygging. Hann hafði ver- fer ilann ekk; bur(n héðan? ið aðsetnr r.amonts-ættarinnar frá því að hún tók sér fast aðsetur. Og þó hann væri nú fornfálegur og stillaus, höfðu þessir Lamontar ætið verið stoitir af Kastalanum. Hann lá mitt í Ashmoredalnum. Skamt þaðan rann á og var í henni ágæt silungsveiði. T'að var eini staður- inn á ði, sem nokkurs var um vert. En auk hinn- ar arðsömu veiðiár. og fjölda af stórum Cedertrjám, hafði staðurinn ekkert það viS sig, sem gæti heitiS fjann leið frá eftir litía stund "Ef -- er Fred hér? skemtilegt. ípurgj hhnn_ Byggingin var rúmgóS og fjöldinn allur af herbergj- ' Georg hristi höfuðið. "I'ú ert hérna ennþá," sagði veiki maðurinn stilt og feldningur að senda bréfið. — Ilvað ætli liaiin segi hon- með grafarraust. "Þú gætir vel leik-ið mállausan mann." um? Og hvað ætli ]>eir geri? Það er gott, að þorparinn Daufur roði færðist yfir hið bleika andlit Georgs, en hann Leister gamli er ekki hérna. Þeir geta ekkert. Nei, svo brosti hann og hristi höfuðið nieð auðmvktarsvip. n betur fer er það svo. og eg er frelsaðnr." "Hver er þetta?" spurði berra Artur um leið og hann Georg Lamonte hefði ekki þurft að vera svona kvíð- gant hornauga til læknisins. andi. Fred Hamilton hafði engan hug ;i að spilla fyrir "Sir Atkins, frændi læknirinn," svaraði Georg, og honum, og ekki var lia-tt við, að hinn deyandi, g.nnli liinn ágæti læknir f.erði sig nær og athugaSi æðarslátt maður léti fara að semja nýja erfðaskrá honttm í vil. sjúklingsins, sem mjög var farinn að linast. Fre<J stóð við rúmstokkinn og beið )ir~. að aðsvifið, Hvers vegna er hann hér ennþá?" hvæsti gamli •• ' gamli maðurinn fék kaf og t9, H8i frá. Hrygg,- maðurinn út úr sér. "Hvað getur hann gert — og þvi huga leil hann niður á þenna úttærða, deyjandi rnann, sem svo oft hafði verið honum góður. Jfitt mundi hann Georg brosti aftur. eins og afsakandi. lika, að þeim hafði oft orðið sundurorða. T.undarein- "Við megnm ekki \ firgei'a þig, frændi, fyr en þér kenni Freds voru að sönnu ekki af allra beztt, tegund, e„ skánar." , ágjarn var hann ekki. Hann gleymdi jafnvel Georg og I'að var sem brigði fvrir danfri eldingu í augum gamla hiniim ódrengilega hrekk. er hann hafði gert honum. mannsins. I lann htigsaði ekki „m annað en að þetta væri i síðasta "Eins og þér er kunnugt. er það lygi. Þú hefir ætíð sinni. er han ns.ei frænda sinn lifandi. líann hafði þó, verið —". T»að var eins og doði færðist yfir hann, en eftir því sen, hans lunderni leyfði. oft rétt hoinitn hjálp- arhönd. Loksins lauk herra Arthur upp augunum. "A endanum |)ó," sagði hann, og það var einttngis tneð um. En hún var af sér gengin fyrir elli sakir, e;ns Dg "Hann er hér ekkt, og mér þykir fyrir að verða að niesttt erfiðismunum. að hann kom upp orði. Fred Hamilton hneigSi sig. "Mér þykir fyrir þv'í, aB eg kem svona seint," sagSi hann. "En eg vissi ekki —" Hann þagnaði, þv, gamli maSurinn leit til sínum skörpu og klókindalegu augum. •"Svo Georg sveikst um að koma boðunum?" sagði hann. "I>að var svo sem rétt eftir honum." "Ójú. hann sendi mann, sag'ði Fred, "en —" Herra Arthur gaf honum bendingu meS hendinni, að hann skildi. "Hann er meinslægur fugl, þessi Georg, en þú hefir ættð verið mest einfeldningur." Fred hristi höfuSiS. "Já, eg er hræddttr uffl, að svo hafi verið, frændi." "En Georg er fantur *og heimskingi lika." sagSi gamli maSurinn. "Fred, eg óska — já, eg vildi, aS eg gæti ver- ið við jarðarförina." Fred skildi ekki meininguna með þessum orðum. "Til að geta séð framan í Georg, þegar erfSaskráin verður lesin upp," hélt gamli maSurinn áfram og brosti illgirnislega. Fred roSnaði-, og satt að segja, þó Ijótt væri, þá brosti hann lika. "I'ii verður endilega að vera viðstaddur, Fred. Láttu hann ekki véla þig í burttt." Fred hneigði sig. "Eg vona að |>ú verðir ekki fyrir