Heimskringla - 08.08.1923, Blaðsíða 2

Heimskringla - 08.08.1923, Blaðsíða 2
2. BLABSÍÐA. HEIMSKRINGLA WINNIPEG, 8. ÁGCST, 1923. íslendingadagskvæði á Gimli 2. ág. 1923 Minni Vestur-íslendinga. Drottinn þurfti salt í sjó, sá og vissi hvað það gilti; ekkert hann til einkis bjó, aldrei neina plötu sló, alt sem lifði leið og dó, lögmál hans að nokkru fylti. Það er gott að geta sótt glóð í leiði feðra sinna. þegar kuldinn kyrkir þrótt, koldimm ríkir vetrarnótt; sælt að geta sofnað rótt syfjaður í rúmi hinna. Samt er betra bróðir kær, blysin sín að kveikja sjálfur. Flest er það sem framtíð nær, fætt í dag en ekki í gær; sá sem annars afla fær, aldrei verður nema háifur. Vestur-íslenzkt þrek og þor þrautir vann, — sem áttu feður — Deyfð og framsókn vitja vor; — vinna hlýtur önnur hvor. — Látum okkar eigin spor aldir geyma — hvað sem skeður. Eins og dropi að sökkva í sjó sýnist vera höfuð þrautin broti, sem að sínu bjó, cjálfstætt bæði lifði og dó. — Enn við gætum eflaust þó orðið salt í þjóðargrautinn. Sig. Júl. Jóhannesson. Minni Canada. f ljóði smáu á tungu tigna landsins Úr töfrablámans himinvíðu firð, Þér heilsar rödd frá brimi sævar sandsins. í söng og óði gegnum djúpsins kyrð, Þér heilsar rödd frá heimi söngs og sagna, Sál vors lands í gegnum tímans flug Skal tengjast þér og máttaröfl þín magna Við megineld er skapar þrótt og dug. Vér kyntumst þér, sem sveinn og ungur svanni Und sól og morgni tengja hug og mund, Þú gafst oss fríða rós úr þínum r.anni, Þinn röðull vermdi æ vorn blómalund, Þótt fléttist sorgum sumardagsins litur Og sól og myrkur skiftist um vorn hag Vort land þú sért unz sól á víði situr Hins síðsta dags, frá fyrsta landnámsdag. Með sigurbros í faðmi forlaganna Þig fjötrar aldrei nokkur mannleg hönd Því þú ert rík í frelsi frumskóganna, Átt frið og kyrð við sævardjúpsins rönd, Já, rík þú ert, þér gull í æðum glitrar Sem geisli á leið hins villulúna manns, Og rík þú sért er tónn þíns hjarta titrar, Sem tárhrein dögg á gróðri kærleikans. Ó, Canada, heyr kveðju íslands barna Með kærri þökk vér minnumst þín í dag, Sé ást til þín vort Ijós og leiðarstjarna Á lífsins braut, til sigurs þínum hag. Sé ást til þín, sá eldur sem að brennur Á arni þeim er fram á veginn skín, A meðan blóð í aldaæðum rennur íslendingar skulu minnast þín. S. E. Björnson. eítir R&uðánni og tóku land þar sem nú heltir á Gimli. Hér var stórvatn, íult af margskonar íiski. Of hér var iancl gott meðfram strönd Vatnsins og ekki nærri ein.s skógþungt og í Muskoka héraðinn. Engi -var og hér og þar milli skóg- arbeltanna. Var þá ákveðið að gera þotta að íramtíðar heiinili ís- lendinga í hinum Nýja hehni. LandnemamJr í Kinmnout gerðu það nioð sér, að flytja allir saman til þessa nýja bústaðar. Þeir .sem í Rosseau höfðu verið voru komnir til Kinnmount og slógust í förina, með ])eim. Seint um haustið 1875 lagði svo hópurin af stað til Nýja íslands. Stjórnin borgaði ferð þeirra og kom vonir og nýtt þrek glæddist í brjóstum manna. En þessum vetri gleyma þeir aldrei, sem þarna voru Harðréttlð og þjáningarnar, fá- tæktin, sjúkdómarnir og dauðsföll- In, sem þetta fóik þoldi munu æ- tíð Iifa í annáium Nýja íslands. Sumarið 1876, komu yfir 1200 manns i'rá íslandi. Nokkrir af þeim urðu eftlr í Winnipeg, en meiri lilutinn fór til Nýja íslaiuis. Bygðin færðiat sundur og stækk- aði ;i vesturströnd