Heimskringla - 07.03.1923, Blaðsíða 7

Heimskringla - 07.03.1923, Blaðsíða 7
WINNIPEG, 7. MARZ, 1923. HLIMSKRINGLA 7. BLAÐSIÐA. The Domínion Bank XWJRNI NW'I'HK UAMB ??¦. •« SHURHKUOKM »T. Höfuðstóll, uppb. Varaajóður ..... ill»v eignir, yfir . ....$ 6,000 000 ....* 7,700,000 ....$120,000,000 Karatakt athyell veitt tí**** "ii ItaupmaniMt oe wrtmt> jMNk. SDMisjóðadeildiu. Vortlr af innstæðufé greiddir .*in háir <>g annarsstaTja? rlö- >rf>ng8t PHONB A P. B. TUCKER, Ráðsma&ir Athugasemd viS grein eftir I'. G. Magnús i Lögbergi 22. febrúar. Greinin er um söngsamkomur Egg- erts Stefánssonar i ArgylebygB. Ilef- ir herra Magnús hlaupiS þar gönu- skeið þa8, sem þjóSræknir [slending- ar mumi seint fyrirgefa. Lýkur hann tvímælalausu lofsorSi á söng Egg- erts, þrátt fyrir allharSa dóma. er söngvarinn hlaut i stórblöSiun Winni- peglxirgar. "Má eigi svo til ganga, bræður mdnir." Ilvar mun íslenzk list lenda. ef islenkir meiin eiga einir uni hana aS dæma? Og ])á færist skörin upp i bekkinn, þegar aS vettugi er virt þaS. sem (ínskurinn hefir nm oss aS segja. AhnaBtveggja hefir ekki herra Magnús kynt sér dóm nefndra bkiSa. eSa hann hefir ( þvert ofan í allar meginreglur Islendinga) dæmt án hliBsjónar álits hérlcndra manna ; þvi þeir einir munu bera skyn á þaS. sem gott er og fagurt meS þjóSarbmti voru. Hva&a gildi hefir þaS, þó islenzk a'þvða gráti og standi á öndinni,, þegar islenzkur listamaS- ur hellir yíir hana fló8i lífs og Ijóss -— ef Enskurinn hefir lítið gott um þann listamann að segja? IIvaða vit er i því aS láta htekkjast af því a8 strengir hjartans eru snertir, ef þaS er án samþykkis hérlendra manna? E5a kemur þaS til mála, a8 Islend- ingar fái notiS eldmó8s Eggerts, ef ensk stórblöB segja aS hann gretti sig? Nei, herra P. G. Magnús hefir hlaupio á sig. En ]><'> hvergi nærri eins hatramlega i ])essu efni. eins og þar sem hann lofar lag eftir Björgvin GuSmundsson — "Nú legg eg augun aftur". Þar hleypur herra Magnús hreint og lieint á hundavaSi I Björgvm þessi hefir fengist viB a8 semja lög i mörg ár, <>g Iiefir ef til vill gert eins mikiS i þá alt eins og nokkur annar Islendingur — fyr e8a siðar. En "vér litum svo á máliS", að þaS gangi glæpiun næst, aB ljúka lofsorSi á verk þcssa tónskálds, er kallar "lazz" klám og nýtizku vaude- vílle-söngva leirburð. E8a hvernig ættu Ainerikumenn aö leggja þeim náunga liösyröi ? Enda heíir þaS sýnt siií i mörgu, aS Björgvin ]>es i er mesta "hutrtbug" á svi8i tónlistar- innar. Og skal ni'i gera nokkra greín fvrir þessari staShæfingu. 1. Á Islendingasamkomu á Allen leikhúsinu í vetur voru sungin lög eftir menn. sein tæplega geta allir tal- ist tónskáld. I'ar var Björgvins hvergi getiS. Kn eins og Lögberg komst svo gullfallega afj orSt: "Eng- an slíkan visi ti! þjqfHegrar söng- menningar má þegja í hel". Getur nú herra MagnÚS látið sér til htigar komsi, að nokkuð sé i þaÍS variS. sem Björgvin skapar? A þessari söng- samkomu voru einnig sungin lög eft- ir annara þjóSa inenn. Kemur þar til greina víSsýni þj68r»kninriar, eins og á Jóns Bjarnasonar skóla, þar sem mikif) af textunum eru íslenzkar þýíJingar. En nú er Björgvin ekk- ert nema tslendingur og neitar og neitar a6 ajia annara þjóöa verk. Ma'tti benda herra Magnús á ]>aS. aS síSan l'.inar myndhöggvari settist aS i klettaborg sinni á Islandi. hefir lít- Í6 uin haiui spurst hér vestra. en á rneöan verk hans urSu á vegi enskra blaSamanna, var Iians oft getiS í vestur-íslenzkum MöSum. \'ú á hann þa8 ekki skiliS. 