Heimskringla - 02.02.1927, Blaðsíða 2

Heimskringla - 02.02.1927, Blaðsíða 2
2. BLAÐSIÐA TIEIMSKRINGLA WINNIPEG, 2. FEBRÚAR 1927 Alþýðusamtök jafnaðarmanna. Þingsályktun. Samþykt á þingíundi Alþýðusam— bands Islands 12. des. með 2837 atkv. gegn 640.*) 7. þing Alþýðusambands tslands ályktar aff fcla sambandsstjóritiiuti að stí'kja fyrir höna Alfýffusambands Islands um upptöku þess l-.AlþjÓða— sauibaiui verkamanna og jafnaðar— • iiuinna (JLabour tuttl Socialist lutcr— national), sem stjárnaraðsetur hcfir i Zurich í Sriss. Eins og ofanrituð þingsályktun ber með sér, er nú svo langt komið, a5 geröar eru ráðstafanir til þess að íslenzkir alþýðumenn taki höndum saman við erlenda stéttarbræður sína og gangi í Alþjóðasamband verka— manna og jafnaCarmanna. Þegar hinn mikli og skarpvitri frumherji jaínaðarstet'nunnar, Karl Marx, ritaði jafnaðarmannaávarpið fræga, var honum það fullljóst, að það var hvergi nærri einhlítt, að verkamenn og jafnaöarmenn mynd- uðu með sér einstæð félög i afmörk. utSum starfsgreinum, landshlutum eða löndum. Hann sá ,að aðstaða verkalýðsins var hin sama í öllum londum. Auðvaldið var allsstaða- sjálfu sér Hkt og þröngvaði kosti ör— eiganna á sama hátt. Allir öretgar áttu sama mál að verja. — áttu allir sameiginlegan óvin, þurftu allir að vinna saman sem heild. I>ess vegha voru siðustu orðin, sem .hann hróp— aði til verkalýðsins i þessu riti: "Or. eigar i öllum löndum! Sameinið ykkur!" Fyrstti snorin til alþjóðasamtaka stigu frans'kir og enskir verkamenn árið 1862. og leiddu þau til þe^s atJ 1864 var stofnað Alþjóðasamband verkamanna. sem kallað hefir verið 1. Alþjóðasambandið (Internationale). Helzti forvigismaður þess og ráðu- nautur var Karl Marx. Kn samtök- in meðal verkalýðsins vorn þá enn í bernsku. og menn greindi mjög á um bardagaaðferðir gegn auðvaldinu. ]>að leiddi til þess, að þetta fyrsta al- þjóðasamband leið undir lok 1876. En menn fundu brátt, að sundr- ungin leiddi ekki til þess marks, sem allir þráðu. frelsunar verkalýðsins undan oki auðvaldsins, heldur var sameiningin eina ráðið. Hugmynd- in um nauðsyn alþjóðasamtaka varð æ skýrari. og alþjóðasamband var stofnað á ný i París 1880. |>að hefir siðan verið kallað 2. alþjóðasam- bandið (Internationale). Þegar heimsstyrjöldin brauzt út| 1914, fór flest á ringulreið meðal þjóðanna, sem áður hafði verið i intyi mál sambandsfélaganna helur sambandið afskiftalaus. (Alþýðublaöið.) Pygmalion. islenzk klaustursaga frá miðöldum. Kftir Guffbrand Jónsson. Þaí var svo um hinn blessaða Jón biskup Olgmundsson, sem aðra menn. að þó hann væri heilagur maður, var honum ekki gefið að geta skygnst fram yfir liðandi stund. Annars er óvíst, að hann hefði verið jafnfljót. ur á sér og >agan segir að varpa af sér skykkju sinni á vorþingi I Iún-- vetninga á I'ingeyrum og marka fyrir klaustrinu. sem siðar reis upp þar, jafnvel þó að 611 s[)jót hungurs og harðréttis stæðu þá á Norðlingum. I'að er að segja, tf hann hefði þá verið svo glöggsýnn að koma attga á bróöur Björn Sveinsson, sem var uppi tæpum 400 árum siðar en sál hins blessaöa biskups var borin af giiðs englum til þeirra fagnaða, er henni voru fyrirbúnir, svo sem sagan fagur lega greinir. Bróðir Björn var lít— ill fytir mann að sjá, svo að það er alls óvíst, hvort biskup