Winnipeg-vatns fii't Boundary Creek, sem kaliað er, til íslondinga-fljóts og út til Mikl- eyjar. Allir komu þangað sömu leiðina og áður frá Winnipcg, í opn- um, flatbotnuðum bátum, niður 22LWH>TEST, LIGHTEST ILB. Rauðána, þvl flutningstæki þang það «ér vcl, þvl flestir voru pen- að voru engin önnur í þá daga. En ingalausir. Peningar þeir, er þeir ' safra raunanna og erfiðleikanna var höfðu komist yt'ir, voru fyrir löngu ekki öll enn skráð. . Næsta vctur gcrði bóluveikin vart við gig. Gaiimur var henni lítill gefinn í fyrstu, vegna iþess, að menn þektu hana ckki. En það gaf henni tæki- færi til að breiðast út, svo að crf- itt varð að stemma stigu hennar. uppgengnir. Bjálkakofana sína og aðrar umbætur er þeir hófðu gert urðu þeir að yfirgefa og annars alt, sem í bráð var hægt að komast af án. Alls komu um 250 mimns hingað í einum hóp, frá Ontario. I'rðu þeir að fara til Duluth, þvi járnbraut var þá engin komin til Winnipeg. I Duluth bættust tals- vert margir í hópinn frá Milwaukee. í Fishcr's Landlng við Rauðána, stígu þeir á skip og fóru til Winni- peg. Voru l>eir þangað konmir um miðjan oktober. Þeir, sem sáu AVinnipog ]>á og s.já hana aftur nu, hafa sannarloga séð mikiar breyt- ingar. Varð ]>á að einangra alia bygðina, þar til í júlí árið 1877. Þann vetuj ilóu yfir 100 manns úr bólusótt. Einnig dóu ])á nokki'ir úr skyrbjúg og annari sýki, því enn var hart um matbjörg; uppskoran var rýr sumarið áður vegna þoss, að jörð- in var ckki cins undirbúin og vera þurfti fyir akuryrkju. Þann vctur veitti stjórnin nokkra hjalp. Þrátt Minni landnemanna íslenzku. I möimum bjó, er yfir gáfu cignir í Matvara var dýr og af skornum Noregi eftir oruetuna í Hafursfirði hcldur en að búa við þá kosti, er þeim voru ógeðfeldir, kom miinn- niii síðar til að yflrgcfa island með hinum ógleymanlegu endurminn- ingum sínum þar, og lcita gæfunn- ar fyrir sig og börn sín annarsstað- Háttvirtu tilhey:- ar. Saga íslcnzks landnáms í Canada, er saga sanns lietjuskapar oghugrckkis iangt fram yfir ]>að er cg get með orðum lýst. Þið, frum- licrjar landnámsins, þekkið þá sögu (Ræía flutt 2. ágúst 1923) af Jósep Thorsyni. Herra forset endur! Þegar eg var fyrir nokkru beð- inn að mæla fyrir minni íslenzku- landnenmnna vestan hafs, var eg , þvl- hún er sagan af ykkur sjálfum lengi í efa um hvort eg ætti að gera það og þiggja heiðurinn iem mér var með því sýndur. Lágu til tvær á.<tæður. í í'yrsta lagi i eru nú í dag rétt 10 ár síðan að eg ! en mörgum af ykkur, ungmennun- um, sem hér eru, er hún ekki kunn. Það er saga sem við ættum ekki að gleyma og minnir okkur á það, er erfiðleika ber að höndum, að for- teður okkar landnámsmennii-nir hélt mína fyrstu — og eg mættý horfðust í augu við meiri erfiðleika ja einu — ræðu á íslenzku. Og og sigruðu þá. Með ykkar leyfi, síðan hefi eg sjaldan talað hana. langar mig því til, að gefa hér stutt , , , . . , . ... yfirlit yfir fyrri árin af 50 ái'a land- Þekking min a henni var ekki '"1"» J * námi Lslendinga í ("anada. -jat'nvel þegar bezt lét—eins mik- .v I Það mun fyrst hafa verið fano 11 og hún hefði átt að vcra. Það að ^^ Qg ta]a uffl útfIutning frá verð eg að játa, ]>ó cg geri ].að íslandi um al.ið 1870. Viðskifta- ckki kinnroðalaust. Að öðru leiti .ástandið var þá .