Heimskringla - 13.12.1922, Blaðsíða 7

Heimskringla - 13.12.1922, Blaðsíða 7
WINNIPEG 13. DESBMBER 1922 HEIMSKRINGLA. 7. BLADSIÐA. The Dominion Bank HORNI NSYKB DAWI 1T» •• iuicbiiuovkb rr. HöiutSstóll, uppb.....$ 6,000 000 VarMJÓÍur ..........* 7,700,000 iilUr eignir, yfir ......»120,000,000 Sérstakt athyeli veitt Ti8ak»t. w«í kawpmann* of vmtaaHÍI* Sp«.risjóðadeildiri. Vextir af innstæðufé Rreiddir »fn háir og annarsstaðar yIB- ff*ntf«fc FHOHK Á. P. B. TUCKER, Ráðsmaíur Leyndarmál hallarinnar (Framhald frá 3. síðu) "Nú er alt umliSiS, Magda," sagSi hann. "Leyndarmál gömlu hallarinn- ' ar, von- og vinleysi mitt, sem eg þorSi ekki aS opinbera þér — a1t er ! umliSiS. Nú get eg sagt þér þessa sorglegu sögu. Þú hefir heyrt nafn vesalings Louisu. Hún var eina systirin mín, 5 árum eldri en eg og uppáhaldsgoö raóöur sinnar. MóSir mín tilbaS hana blátt áfram og skeytti lítiS um mig. Louise bjó í turnherbergjunum þar sem þú varst í nótt. Leynigangur var frá herbergjum móSur minnar til herbergja I.ouise, sem mó$ir mín iiiotaði altaf. Kvöld nokkurt, eg var þá 15 ára, var eg í herbergi Louise (Og skemti henni með ýmiskonar fim- eikaæíingum, sem eg kunni vel, en .sem oft gerSu hana hrædda. Þá fékk eg alt i einu löngun til a8 renna mér niSur eftir vatnspípunni. Hún var í nánd vi8 gluggann í útskotinu unnar, en fylgdi samt me8 taiCaldra J 0g náSi alla leið ofan í skurSinn. AC- þernu inn í höllina og Upp í turnher- ur en Louise tók eftir því, var eg bergi, en þaSan lá vindutrappa upþ í kominn upp i gluggann, hélt mér í herbergi á næsta lofti. Neðra her- gluggastólpann og var a8 vefja fót- bergið var sjáanlega dagstofa, og á unum urh pípuna og ætlaSi aS renna borSinu stóð matur, en Magda var mér niSur, þegar Louise hljóðaði, þreytt og l>að þernuna a8 fylgja sér teygði sig út um gluggann til a8 ná í til svefnherbergis, sem hún og gerði rnior, misti jafnvægið og féll á höf- og fór meS hana upp i efra herberg- uði8 niSur i sfcurSinn. Eg gleymi i8. I>að var aS öllu eins og hi8 neðra aldrei þessu voðalega augnahliki og herbergið, nema að þar var stórt Veit enn ekki hvernig eg komst ofan; framskot í veggnum. ívo glugginn eg man aðeins. að á sama augnabliki var beint uppi yfir hinum djúpa og sa es hræ8slulega andlitið hennar breiða skurðl. Stór og gömul him- mófSur minnar vi8 gluggann og insæng stóð á miðju gólfi, og á höfSa hcyrði tryltu hljóSin hennaf. gaflinum hékk visinn blómsveigur, vi8 V;SS11111 öll, að hún hafSi rot- og undir honum stó8 meS stórum ast> þe„ai- |1UH \^om „jour og (1.lio uin stöfum nafniS "LouW. — Þetta ]el0 Vesalings móöir mín var kom- líktist allmikið grafhvelfingu. [ ;n ; gegnum leyniganginn og sá hana önnur roskin þerna kom inn i detta, og hún misti vitið á sama herbergið. til a8 hjáJpa Mögdu úr augnablikinu, Eftir þetta hataSi móS Eötunum, en þegar Magda spurCí jr lnin ni;„ 0g a]e;t mig vera rnorS- hana, hver Louise