2. SprenglærBir tónfræ8ingar ís- 'enzkir i Winnipeg hafa aldrei látiS Björgvms getiS aS neinu. Fíf þeir líta á verk hans, sjá þeir kvintir og allan þremilinn og heyra — já, guö veit hvaö ? Og ætlar svo hr. Magnús og íslenzk alþýSa ArgylebygSar aS koma upp með þá fjarstæSu. a8 "Bænin" hans Björgvins sí fegur? 3. Islenzka I>jóSræknisfélagiS lagSi til síSu fjárupphæð, til þess aS glæSa islenzka sönglist í Winnipeg. Björg- vin var i höfuSstaSnum i alt sumar sem leiS. Hann 'hefir talsvert feng- ist viS aS ,-ei'a söngfélög. Heldur nú hr. Magnus aS hann sé til nokkurs nýtur í þessa átt, fyrst Þjó8ræknis- félagiÖ fann hann ekki aS máti þessu viSvíkjandi ? 4. Björgvin ritaSi grein um áminsta Allen-samkomu. Lögberg, þessi út- vör8ur vélsæmis vors og þjóSemis- þrifa, kannaöist ekki vi8 fangamark höfundarins, hafSi ef til vill aldrei héyrt nafnsins getiS. Og hver og hvar er ]>á þessi höfundur aS laginu, sem Argylebúar <lá svo mjög? 5. Vestur-Islendingar eiga í fórum sinum krítikussa, sem kunna a8 dæma um alla skapaða hluti, er aS lisl og vísindnm lýtur, þótt ]>eir beri ekki nokkurt skynbragS á |)á hluti. Mundu þessir menn <'kki hafa ritaS uni verk Björgvins, ef þau væru þess virSi, aS þeirra væri getiB ? 6. Blóts-gestur ritaSi fréttagrein um siSasta ÞorrablótiS á Leslie. Seg- ir hann þar satt frá um, aS litiS varS úr söng Björgvins og hans manna, eftir að þjóftræknin fór af staS. Iliin fór hvitíyssandi Og "canvassaudi" yfir salinn. Roskinn maSur sagSi mér aS þaS væri eittluaS i logum Björgvjns, sem blési á íslenzka glóS, ]>ó lu'ui væri falin undir hellubjargi vestrænnar efnishyggju Þetta þurfa þjÓSræknir menn aS muna; þvi ekki þyrfti nieira íil aS lin-nna hina li'ingu og dýrmælu nafnaskrá ÞjóSræknis- félagsins, en aS logaSi upp úr í huga einhvers ærlegs Islendings. Ovarlega er því iariS. ef lög Björgvíns eru lofufi. En nú ætti hr. Magnús og aSrir Argyleln'iar aS sjá heimskupör sin — aS verSa hrifnir af einu smálagiuu hans Rjörgvins Gu8mundssonar. ÞaS er enn viSsjárverSaia vegna ])ess. aS höfimdurinn á urmul af miklu stærri og betri verkiuu. 1'aS er gott og btessaS aS verSa hrifinn. En væri ekki vissara aS in\n<Ia sjóS, seni verja'mætti til ])ess aS kaupa álit bér- lendra bla&a því í vil, sem vér höfum ánægju af aS heyra? Alt þesskon- ar fæst fyrir peninga bér i Ameriku. Er ekki hér beilmikiS verksviS fyr- ir Þjó8ræknisfélagi8? Er ekki tvi- sýnt um, bvort róSraríélag yrSÍ nokk uShappasælla ? Httl er óhugsartdi, aS vér leyfum oss aS dá þaS. sem licrlcutlir inemi vita ekki iim aS jafn- vel sé til ! A5 endingu vona eg aS ArgyTe- buar be\ri ekki i bráS fleiri !