-læint heima og fann eg til þess, að eg var ekki fær stjórnmála ástandið ýmsra átta og um að gera þes„su efni þau skil, er óráðið. Framtíðin virtist ckki það verðskuldaði. Mér fanst, að glæsileg á íslandi. En útflutning- ^. , ^. „ « ,-, c ¦ -x ur byrjaði þó ekki að ráði fyrri en það ætti að vera falið fœran ræðu- J* J , . , . .. árið 1872, því enginn vis«i hvert manni, en eg er. En eg lét þd að ha]da ^^. Ymga fýst] að fam tfl lokum tilleiðast, að færast þetta í Bl.azi]iU; aSra til Bandaríkjanna og fang. Þó eg sé minna við felenak- nokkra til Canada. Árið 1872 fóru an félagsskap riðinn, en eg stund- fáeinir menn frá íslandi til Mfl- um kysi, og tilheyri ekki kirkjum, waukee í Wiscon^infylki í Banda- skam'' Margtr létj hugfal'asl þá um veturinn og fluttu til Mfl- waukce. Veturinn leið samt. 1 oktobcr næsta ár cðu 187-1, kom annar hópur frá íslandi. Flestir fóru þeir til Kinnmounc, sem er 102 mílur íiá Toront >. N< kkrir íóru til Mihvaukee. Atvinnuleysi var til finnanlegt á báðum þessum stöð- um, (ig vcturinn som ])á fór í hönd var hræðilega crfiður í'yrir þessa menn. Að Kinnmoimt var nokk- ur vinna við járnbrautalagningu. i bygðinni, scm þar átti að heita voru fjórir kofar alls; 2 þeirra voru 70 fet á lengd og 20 á breidd, en hinir tveir 35 og 20 fet að stærð. 1 þeasum kofum höfðust nálega <all- ir íbúar bygðarinnai' við. Vinnu- iaunin vo:u 90 eenta á dag við ströngustu erfiðisvinnu meðan hana var að hafa, en fyrir hana tók alveg iengi úr vetrinum. Mörg börn dóu bá aðallega vegna kulda og ónógrar aðbúðar og jafnvel fæðuskorts. Það'var augljóst, að hérað þetta var ekki hæft til áð byggjast. Landið var einn karga- skógur og erfitt að hreinsa og yrkja fyrlr menn sem engin verkfæri höfðu, enga skepnu og því síðui' peninga til þoss að borga með ijt- ir slíka vinnu. Hraus þá mörgum hugur við að eiga að dvelja þarna til langframa. Fóru nokkrir til NovaiScotia, sem héldu að ástandið væri betra þar. Og hvað sem því leið, voru þeir þó nær sjónum, og fyrir bólusóttina, var annar vetnr Það hafði verið ákveðið, að senda landncmaima þarna ekki eins gcig- 3 menn sneinma sumars út í þettatvænlegur og sá fyrsti. Sumarið nýja hérað til ])es^ að heyja fyrir 1877 glæddist aftur vonar nHsti nokkrum kúin, er ráð var gert fyrir, hjá hygðarmörmum, og næsti vetui að landnemunum væru sendar, en það kom ]>á upp úr kafinu, er bóp- urinn kom til Winnipeg, að hey- skapurinn hafði farist íyrir. Það var ])ví lítil von um að hafa nokkra mjólk veturinn þann. Hvað átti nú til bragðs að taka? Það var liðið á árið og vetur í aðsigi. Eng- inn vegur var til að vera í Winui leið stórslysalaust. Skógur hafði taJ.svert verið ruddur af lönduiii Og íinð rneiri rækt lagðri við akra, fór uppskeran batnandi. Fiskvciði var cinnig skárri en áður og margt bar nú vott betri daga. Sumurin 1878 og 1879 voru at'tur votviðrasöm; hcy biitu-t illa og uppskera var lé- icg. Dofnaði þá yfir nMÍnnum og unum. En að halda út í þá öbygð án bcss að liai'a skýli yfir höfuð scr, >\'ar ])ó ckkert fagnaðarefni. En svo óbilandi og djarft var fólk þetta, að enginn hætta eða þraut var svo stór á leiðinni, að því ofbiði hún. Og í ]ok október mánaðar ákvað það að halda ferðinni afram til þessa fyrir- hugaða bústaðar hvað sem fyrir kæmi. Eólk þetta flutti farangur sinn út á flatibotna gaiop-na báta, og ýtti úr vör út á Rauðána, ])aðan scm Notre Darrte strætið liggur niður að ánni. Bátana bar stórslysalaust afla