væri, sagSi hún, að ingja systur minnar: ef hún heyrSi þaS væri hin framliSna ungfrú, sem ,lafn m;t( nefnt, varö ht'in bandóS. dáin væri fyrir 21 ári síöan, en aö Læknirinn ákvaS, aö hiin mætti aldrei bannaö væri ao tala uiu liana. sjá mig og ao eg yrði sendur á stú- KvöldiS var hlýtt t>x Magda fékk dentaskóla. Afieins einu sinni kom skyndilega Iftngun til að ganga Út Og eg heini. en þá greip hana þvílíkt horfa á höllina aS utan. áöur en hún æði, 'ið viS afréSum aö endurtaka háttaði. Hiui gat ekki skilirj, hvaöa ckki siíka heimsókn. bölvun hvíldi yfir þessu plássi, sem f>egar eg varS fulloríSinn, lctaði sér væri mögulegt að sigra, en hana eff raoa hjá ýmsum sérfræöingum í langaSi út í tuuglsljósið o.^ hreina sinnisveiki. Einn af þeim, Berry loftið. Hún bað llonnu. sem hún |æknir, hélt að skeí gæti að heur.i fann fyrst, að láta ljúka upp hliSinu, batnaÖi, ef marJur fyndi eitthvaö iikt o<; l>að svo Bettisu — svo lu-t síöait |)vj; selll ,,]!; brjálseminni og léti stúlkan — að fylgja sér. Hahna fór hana sja ])a0-_ aS franvkvæiua skiptiti hennar. en Hann sagði við 111154-: "Reynið bei Bettina kom meC gamla hattlnn.og a<^ finna ungá stúlkii. sem er r.á- kápuna. kvæmlega lik himii framliSnu >y»tu" Hún gekk nokknuu sinniun frani ySar, fiytjið hana til hallarinnar r-g oií aftur um brúna yfir skurSinn, og látið hana lifa við náikvæmlega söilm horfði á ^ömlu höllina og turninn kjör og venjur og systir ySar gerSi; með herhergjum sínum, sem áður svo skulum við a%æta, hvaSa áhrif vorn aðsetttr Louise Rabensberg. það hefir; ]>að getur að minsta Vosti Skamt frá turninuin stoð gluggi op- engan skaða gert, og eg skal áþyrgj- inn, og í honitin hélt hún sig sjá föll ast. að nióðir yðar gerir ungu itúlk- andlit, si-ni hurfði a haiia. Hún mk uBni ekkert ilt." upp ofurlágt hjóð, en hélt sig heyra Eg U-itaði í mörg ár árangurs- hljóðið endurtekið í opna gluggamim laust, eg fann enga, sem líktist vesa- þar sem hún sá andlit llonnu rétt á [úigs systur initini. Þá fann eg þig eftjr loksins, kæra Magda mín, 4>ú varst "Heyrðuð þér þetta hljóð?" spurSi henni eins lik og nokkur stúlka gal hun Bettinu. en hún hélt. að ]>að ve.ið. I fyrstuuni hugsaSi eg hvorki mundi hafa verið Hanna. j um trúlofun né giftingu. FaSir þinn Svo gekk hún hroðutn fe.utu inn ' í höllina aftur. borðaði dalitið aí matnuni og fór svo til svefnherbergis sins. Hún vissi ekki, hve lengi hún hafSi sofið, þegar hún vaknaöi við þann grun, að einhver væri í herberginu, sem stæði milli hennar og gluggans og beygSi sig niður að henni. '1 VO stór, svort auií'it sK'nðu í lu-iuiar auga lljarta Mögdu hietti uæstutn að slá og hún gal ekki hreyft sig. Var þetta draunuu' eða martröð? Xáföla andlitið nálgaSist hana nieir og nieir. og litin fann kalda hendi snerta síua, og folu varirnar kistu kiuii hennar. "Louise," hvísl- aði veran. Alt i eiiui uáði Magda kröftum sín iitn. stokk á fættii' hljóðandi og