<">g eft'ir Björgvin Guömundsson" þvi s\<> g.eti fariS aS þeir gleymdn goSnm raSum, <>g klöppuSu lof i lófa þeirri list. sem skeytir bvorki beimsku tizk- unnar né bégóma binna skri ftlærSu. J. V. Pálsstin. keisara, sem þjáöist af magaveiki, að hann skyldi taka ákveðið lyf, bora holu í axarskaftið og sniokka lyfinu inn i hana; aS því búnu skyldi hann gripa um skaftiS, þar sem bolan var, og höggva viS þangað til hann svitn- .iSI . þegar IvfiS befSi breyzt i loft af hit;i handarinnar, ])á yrSi sýkin bötnuS. Og í raun og veru reyndist þetta réttur bati. l>essi keisari er ekki sá eini, sem eftir reglulega tilraun hefir komist að því, ;iS likamsæfingar og likamleg vmna er á; þjáningum. SkrifaSu þetta ekki. "SkrifaSu þetta ekki. sagSi faSir inn viS son sinn, er skrifaSi eitthvað raeð demanti á gluggarú8urnar. "!'ú getur ekki þurkaS þaB af aftur." Skrifum vi8 ekki á liverjum degi eitthvaS. sem ekki er hægt aS þurka af áítur? TalaSir ]>ú ekki nýlega eitt óvin- gjarnlegt or8, <>g særSir meS því til- ftnningar tryggs vinar? ÞaS hefir tinSiS sér iiiii eiiis og demantsbrodd- ur og ]>ú getur ekki eySilagt ]>aS. llvislaSir ]>ii ekki vondri luigsun aS félaga |)inum, sem gerSi blett i huga hans, er ekki ver8ur þveginn af? Gættu þess, hvar þú skrifar og hvaS þú skrifar; þvi prófdagurinn keiuur Scinna, þegar rit |)itt á aS op- iuberast og |u"t aS bera ábyrgS á þvi. sem þú hefir skrifaS. (yftindsvcrð upfiskera. Eitl áriS, þegar uppskeran i Vest- ur-Ameríki.i var óvauaU'ga gó8, var i einu blaSinu sagt frá ]>essari gleSi- legu nýiuig á þenna bátt: "Skelfilegar nýungar koma frá vesturhluta búnaðarsvæSis Cherokee- kynflokksins. ÞaS er sagt frá þvi, aS drengur bafi klifraS upp eftir maisjurtarlegg, til aS sjá hvort mais- kornin væru fullþroskuS, en nú hækk aSi jurtarleggurinn braSar en dreng- urinn gat klifraS niSur. Drengurinn sést iiú ekki lengur. l'rir ineiin Iia ía tekiS aS sér aS höggva jurtarlegginn niSur, til þess aS forSa drengnum frá aS svelta í liel. en bann vex svo fljótt, aS þeir geta alilrei lioggiS tvö högg á sama staS. Drengurinn hefir ekk- ert annaS en mais aS lil'a af, og hann er mi þegar búinn aS kasta niSur ma- is i l"i<>ra poka." X.H. — Eftir að athugasemdir þessar voru skrifaðar, rak eg mig á aSra meinloku i Lögbergi. Einar P. Jónsson lofar mjög þetta sama lag, sem varS Arg\ leliuuni aS ásleitingar- steini. 1-'.. I'. J- er skáld. eins og mörg kvæSi bans liera vot tum. en þar eS ekkert befir veriS þýtt á önn- ur mál eftir hann. ættumvér ekki aS fara meS gildi kvæSa bans í bámæli. Skáld er han nþó. og skald eru galla- gripir, þeir geta orSiS sv<> hrifnir, aS þetr gleymi öSrum þjóSum i svip, og lofi þaS, sem fagurt er. þrátt fyr- ir alla bolvun. Hefir bann haft bau <uS uni eitt siiiála<l Björgvins Gu8- nuindssonar. aS ef nokkur mætti marka þau, er þessi ltjörgvi nsá 1ista maður. sem þiólS vor hefir tengst beSiS. Og hvaSa tieimildir hefir E. l'. I. þessi til aS gera slikar staShæf- ingar um B. G. á meSan Knskurinn befir ekkert sagt um lagasmið hans? 1. l'. P. (ilc<)hi af />í'í <i<) </<•/<(. Hinn mikilsmetni enski sagnaritari Tómas Carlyle. var fæddur á bónda- b.