leið út að Winnipeg-vatni. l'ar vildi svo vel til, að þeir mættu gufu skipi, sem Hudsons Bay félagið átti, og togaði ]iað bátana alla leið til hins nýja bústaðar þeirra. — Þcir nefndu hann Gimli. En í sannleika var það ckki nein himnaáæla, sem eða öðrum félögum, sem þið hald-, líkjunum. Alls voru það um 15 ( þess vegna nær Islandi. En á- ið uppi þá samt býr eitthvað innra' manns. Það var samt ekki fyr en ¦ standið var þá jafnvel enn verra fyrir hjá mér, sem veldur ])\í, að mór finst eg enn vera einn af ykk- ur, og mér lék mikill hugur á, að reyna að taka að mínu leyti þátt mcð ykkur í 50 ára hátíðahaldi fyistu íslenzku landnemanna í Canada, og að gera það, sem mér bar í að heiðra minningu þeirra; minningu landnemanna sem gengu hugrekkir á hólm við óteljandi þrautir og harðrétti til þess, að greiða okkur, börnunum þeirra, leiðina að hinum miklu tækifær- um, sem okkur hafa síðan staðið hér opin og standa enn. Það er vegna þessa, heiðruðu til- heyrendur, sem eg af einlægni kem í'ram fyrir ykkur — þrátt fyrir van- kunnáttu mína á íslenzkri tumgu og vankvæði á að birta hæfilega til- finningar mínar — og bið ykkur að sína mér langlundar-géð og þolin- mæði; hjarta mitt er í og með í því, er eg hefi hugsað mér að segja. Fyrir 10 árum, talaði eg á Gimli uin íslenzkt þjóðerni og íslenzka þjóðernistilfinniingu. í dag langaði mig til að tala frekar um það efni því að sami andinn og hjá þeim árið á eftir, 1873, fyrir réttum 66 árum síðan, að veruleg hreyfing komst á innflutning hingað til land.s. þar og flestir af þeim er þangað fóru, voru innan l'árra ára horfnir þaðan aftur. Vorið 1875 barst landnemunum í Fjórða ágúst, ]iað ár, héldu 165 ^ Hinnmount sú fregn, að ákjósan manns af stað frá íslandi til Ame- ríku. Þeir komu til Quebcc 25. á- gúst, Ekki or neinna sénstakra æl'intýra getið í sambandi við þá sjóferð. -50 þessara manna fóru til íslenzku bygðarinnar í Milwaukee en hinir til Rosseau í Muskoka Lake héraðinu f Ontario, hafði stjórnin sett það landsvæði til síðn fyrir þá. Þetta var fyrsta land- nám íslendinga í Canada. Við harð- rétti og erfiðleika áttu þeir að búa fyrsta veturinn í þessu ókunna landi. Nokkrir tóku sér heimilis- réttar lönd. Aðrir leituðu atvinnu í Toronto. Flestir fengu þeir vinnu við járnbrautarlangningu, en nokkrir við sögunarmilnu þar í grendinni. Bjálka-hiV reistu þeir sér áður en veturinn reið í hlað. Vinnu var crfitt að fá og laun voru lá. Einir $16 um mánuðinn fyrir erfiðustu vinnu, sem hægt var að hugsa sér lcgur staður væri t'yrir innflytjend- ur í Manitoba, á vcsturströnd Winnipcg-vatns, og var ákveðið í Kinnmount, að scnda tvo menn, Sigtrygg Jónasson og Einar Jónas- son til að skoða þetta land og skýra frá hvernig högum væri þar háttað. Þessir tveir menn fóru frá Kinnmount 2. júlí 1875 yfir St. Paul, Duhith og eftir Rauðánni til Winnipeg. Þeir komu til Winni- peg 16. júlí 1875. Voru þeir fyrstu í<lendingarnir cr f'æti stigu hér nið- ur. Astandið í Winnipeg var þá framúrskarandi slæmt. Aðeins fá hundruð manna áttu þar þá heima. Járnbrautir voru hér þá engar og akvegir eða brautir held- ur ekki neinar að ráði. Engisprett- ur höfðu nokkur ár ætt hér eins og logi yfir akur og landið var í flagi. Þcssir tveir bústaða-leitend- W, ásamt tveimur mönnum er í för- ina slógust frá Duluth, fóru upp peg; þar var enga vinnu að fá, og héldu ýmsir