hljóp til gluggans. Annað hljóð svaraði henni. oS hún sá svart klædda per- sónu með hvitt hár blaktandi og upp- rétta handleggí þj6ta til sín, en þá féll hún i yfirliS. Þegar hún rakna«i við aftur, laut Bettina niBur að henni, en Ilanna stóö við rúntið, þar sem svarlklædd persrtha lá endilöng. Magda heyrði Hönnu segja; "Hún er dauS," og á sama augnabliki opn- uðust dyrnar og Albrecht sina i faSm sinn. BARNAGULL ÞÓRDUR LANGI. (Skólasaga eftir Zola.) I. Eftirmiðdag einn, er viS höfSum frí klukkan 4, tók ÞórSur langi mig afsíðis meS sér út í horn á skólagarS- inum. Hann var svo alvarlegur á svipinn, aS eg varð hreint og beint hræddur, því l>órður hafði krafta í kögglum og hnefarnir hans voru stór j ir, og eg vildi sízt af (">llu hafa hann ' . ¦ ¦ mer að ovmi. "Taktu nú eftir," sagSi hann á sínu ! loSna og óþvegma bændamáli, "viltu vera með ?' "Já," sagði eg án þess að hugisa mig itin og varð þegar upp með mér j af þvi, að geta veriS i félagsskap ' með ÞórSi langa. Hann sagSi mé'r,' að hér væri uni samsæri aS ræSa. I'ví verðiir ekki tueð orðum lýst, hve þessi heimulegu trúnaSarmál höfSu' þægile^ áhrif á tuig, og þvíl'kum á- | mikla upphæS til framkvæmdar á- formi ininu. En þegar eg kyntist þér betur — ó. Magda, þegar eg sá þig ganga um hið fátæklega heimili þitt, svo l>Iiða. svo yndislwga, breyttist skoðini miti og eg fór að elska þig ai ölltt lijarta. Iliiin góSi alfaSir samþykti ekki niitt upprunalega áform. en hann hefir tekið vesalíngs móSur ntina til sín. og ]>að ei' líklega l>e/t þannig. Ef áfoiinið hefði hepnast. þá hefðir ]>ti fengÍS að vita alt sam- stundis. Vesalings móSir mín stóð við gluggann og sá ]>it;' koma. Alt kvöldiS var liún órólegri og í tneiri geSshræringu en hún hefir verriS i mörg ár. Seinna sá bún þig á rúminu: þar stóð lu'in lengi kyr og blíS og ástúSleg. Þegar |>ú varðt háttuS, ttwldist 1-éi'in iim leynigang- inn inn i herbergi |>itt, og þegar ]>ú svafst. fór hún að skoða fotin. setn þú varst í og I.otiise hefði átt. Hanna elti hana altaf. og sá hana ganga að rúminu: þar stófi hhún lengi kyr o<j horfði á ]>iy; hliðuni augum, lattt svo niðiir 00- kysti þig alÚSlega ttm leið I o<í hi'm nefndi nafniS Louise. ; Þetta var tvísýniS — o,!í .^tið einn I veit, hvernig ]>að hefði endað, ef þú greip konu hefojr ekkj oym j;lfn hr;l.(ld Qg bu varSst, elskan mín, svo hrædd, að þú hrifttm hefi eg varla orðið fyrir siö- ar. l'etta var i fyrsta sinn, sem eg fékk aS vera með í glópskubrögSum. Mér var tniað fyiir leyndartnáli og eg átti að vera meS i orustu. Qg hræSslan, sem l>jó með mér, er eg hugsaSi til ]>ess, að vetða luér til hneisu, átti eflaust góSan þátt í því. hve dæmalaust eg var glafiur yfir hinu nýja hlutverki niínu, sem með- sekui' samsærismaSur. Eg stóð líka þegjandi af aSdáun meðati f>órSur langi lét dæluna t,rallga- Hann sagSi méi frá þessum leyni- ráðimi i nokkuS byrstum tón svo foiii hotiuni fyndist eg