-e a Skotlaridi. Foreldrar hans voru fata'kir. en --kildu bonum þó el'tir mikinn arf með þeirri kristilegu fyr- irmynd, sem þau gáfu honum. Skildingana. seni drengurinn gat umiiS sér iini á einn eSa aiinan bátt. geymdi liann í- leirkrukku á efstu billuniii i skáp íiokkruni. l-'.inn kaldan vetrardág voru för- eldrar hans farnir til bæiarins. l'á kom fátækur og kaldur maSur. sem barSi aS dvrum <>g baS uni hjálp. í Thomas var8 mj<">g klökkur v.iS aS l sjá þenna vcsalings mann. HraSaSi sér inn i slofuna. sté upp á stól. tók krukkuna og tæmdi bana i tófa fá- tæka betlarans. Þegar drengurinn var fullþroskaS- ur og orSinn aS stóruin, na l'nfr;eguin nianni. lvsir liann tilfinningum sinum þenna dag á þenna hátt: "F.g vissi ekki fyr en ])enna dag. bverju mætti likja viS riki liiminsins." -XX- Smívegis. Eftir J. V. Undraverð hckning. Hinn nafnkunni uppfyndingamaSur Thomas Edison segir frá liflækni nokkrttm, er skipaSi nafnkunnum Elzta skáldsagan. Kl/.ta skaldsagan í beiminuni er ef- laust SÚ saga. sem fyrir 3200 árum siSan var samin af egypzkum manni. Enana aS nafni. Nafn skáldsögunn- ar er "Saga tveggja bneSra". Höf- undurinn var hirSskrit'ari hjá Me- ramtab konungi Kgypta. sem álitinn er aS vera sá k'araó. sem réSi riki þegar tsraelsínenn fluttu frá Kgypta- landi. "Saga tveggja bneSranna", sem skrifuð var til skemtunar fyrir syni Meramtahs. var skrifuS á 1() sefpapp- irsbl<">S meS belgiri'mum. AriS 1857 eignaðist ítölsk kona ]>essa verSmiklu bók. sem se1<li hana nokkrum árum seinna til British Museum í Lundún- um, þar sem hún er enn geymd og álit- in aS vera meSal merkuslu bóka sal'ns- ins. --------------------XX-------------------- BARNAGULL SkrifaS af scra E. J. Mclan. Hann frétti m'i aS Maximus Rómakeisari væri mjög ' voldugiir. svo aS hann lagSi af staS til Itatiu og komst il lifvorS kefsarans. Maximusi þótti auðvitað vænt um aS hafa slikan risa í návist sinni, ef hættu skykli liera aS höndum, þvi aS slíkt gat ;etiS !><>riS viS á þeim dögum. Offero varS nú mji'ig nafnfrægur, þvi aS hann var svo bugaSur. aS liaiin kunni ekki aS hræSast. Gekk hann ætiS fremstur í öllum hinum fjöln^örgu orustum. sem Maximus keisari háSi um þær mundir. Dag nokkurn hélt keisarinn hátíSlega sigurfor, eftir rómverskri venju, <>g á eftir var slegiS upp mikilli veizlu. A meSan sti'iS á niáltíSiiiiii og drykkjunni' kom skáld eitt fram og flutti kvæSi sitt um sigurinn. I kvæSinu var Kölski oft nefndur á nafn, <>g i hvert sinn er nafn hans var nefnt. signdi keisarinn sig, rétt eins og hann væri bræddur viS þanu. sem bar þetta nafn. Þar sem Offero bat'Si aSeins veri8 illa uppiýstur fjárhirSir, furSaSi hann sig á |)essu : <>g þegar bann var einn orSinn meS keisar- amim. spur8i hann hver Kolski væri, <>g bvers vegna hann gerSi krossmark fyrir sér. þegar hann væri nefndur. Keisarinn var tregur til aS segja honum þetta, en lét ])ó loksins tiIleiSast <>g sagSi hoiiuni þá. aS Kiilski vari óvin- iir allrar veraldarinnar, og krossmarkiS væri gert til þess aS reka hann í brottu. Xú verSum viS aS minnast þess, aS Offero bafSi heit- streiigt aS þjóna aSeins þeim, seiB mestur v;eri. og er hann nú heyrSi aS Kölski værisvona