að ]>etta Nýja ísland engin lífsbjörg. í þessu nýja lici aði var þó hægt að ná scr í fisk úr vatninu og veiða kanínur í skóg-4 jjýja íslandi og scttust að f Norðui yrði aldrei lífvænlegur manna bú- Staður. Arið 1878 fóru margir úr Dakota, í grend við Pembina, Moun tain og Cavalier. Árið 1880 komu flóðin miklu. Flæddi þá yfir bakka Winnipeg-vatns og voru þeir í kafi alt sumarið. Undir haust steig þó flóðið ennþá hærra og flæddu þá út hey-stakkar og hús nærri vatn- inu. Fimm ár höfðu nú landnem- arnir vcrið ]iarna og ekkert úr bít- um borið utan erfiðleika og óhöpp í ríkum mæli. Hugrekkið og þrek- ið var nú rétt að segja komið að fullkeyptu. Margir fluttu úr Nýja íslandi til Winnipeg. Arið 1881 byrjaði einnig flutningur til Argylc bygðarinnar, í nánd við Glenboro. En innflytjendur frá íslandi héldu éfram að koma á hverju ári frá 1883 til 1900, frá íslandi, sem mik- ill hluti af fór til Nýja-lslands. Bygðin þar tók að blómgast. Hugrekkið og þrautsegian sem ein — x— - —0-„....._ „ » landnemarnir lcntu ]>arna í. Dag- kent nefir íslendinginn frá önd- inn eftir að þangað kom snjóaði með hörku frosti. Vetur var í garð gcnginn. Þarna voru nú landnciu- arnir staddir í ókunnu landi, með vetur veifandi feiknstöfum yfir scr, skjóllausir og sama sem vistalausir. Bjálkakofum varð tafarlaust að koma upp. En það var heldur eng- inn lcikur. Hvorki voru hcstar né uxar til að draga trén á að sér, svo ] á þróttinn í arminum varð að treysta til ]>css. Fiskveiði var treg það ár. Veturinn varð landncm- iinuin hörmungar-vetur. Matvara var dýr og f'i'fitt með alla aðdrætti vegna vegaleysis. Kartöflur voru 90 cents mælirin, baunir 7 cents pund- ið og hveitimjöl eins hátt og 7c pundið. Meira en einn þriðji land- nemanna dóu þenna vetur úr skyr- bjúg og öðrum sjúkdómum, sem stöfuðu af óhollri og knappri fæðu. Börn dóu af ófullkomnum aðbún- aði og mjólkur skorti. T. d. misti ein f jölskylda 7 börn af 9. Hún var í sannleika geigvænlegMyrsta við- kynning landnemanna af þessu "Nýja Islandi" þeirra. En andinn lifði enn fleygur og fær1. Um vorið hljóp stjórnin undir bagga. Keypti 20 kýr, sem farið var með norður og skift milli frumbyggjanna, Stund- um urðu 3 til 4 fjöLskyldur um eina og sömu kúna. Þetta var ekki mikil hjalp, en þó betri en ekkert. Og svo fór sumarið í hönd, Nýjar verðu, bar landnemann hér gegnmn 5 éra þrotlaust stiíð og baráttu. Framundan sá hann bjartari og feg- urri daga, ef til vill fyrir sjálfan |sig að njóta, .en í öllu falli fyrir börnin sín. Og árin sem nú runnu upp, færðu honum hvert af öðru uppskeruna, sem hann hafði sáð til og ótal tækifæri biðu barnanna ]ian.4. — Þetta er sagan, sem eg vildi segja ykkur frá. f öllum bréfum, sem hinir fyrstu landn'Knar skrifuðu héðan heim til íslands, varð eins mjög vart, |)oss scm sé, að þá í'ýsti að stofna nýtt. eða armað ísland í Ameríku, p;ir scm allir íslcndingar hér gætu biíið saman á, og út af fyrir sig. Þeim 1 jó þá ekki f huga, að taka þátt 1 myndun ])essa nýja lands, eða myndun nýs, canadisks þjóðe'nis*. Bygð þeirra hér átti að vera hldtl af íslandi, og þeir ætluðu að halda áfram ennþá að vera íslendingar að öllu lcyti, og halda tungu sinni og venjum óbreyttum. Með þetta fyrir augum komu þeir á fót prent- smiðju og blaði á Gimli árið 1877; kirkjur voru og stofnaðar og skól- ar. En þessu æskta takmarki sínu, var ómögulegt