liSléttur. l*'u hami komst -amt á aðia skoSun, er hann sá, hve hugfanginn .eg var og og aS ánægjan skein út úr andliti miiui. Þegar klukkmini var hringi öSru siimi Og við áttitni að fara hver á siuti stað i roðintii til þess aS ganga inn í skólann. þá hvíslaSi liaim aS mér: "Ivtta er afgert, er þaS ekki ? f'ú er með . . . I'ti miitt ekkj vera hrædd ui': ]>ii ferð ]>ii ekki aS koiua upp tim okkur '." "Nei, nei, þaS skaltu fá að sjá . . • þaS sver eg." Ilanii leit til min hvössum augum, mynduglega eins og fullorSinn maS- ur. 01;' héll áfram : "Ef þu gerSir það, þá ætlá eg raunar ekki að berja þig, en eg segi öllum, aS þú sért svikari, og þá vill enginn sjá þig framar." Eg maii enn glögt, hve kynlega verkun þessi hótun hafSi á mig. Hún hleypti i mi,u <ifur-hti.u'rekki. "Ja' hugsaSi eg, "þeir mega gjarna gefa niér tvii þtisund vers aS læra. en fari eg l>á bölvaSur, ef eg svik ÞórS!" Eg l>eið með sti.irnlausri ó- þolinmæSi eftir miSdegismatnum: UppþotiS átti að brjótast út i borS- stofunni. II. I'óiðtir langi var fra Yor. FaBir hans. seni var bóndi og átti nokkrar jarSir, hafði veiið í uppreisainni, er stjórnarskrárrofiS kom af staS 51. Hami haiði vet'ið skiliiiu eftir -t'111 datiður á Uchane-vígvellinum og hafði siSan hepnast aS leyna sér. Og þegar haiin siðar kotu fram. var ekki amast viS honum. En yfirvöld og höfftingjar sveitarinnar og þeir sem lil'ðti af reiittiiiiim a! eTgnum -iiiunt. þeir kölluSu hann ræningjann. Ræninginn, þessi heiSvirSi, óment- aði maðui', sendi son sinn i skólatm i \.....\n efa ætlaSi hann að gera hann aS lærSum manní, til þess aS vinna fyrir því máli, sem hann hafSi unniö, aSeins meS vopni í hönd. ViS á skólanum höfSum óljósa vitneskju um þessa sögu og þaS var til þess, að við skoSuSum þenna félaga sem hættulegan mann. ÞórSur langi var annars miklu eldri en við hinir. Hann var nærri átján ára gamall, en var þó ekki nema í fjórSa bekk. En enginn þorði að glettast til við hann. Hann var einn af þessum nautshausum, sem áttu ilt með að læra og kunnu ekki að draga ályktanir, cn ef hann lærði eitthvað. ]>á kunni hann þaS full- komlega, þaS sat i honura til eilífSar. llann var sterkur og stinnur, eins og hann væri högginn út úr bergi og sjálfsagSur drotnari )>iltanna í fri- tíminn. Og attk þess var hann vænn Og^góSlátur, sem framast varð á kos- ið. Eg sá hontiin aldrei sinnast nema einu sinni. hann ætlaði ]>á að gera út af við einn umsjónarmanninn, sem hafði haldiS því fram, að allir lýð- veldismenn væru þjófar og morð- ingjar. I'að lá við að l'órður langi yrSi þá rekinn tir skóla. ÞaS var ekki fvr 011 löngu síBar, er mér eitt simi tlatt í hug gamli félagi, að eg skildi hið milda og sterklega fas hans. FaBir hans hlaut að hafa ketit liomini snemma að standa við rétt mál. III. ÞórSi langa þótti skemtileg skóla- vistin og )>að furSaSi okktir liina mjög á. En eitt var l>að ]>ó. sem kvaldi hann og píndi, en ]>að