vonbrigðum, Fred." "Vertu ekki að hugsamm mig." svaraði ungi maðurinn. "Eg hefi httgsaS um þig, Fred, eins mikiS og eg þorSi, því þú ert heiðarlegur einfeldningur. Hvers vegna skrif- aðirðu undir þessa skuldakröfu, sem átti að horgast eftir dauSa minn?" "Eg veit það ekki," svaraði Fred rólegur. "Láttu það ekkt auka þér áhyggjur, frændi." "Það var Georg, sem fræddi mig um þetta," sagSi gamli maSurinn og brorsti háSslega að hinum undirför- ula ákæranda. "Hann hefir einkis látið ógetiS af heimsku athöfnum þinum." Fred hneigði sig. "Við vorum aldrei vinir, en talaSu nú ekki meira." "Eg má til." urraSi í gamla manHÍnum. "Nú eSa aldrei. — Réttu mér hendina, Fred." "Eg hefi haldið í hendina á þér, frændi, síðan eg kom inn í herbergið." "O. eg vissi það ekki. Vrertu sæll, drengur minn. — Gerðu það guðs vegna að gráta ekki." Fred hafði vöknað um augu, og það var auðséð, að hann var i geðshræringn. "Vertu sæll — Iáttu þér ekki bilt viS verSa. — Rétt- læti, Fred! Réttlætil Hvar er Georg? Láttu hann koma inn til mín. Eg" — og háðsbrosið gamla kom aftur í Ijós — "eg vil gjarna sjá hann — eg hefi gaman af að sjá hanii." Ilann lét aftitt aiigiui. Fred stóð dálítið við og J>rýsti hlýlega hina fölit hendi frænda sins. Svo gekk hann hljóðlega út úr herberginu. I'egar hann var kominn hálfa leið ofan stigann studdi han nhandleggnum á handriSið og hvildi þar höfuðið sem snöggvast, svo ekki sæist, aS hann hefði tárfelt. Siðan gekk hann inn í bókhlöðuna. Georg var þar fyrir og hafði bók i hendinni. Fred benti honutit upp á loftið. "Vill frændi minn sjá mig?" spurði hann. "Eg skal fara upp til hans. — MeS leyfi þínu. Fred minn góSur, vil eg ráðleggja þér að lesa ]>essar prédikanir. I'ær inni- halda —" I»að er máske óviðurkvsemilegt að segja frá því, að Pred flevgði bókinni út i horn. Georg tók á sig hrygðar- og áminningarsvip og l'ór. 6. KAPITTJLI. Gamalt máltæki segir: "I'að eru atvik. sem skapa þorparana". Og það voru kringumstæðurnar, sem hjálp- uðu George Lamonte til að vera fantur. Hani, gekk npp stigann og inn i herbergið. þar sem frændi hans lá dauövona. Öviljandi rak hann fótinn í stól, og |)að orsakaði hávaða, sem sjúklingurinn heyrði. Tlann leit upp og sagði svo lágt. að það varla heyrðist: "T'.iuð það þér, Leister?" George var i þann veginn að svara neftandi, en í sömu andrránni fékk hann nýja hugmynd, og hann fór á bak við niuit ji'ildin. Ilvcr svo sem þessi httgmvnd var. þá hafði hun mikil áhrif á hann, því hendurnar skulfu og varirnar titruðu hin fáu augnablik. sem liðu. þar til sjúklingurinn endurtók gpurainguna: "Eruð þaö þér, Leister ?" Georg bretti tnálión, simun, svo bonum svipaði ntik- ið meira til málróms lögmannsins en hans sjálfs. Leister gamli hafði lengi verið ráðgjafi herra Arthurs. "Já. herra minn, það er Leister." Heyrn og skilningur hins gamla manns var orðið mjög Sljófgað. Hann skildi þó svarið. seni hann fékk, og með mikilli áreynslu sneri hann andlitinu þangaS, sem hljóð- ið kon, frá. "Hvar eruð l>ér ?" sptirði hann. svo varla heyrðist ''h'.si get ekki séð yðnr. Sjónin er farin. — T'ér voruð seinn i ferðuin. I.eister. I'ér litigsuðuð. að þér — þekt- uð alt — viðvikjandi gamla manninum, sem hérna ligg- iir. T-*n það var ekki tilfellið. I'að kemur y'Sur á 6- vart og öllum öðrum. Haífð þér séð Fred Hamilton?" Georg þurfti ekki að svara. því gamli maðitrinn haf'ði nóg með sínar eigin hugsanir og vænti ekki svars. Hon- um veittist lika full erfitt að d/aga andann. svo hann g;eti talað. "Hann er niðri. aumingja drengurinn." svaraði hann sér sjálfur. "Það er átakanlegt, hvaS hann er ein- faldur. T»að hefir ;etið verið einn af þeirri tegund í Lamonte-ættinni. F.n .hinn pilturinn — Georg — hann, sem hefir sveimað í kringum mig á öllum rimum, hann er b.eði lieimskingi og fantur."

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.