fyrir þá að ná. Það er ekki í eðli norrænna manna að halda sig út úr. Sagan hefir hér cndurtekið sig og orðið fhin sama og á Frakklandi og Englandi forð- um. Norrænu-hetjurnar sem óðu BAKING P0WDBB Í^NTAINS NOAL^, inn á Frakkland og England, ur^ðu hluti al' ])jóð þeirri, er bygði Jöndin sem þeir unnu, og sá hlutinn sém þrek og .staðfcstu gaf henni. Það hafa afkomendur þeirra, íslenzku laiidnemarnir gert í Canada. Þeir luifa sjálfir iým, íð þeír tru af ó- sviknum norrænum stofni komnir. Nýja-ísland gat ekki háldið í ])ít. Þeir æsktu víðara vcrksviðs, meiri r:cl<ific;a. Hin sama i'itþrá er rak þá til «ið yfirgef'a Island, kom þeim einnig til að yfirgefa Nýja- fsland og að dreifas't siiður og vestur um alt þetta meg- Inlahd. Þeir eru nú um alt Cana- da, Selkirk, Winnipcg, Morden, Glenboro. Lundui, Siglunes, Lang- r.-itíi, Winnipog..,is, Kasktitchew*v '¦-' '• H";.-:i f"r.< i"bia, elg* ..n .• en um alt Nýja ísland. Velfarn- an og lán hefir hve'-vetna vcrið förunautur þeirra Þcii eru nú ckki írama,1 li mtiin i framandi iandi. Hu?,Tyi;tí þeirra að lifa út af fyrir sig, hefir ekki hcpnast. Þcir eru ekki lengur eingöngu í>- lendingar og hafa hvrgi einangr- að sig. Hvar sem cr f Vestur- Canada hittirðu ])á m'i og þar taku ]icir íullkominn ])átt í öllu er þjoð- fclagið hér áhrærir; cru sér fram um að njóta að sýnu leyti hlunn- irdanna sem landið býður borgiir- um sínum og jafn rciðubúni,', að taka sinn hluta af byrði þess sér á herðar. Þeir hafa átt láni að fagna langt fram yfir óhö]>]) sín. Margir hafa efnalega orðið vclmeg- andi. í hverri bygð, cru ríkmann- leg bóndabýli og ábatasamar verzl- »nir reknar sem Islendingar eiga. Fáir þeirra cru blásnauðir og engir bygg cg ólæsir eða skifandi, Þetta nýja land hefir að lokum maklega gciið þcim ríflcg laun sem unnið liafa að hag ])e.^s, og fi'isu goði með hugrekki og þrautsegju. En ]>ótt Islendinga, nafi þegið mikið, hafa þeir einn'g gefio niik- ið. Canada cr auðugra og bctra land fyrir komu lieirra. Ilvert sem litið er, gefur að líta afkomendur þeirra í áibyrgðar .mikluni stöðuni. íslcndingar taka að fullu ]>átt í lici Icndii iþJÓSiífi. Námsmenn ])eirra hafa áunnið sér heiður við háskól- ana fyrir hæfileika sakir. Kaup- sýsliimcim hafa ])cir icynst góðir í hvaða grein sem vera skal. Kenn- arar hafa þeir liprir talist. Og lög- l'iívðinga og lækna eiga Islending- ar, sem annarþjóða stéttarlna'ðrum sínum standa ef til vill framar. Löggjafar eru þeir einnig. Og land- könnuði, rithöfunda og guðfræð- inga eiga þetr í sínum hópi, sem al- þektir cru. Þið íandnámsmenn og afkomendur ykkar, hafið tekið ykk- ur varanlega bólfestu í þessu nýja /landi, scin þið hjálpuðu manna bezt til að byggja. Og börn ykk- ar hafa úthelt blóði síhu og fórn- að lífi til varnar licssu nýja landi ykkar og okkar. Hvcr skyldi haí'a gert sér hugmynd um það fyrir fim- tíu árum, þegar þið fyrst komuð til Canada, að innan fárra ára yrðu yfir 1000 af börnum ykkar á leiðinni frá Canada, sem hermenn, til þess að berjast á orustuvellinum á Frakklandi og Flandern til varnar þessu nýja landi. Og yfir 125 af þeiin hvfla nú þar og koma aldrei til baka. Hinn sama fórnfærslu anda og þið hafið sínt, landnem- arnir, hafið þið látið börnum ykkar í arf. Þau hafa einnig sýnt það. Eg vildi að þið læsuð saman sögu

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.