var sult- urinn, því ÞórSur var altaf hungr- aðtir. I'.n hann þorSi ekki að minn- a-t á þaS mannsins máli. Eg liefi eflaust aldrei -éð slika matarlyst. En hann, sem annars var svo drambsamur og hafinn yfir okk- ur smælingjana, liann gerSi stundum svo lítið úr sér. að leika einhver fíflabrögS^ ef aS hatin fékk brauS- bita fyrir þaS, eSa eitthvaS að nasla. llaim var v.'iimr nægum mat i sveit- inni þarna undir Máresfjöllunum, og viSbrigSin voru honum margfalt meiri, en okkur hinuin. þetta nauma f;eði. sem viS höfSum viS að Inia t skólanum. V"enju1ega var þaS EæSan, sem viS ræddum aSallega um, er v«8 vor- 11111 iiti i skólagarSinum, og héldum við okkur þá gjarna út viS múrmn. þar sem skugga bar a. ViS vormn töluvert inatvandir. Eg man sérstak- lega ei'tir. aB okkur þótti vondur porskur í rauSri idýfu og batmir i hvitri idvfu. Dagana, sem þessir réttir voru á horðum. ]>á vorum viS óánægSir frá morgni til kvölds. Og ÞórSur langi kvartaði og kveinaSi nieð okkur, af tómri skyldurækni, þvi aS hami hefSi getaS etiS af þessari fæSu. að minsta kosti þafj, sem setl- aS var sex af okkur. Atmað var þaB ekki, sem gekk að l'orði langa, en að liaun l'ékk altlrei nóg að borSa. Forsjónin hafSi ver- ið svo hláleg að skipa honum sæti við hliS umsjónarmannsins, sem var ungur náungi og efttrlátur, og k>f- aði okkur aS reykja, þegar við vor- tmi á i;an.ui úti. SÚ hefð \/r i skól- .'imitn. að keiuiariiir gátu EengiS helmingi meiri mat en við hinir. Og þiS liefðuð att að sjá hornaugun, er ÞprSur langi gaf báSum litlu pyls- iimmi, settt lágv á diski umsjónar- mamisiiis. þegar pylsur voru á borð- uin. "Eg er helmingi stærri en haiin." sa-ði ÞórSur langi eitt sinn við mig. "og þó fær hann helmingi meira að borSa en eg. Raunar hefir hann ekki heldur of mikiS, því aldrei leyfir hann!" IV. En foringjar drengjanna höfSu mi ákveðið, að við skyldum nú loks gera uppreisn .síegn þorskinum i rauSri í- dýfu ng baununum í hvítri ídýfu. Auðvitað var I'órði boðið a'ð taka aS sér aðal fortistu samsærismanii- anna. Fyrirætlun foringjanna var hetjulega óhrotin: Þeir héldu, aS það væri nóg að láta matarlystina gera verkfall og neita að borSa nokk- uS, þar til brytinn lýsti þvi hátiSlega yfir. að maturinn skyldi hatna. ÞaS er eitthvert fegursta dæmi um sjálfs- afneitun osí hugrekki, sem es þekki, að I'órður langi skyldi failast á þessa tillögu. Ilami tók að -ér forystu þessarar hreyfingar með hitm sania rólega hugrekki, sént hinir fortm Rómverjar, er fórnuSu sér fyrir vel- i'erð ættjarSarinnar. l'vi hverju lét hann sig það skifta,' þó hann sa-i þorskinn og baunirnar hverfa aftur? Il.-inn, sem aSeins hafSi eina ósk, og þaS var aS l'á meira af þeim, fá fulla saðnins;u ! Og þaS var ]>ó fariS fram á það við hami. að hann fastaSi. 