máttugur, að jafn- ve! Rómakeisari væri hræddur viS hann, þá ákvaS hann aS fara úr þjónustu bans og finna þenna nýja húsbónda. Ilann vissi ekkert. bvar liann átti aS leita hans, því þótt fólk léti eins og Kölski væri alstaSar, ])á vissi enginn, hvar liann hélt liii'S sina. Eftir margra daga leit kom hann i eySimörk eina og mætti bonum þar flokkur bermanna og var foringi beirra biiiiin svörtum Iierkla'Sum. bár og hræSilegur. ilhiSlegur yfirlitum og brann eldur úr augum hans. "Hver ert þú?" öskraSi hann. Offero sagSi honum sögu sína í mesta sak- leysi. og þegar svarti riddarin nbeyrSi. aS hann væri að leita eftir Kölska til ]>ess aS ganga i þjónustu hans. hló baiin grimmilegan lilátur og sagSi : "I'ú þarft ekki að leita lengra. því aS eg er Kölski. eins og allir hérna við- staddir geta borið vitni um. Eg tek ])ig meS ánægju i mina ]ii<'iiuistu : slikt hraustnienni, sem ])ú ert. kemur sér vel." Þannig rak Offero nú erindi Kölska, því að maSurinn, sem liann réSist til. var stigamaSur. Þeir ræntu og m\ rtu nienn. konur og jafnvel liti! böfn. Offéro hlýddi i hlindni öllu, sem l'oi'iiigiiiii sagSi honum aS gera. Xú liSu þannig nokkur ár. Þá bar þaS viS einn <lag. er ránsflokkurinn fór til spellvirkja sinna. aS þeir fóru íram hjá mynd er st<iS viS veginn og aiti aS tákna Krist á krossiinim. I'.r i';eningiali<ifSinginn. er sagSist vera Ki'ilski. sá nierki þetta álengdar, liélt bann ekki eftir veg- iiuim, hcldur gerSi laiigan krók ;'i leiS sina <ig konist þann- ig fram bjá krossmarkinu. I'et'a þótti Offero uiidarlegl og spurSi. hverju ]>aS sætti. "Sástu ekki krossmarkiS ?" spurSi ræningjaforinginn. "Víst gerSi eg þaB," sagSi Offero, "en livaS er á þvi ?" "1'aS er mvndiu af Kristi og ]>aS getur veriS varasamt fyrir menn af okkar tæi, aS koma nærri því: þaS gseti vel gert okkur blinda eSa ban- aS okkur alveg." "Er þaS svo?" sagSi Offero. "1'aS er þ;i auSséS. aS til er konungiir. sem ]>ú bræSist. og fylgi eg þéf ekki framar. Eg ;etla m'i aS fara aS þjóna þeim, sem ]>ú hræSist." llann yfirgaf nú ræningj-ana og fór aS leita Krists. En ])vi er ykkur óhætt aS trúa, aS svo illa sem honum gekk aS finiia Kölska, þá gekk bin lcitin ekki betur. Ilann ferSaSist um heiminn. unz hann kom aS klaustri einu úti i óbygSum. St<'>S klaustriS viS mikiS fljót. l'.r lianii sagSi munkunum frá erinili sinu. kváSust þeir skyldu kenna honum ráS til aS þjóna Kristi, þótt ekki gætu þeir sagt honum hvar hann væri aS ftnna i allri sinni dýrS. Þeir klaeddu hann úr blóSstokknum herklæSunum og færSu hann i munkaserk. l'eir tóku herfákinn hans og beittu boiium fyrir plóginn. meS spi<>tiim bans sniSu þeir a," grcinar. eu skjöldinn bans ln'ifSu þeir fyrir trog. I>á röku5u þeir af honum háriS i hvirfliimm og kendu hon- iim aS lesa bænir frá morgni til kvölds. Ekki féll Offero þessi iSja. þvi aB verk voru honum tamari cn bænalestur. llcl'Si luimini falliS betur. aS berjast fyrir þenna nvja konung sinn. en aS tlytja fyrir liaim bæni'r; en munkarnir sögöu honum, að hér þyrfti engra bardaga \iS og lét hann sér iþaS þá vel lika. l>eir reyndu aS kenna honum aS lesa og skrifa <>g skilja helgar ritningar, en liann var betur ger til likamans eu sálarinn- ir og lcl honum illa l;e,rdómurinn. Loks konnist munkarnir á ])á skoSun, aS hann yrSi ekki gerSur aS lærSum manni. svo aS ])eim kom ráð i hug ti! aS nota afl lians á þann bátt, sem komingi bans niyndi geSjast. Xál;egt klaustrinu var straumhart fljót. Kngin var hri't á þvi og eigi var hægt að ferja yfir það. því urðu íneiin aS vaSa þaS. en þaS var mjfjg erfitt. Offero bygSi sér því hreysi niSur viS fljÓtÍS, og bar yfir þaS hvern. sem vildi komast yfir um. Um langan tima var bann viS þenna starfa, aS bera menn yfir fljótiS endurgjaldslaust. og tmgir sein gamlir blessuSu hann fyrir þetta kærleiksverk og töldu liann trú- an þjón herra sins. A dimmri vetrarnóttu einni. mjög kaldri. þegar storm- urinn þaut nistandi gegnum fjallaskiirSin. heyrSi Offero, þar sem bann svaf í hlýju rúmi sinu, harn kalla ti! sin á þessa leiS: "Offero ! Offero!" Hann reis Úr rekkju og fór út. TTann heyrSi þá tiróp- aS á ný. I>aS var rétt eins og barniS ætti hágt. Hann fór ofan á flj<Stsbakkann og fann þar lítiS harn. sem grét aumkunarlega og baS hann að bera sig yfir ána. Offero tók barniS í fang sér og bar þaS til kofa síns og gaf því aS borSa. Hann reyndi aS fá það til að sofa í kofanum til morguns, en barm'S, sem var mjög un"-t. hrópaði: "Offero! Offero ! berðu mig yfir !" l'á tók risinn barnið á handlegg sér og staf í hina hendina og ÓS út i ána. BarniS var lítið, en stafurinn var bæði langur og digur. Hann fann að fljótið var storm- bólgiS, en hinn hjartagóSi risi hræddist þaS ekki. Stundum hafSi hann boriS tvo eða þrjá fullorSna í einu — já, einu sinni hafSi hann borið hest yfir. Það var honum því hægðarleikur að bera smábarn þetta, en löngu áSur en hann kom út i mitt fljótiS, fann hann aS byrSin var aS þyngjast, hann kiknaði í knjáliðunum og skalf frá hvirfli til ilja. Þrátt fyrir 'þaS barSist hann áfram og næstum því yfirkominn af byrðinni náði hann hinum bakkanum. Kr haim lagSi barniS mjúklega niSur í grasíS, sagði bann viS þaS : "Hver ert þú, unginn minn, sem ert svona þ'ungur?" Kn er hann horfSi á barniS, var þaS ekki framar barn. heldur fullvaxinn maSur. T>ó liktist hann ekki nein- um venjulegum manni. Augu hans skinu eins og stjörnur og \ fir ásjónu hans breiddist dýrðarljómi himneskrar dýrSar, ástúSar og fegurSar. Hann svaraSi: "Eg er meistarinn, sem þú ihefir leitaS svo lengi. Eg er Jesús frá Xazaret. sem þú þjónar í þessum óbygSum. Eg kalla þig mina eign. sakir þess aS þú kant aS starfa þótt ekki kunnir þú aS biSja. I't'i hefir bon'S Krist á herSum þín- tim. <>g eg var svona þungur af þvi eg ber syndir alls heimsiris. Xafn þitt er ekki lengur Offero, heldur Kiistófer. því aS þú hcfir boriS meistara þinn þessa nótt. I'riSur sé með þér." Ódysscifnr og Sirciiiirnar. Kom þú eigi á götu óguðlegra og gakk eigi á vegi vondra manna, sneið hjá honum, farðu hann ekki, snú þú hjá honum og farðu fram hjá — (OrBskviBirnir %, 14.15.) Eitt ki'mgsriki kotsniátt á cg. þar kend min og hugsun er, aS gæta þar góBrar stjórnar þó gengur oft illa mér ; þvi ofsinn oft mig