1 lann kannaðist við )>að löngu SÍ8- ar. er eg hitti hann, að aldrei hel'ði reynt eins og ]>.i á lýSveldis-dygSina, sem l'aðir hatis hafði innrætt hon- ttni — að leggja sjálfan sig i sölurn- ar fyrir velíer'ð almennings. l'm kvöldiS, daginn sem viS átt- um að fá þorsk i raiiðri ídýfu, byrjaSi verkfalliS i borðstofunni raeS fyrirmyndar samheldni. Vi8 máttum ekki -makka á Ö8ru en brauSinu. Fötin meS þorskinum vorii borin inn. eu við snertum ekki viS liomim. borSuSura aðeins okkar þurra brauS, alvarlegir eins og viS voritm vanir og án þess að hvislast a. Sami skrikti i þeim minstu. I ÞórSur langi var ágætur. Hann fór svo langt fynsta kvöldiS, að hann smakkaði ekki einu sinni a brauSinu. Ilami studdi háðuni aln- bogunum á borSiS og leit með fyrir- litningarsvip á umsjónarmanninn. sem át tnáltið siua. MeSan á þessií stóS kallaSi efnr- HtsmaSurinn á hrytatni. setu kom i hendingstkasti ¦ inn i borSstofuna. — llanti hélt þrumandi ániinninsíarra'ðu J fir okkur og vildi fá að vita. hvað við hel'ðum tit it matinn að selja. ír.itiii -makkaði a ínatnum og lýsti ]>vi \ fir. að liaiiu væri ágxettu-. ]>á stiið ÞórSur langi upp. "Ilena niimi." sagSÍ Iiann, "fisk- urinn er tildinn. við getum ekki tnelt hann." "(i'nei!" kallaði umsjónarmaSur- inn nt; gaf brytanum ekki tíma tii að svara "hin kvöldin hafiS þér þó etiS hér uin Itil alt af falinit cinsatnall." ÞórSur langi var8 kafrjóður. Þetta kvöld var okkur !>látt 'áfram skipaS i rúmiS með þeim ummæium, aS viS myndura hafa áttað okkur á ]>e-su á morgun. Dagin neftir og næsta dag var ÞórSur langi ægilegur. I'að. sem umsjónarmaSurinn sag8i. hafði kom- ið við hjartað i lioiuim. Hann hélt í okkur kjarkinum, og ódrengir hefB- 11111 við veriS, ef viS hefðuni gefist upp. Nti þótti houum sæmd að sýna, að hann gat látiS vera að borða, ef lioiuim hattð svo við að horfa. Hami var reglulegur píslarvottur. hinir földtim i skúffunum okk- ar súkkulaði og annað teelgæti, svo við þyrftum ekki að borða eintómt hraiiðið, sem við hofSum fylt vas- ana af. Ilanu ;itti ekki neinn ætt- mgja i borgrnni og var annars frábit- inn öllum sætindum. Ilatin ;it aðeins skorpurnar, sem hann fann eftir okkur. Þriðja daginn sagði brytinn, að hann hætti aS láta hrauð ;i horðið. þar sem ekki væri snert við fðtunum. l'a brauzt uppreisnin út við morgun- verðimi Þetta var daginn, sem við áttum að fá baunir í hvítri idýfn. ÞórBur langi, sem var alveg orð- mn eySilagður af sulti, spratt upp. Hann þreif diskinn af umsjónar- nianiiimmi, sem altaf át það bezta og reyndi að æra upp i okkur sult, henti honum yfir endilangan salinn og hóf aS syngja Marsaillaisen með þrum- andi röddu. \'ið tókum allir undir. Diskar, oiils og flöskur þutu eftir salnum. UmsjónarmaSurinn stiklaði yfir hrotin og flýtti sér út frá okk- ur. A leiðinni fékk hann baunafat í hnakkann og idýfan lá eins og kragi mn hálsinn á honum. Nú varð að víggiroa staSinn. Þórð ur langi var skipaSur foringi. Hann lét hunka Ixuðtuuun tipp fyrir dyrn- ar. Mig minnir. að við héldum all- ir á hnífum, og altaf sungum viS Marsailaisen. UppþotiS var hrein stjórnarbylting. Til allrar hatningju voruin við látnir eiga okkur í þrjá klukkutima. T.iklega hefir verið sent eftir lögregluþjónura. Þessi þriggja tíma gauragangur natg8i til aS kæla í okkur MóSiS, l himim enda borðsalsins voru tveir stórir gluggar, sem sneru út a'ð skólagarðinum. Þeir, sem huglaus- astir voru og voru orðnir hneddir af þvi, hve lengi við tirðum að Iuða eftir hegningunni, opnuSu hægt ann- an gluggann og hurfu þar út um. Svo foiu aðiir^ á eftir smám saman og brátt voru ekki eftir nema einir tiu eða tiilf af upphlaupsmönnunum í kringum ÞórtS langa. Þá sagSi hann hörkulega: "Farið tit félaga ykkar, það er uægMegt, að einu sé sekur." Hann sneri sér að mér, sem stóS ennþá ráðalaus: "F.g le'ysi ]>ii; af loforði þimi. heyr- irðu þaS !" Þegar lögregluþjónarnir höfSu brotiS u|>!> einar dyrnar, fundu þeir J'orð langa. þar sem hann sat róleg- tir á eiiui horðshornitui aleinn með borðhúnaðinn brotinn alt umhverfis sig. I'atui dag var hann sendur heim til EöBur sins. Kn hvaS okkur viðveik. ]>á hiifðum viS litla gleSi af upphlaupinu. Nokkrar vikur feng- um við hvorki þorsk eSa baunir. En svo kom það aftur á borSiS. Þorsk- urinn var þá í hvítri ídýfu. en baun- irnar í rauSri. VI. Löngu síðar sá eg Þórð langa aft- ur. Hann hafði ekki séð sér fært. aS halda áfram námi. Hann yrkti nú jörðina. sem hann hafði erft eft- ir foður sinn látinn. "Eg hefði orðið ónvtur málaflutn- ingsmaður <><;¦ ónýtur læknir." sagði hann. "því mér veitti erfitt að læra. ÞaS er hetra. að eg er bóndi. Það fer vel á því . . . l<að gerði ekkert til, þó þi'S birgSust mér svona dásamlega. — Mér þótti svo góSur þorskur og batinir !" (Unga Island.) ]>auzt hljóðandi upp Úr rúminu og aS glugganum. Vesalmgs móðir mín hélt auðvitaS i ]>essari augnablikshi ;eð-lu. að það væri sami lorgarleikurinn, sem nn y.-ði endurtekinn'. Þa8 var of mik- ið Eyrir hennar veiklaða líkama og sál. svo hjarta hennar vprakk. FriBur sé með sálu hennar. Vegir guðs eru ,órannsakanlesíir. hann varð ekki viS ' bón minni, en það sem hann lét ske, er þó líklega okkur til góSs," sagSi ungi greifinn og þrýsti konu sinni aC hj^irta sínti. (J. V. þýddi.) Lárus J. Rist kennari á Akureyri. 'l'il átthaga yl það kyndir, þá æsku litutn ból. — Þú sýnir mætar myndir og miSnætur skin af sól. Af ferSamönnum flestum frenistur virðist mér: Og einn með s;óðum gestum ]>ú getur tali-t hér. A ferSum ]>ú firrist raunum, ert frár á les;'s; sem hind; gengur um hella í hraunum og hæstan jökultind í elfur og vötn þér viudur, þig varðar lítt um brú. Sem selur ertu syndur og sundtök kennir þú. Flyt þú mi fyrirlestra á Fróni, þá kominn ert heim. um ljósin. seiu loga vestra. á leið nianna í Vesturheim. Illvntu að l)t;eðrahandi betur. ]>vi hér fékst gist. Pnr kveðjur feðralandi frá oss hér — I.árus Rist. G. H. Hjaitl'm. Wpg. 28. nóv. '22. -xx-

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.