villir og einþykoin hamlar sýn, en sjálfselskan sendir skugga svarta' yfir verkin min. Sjálfstjórn mig langar aS læra, svo 'lund min verði rétt. heiSarleg, hratist og þolin, • hvergi meS nokkurn blett. Sólskin i sálu veita, SVO aS biin verSi góS. og bapp fylgi hverjum degi, sem hverfur í timans sjóS. T'ú, faSir. sem alla elskar. þú ætlar að hjálpa mér. ;e, keudu nnér kærleiks vegi, og kenn mér að treysta þér. I freisting mig falli verðu, fjarlægSu öll mín tár. Þú læknar jafnt léttar sorgir og lífsins djiipu sár. (Lauslega þýtt.) Odysseifur og félagar hans lentu í mörgum raunum og æfintýrum áður en þeir komust heim úr TrójustriSinu. T''.r þeir voru aS hrekjast land úr lancli. komu þeir einu sinni í lanil I.i'itos-a'tanna. Lótosblómið var mjög svip- aS vatnsliljum og var mjög gott á bragSiS, en allir, sem átu af þvi. gleymdu heimilum sínum og urðu hálfdauðir li;cgl;ctismemi. T'eir voru visir að sitja i gulum ægisand- inum og dreyma um heimkynni sitt og syngja: Frá heima eyju hafiS skilur oss, vér leitum aldrei heim." Ödysseifur var ráSagóður og vildi ekki eta lótosblóm>- in. l'á sigldu þeir til eyjar Kirku. er me'S tofrum sínum breytti förunautum ödysseifs í svin, af því aS þeir vildu ekki gera neitt nema eta og sofa. En Ödysseifur var svo vitur. aS 'hann bjargaSi ekki aSeins sjálfum sér frá þess- um tiifrtim, heldur neyddi hann Kirku til aö breyta félög- tim sinum aftur í menn. Er hann ætlaði aS fara frá eyj- unni, þá sagði hún honum til vegar. Þannigmælti hún : "Hygg nú að þvi, sem eg segi þér : mttn og guS sjálfur miiuia þig þar á. Fyrst munt þú koma til Sirena, er seiða alla menn, er nærri þeim koma. Ef nokkur nálgast Sisfn- urnar liviinnu <>g heyrir si'ing þeirra. þ.á mun hvorki kona bans né ungfcörn koma til fundar viS hann aS fagna heim- komn hans. T>ví Sirenur sitja í greinum <>g seiða menn uicS snjollum söng: þar er hjá þeim hrúga af heinum nianiia. er fúna þar og þorna upp í skinni. T'ú skalt róa langt út frá þeim; þii skalt taka hunangssa't vax og drepa því i eyru l'oruuauta þirma, svo enginn ])eirra heyri. T>á skulu þeir binda þig í skipinu á höndum og fótum upp- rcttann á siglu])óftunni og brcgSa reipunum um sigluna, s\ii aS ]>ú megir bafa þá skemtun aS heyra rödd Sirena: en ef þii ferS Iwnarveg að félögum þínum og biður þá aS levsa þig. |)á skulu þeir binda þig meS enn fleiri biindttm." Þannig mælti ödysseifur vi8 menn sína: "Kæru vinir, ekki hæfir aS einn eða tveir menn viti þa8, sem hin ágæta Kirka sagSi mér aS fyrir oss lægi. Kg skal láta yður vita af því, svo aS þaS komi ekki óvart á. hvort sem vér bíSum bana eSa oss verSur attðiS af aS komast og afstýra dait'Sa og feigS. Hún baS mig fyrst að í irSast söng binna raddfögru Sirena og hið blómfagra engi. Iltin kvað mig einan heyra mega n'xld þeirra, en sagði að þér skylduB þá binda mig meS sterku bandi, svo að eg væri grafkyr. uppréttan ;i sigluþóftunni. og bregSa svo reipinu tim sigluna. og cf eg færi bónarveg aS ySur og bæBi ySur aS leysa mig. þá skylduS þér re\ ra mig mcS fleiri Ixind- um." Meira.

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.