het'ði komið auga á hann, jáfnvel þótt hann hefði getað spannað tímann með augun— mn. Svo er heldur engan veginn að vita, hvort biskup hefði verið svo dyggðaríkur að vilja hlifa bróður Birni við þvi óbornum að þurfa miklu síðar að þakka forsjóninni alla sína æfi fyrir mat, sem 1'ingti var borðaður áður en hann kom til skjal— anna. En þessar bollaleggingar eru til— gangslattsar, því að klaustrið reis upp, þar sem biskttp markaði fyrir ])ví, og bróðir Björn eyddi dpgum sínutH í klaustrinu og þjónaði ,guði. Bróðir Björn var maður kominn fast að sextugu. litill vexti en prýði— | lega liniaður, sléttholda i framan og svo andlitsfriður, að ekki er i'isenni— j legt, að hann hefði n.otið mikillar— kvennahylli. meðan hann var i ver— aldarkkeðum. F.n nú sá vel á honum aldurinn, og auk þess var hann með krúnu, — alrakaðann hvirfilinn og svo allt um kring enni og hnakka. að liárið losaði eyrnasnepilinn, svo að nú var sálarfriði kvenna lítil hætta af honum búin. En þó var það ein— hvernveginn svo, að konur, sem skrift nst létu, leituðu frekar til hans en artnara bræðra, hvort sem það rtií var vegna friðleikans eða hins. að hann va-ri skilningsbetri á raunir þeirra og álögumiktarí. Og þó að hann væri að öðru öfundlaus af bræðrum. var samt ekki alveg laust við, að þeir gæju ofsjónum yfir þess ari hylli. sem hann naut. Bróðir Bjórn var mildur maður Og gæflyndur, svó að við skaplevsi misstl þau tok á málefnum verkalýðs, ,• , u í . - "•*• 1 la, enda voru augun helzta oprvði :n það hafði áður haft, og gliðn r, nr ,, ¦ , ¦ .. .... , ' ¦ 6 hans. l'.Kki at þvi, að neitt illt byggi Æ stjórnarbvltiniru ' - u ¦ ••* 'r? t í þeim, oðru nær. En þau voru svo einkennilega dauf, að maður þurfti að horfa fast í andlit honum til þess .r baða vængi Frá Rússlandi breidd að V(,it;l þvi t.fti,,ekt a„ þau yæn, koðun ut viða um tönd, að nokkuf T,vn,. ^gOX va,- 011 a_ skynd.bylt.ng væri eina nýtilega að- ,-,„, |H,.(Vlr Björns har]a svip,aus ferð.n t.l þtss að ná takmarki jafn- enda kvafi litix ^ hom„n ,);(.ni ti, að&rstefnunnar. !• vlg'ismenn bess—' -y -u x- i. . 5 i'CM g,,ðs og ills, og gerði hann. i engu arar skoðunar stofnuðu til albióða- x , \ i. , aipjuud , ;mna0 en þa(y serf] ilonum ])ar_ — samtaka um þessa skoðun (ií: mvnd— ,,- • , ,, ,,• 1 " """" ekki me.ra og heldur ekki m.nna. uðu alþjdðasamband sameiemarsinm -r , ¦ - , •¦ , , -, laki nienn ser i bond he.lagra manna sögur, þá er ékki þess að dyljast, fici fyrir mörtnum !verður> fostum skorðum. Alþjóðasambandið aði sundur "meirihluta jafnaðarmanfia" i Rúss landi, fékk byltingarstefnan byr und- ir báð: ist sú ("Kommunist IriternatJonale"). sem kallað er 3. álþjóðasambandið. Vestrænu þjóðirnar g;itu þó ekki fellt sig við 'stefnu 3. alþjóða bandsins. Þegar kyrrð komst á eft. ir ófriðarrótið, runnu hugir manna á Vesturlöndum saman um endur- reisn 2. þeir báðir mikils metnir heima fyrir og nefndarmenn. Lágu jarðir þeirra saman, og var með þeim vinfengi Atti Bjarni eina dóttur, Guðrúnu, og Sveinn einn son, Björn. Voru þau hvort öðru friðara, og þóttust menn þar um slóðir ekki hafa séð yndis- legri konu en Guðrúnu og ekki feg— urri mann en Björn. En þó að þau væru svipuð að fegurð, var þeim 6- líkt farið um margt. Guðrún var gáf uð, skapföst og1 skorungur hinn mesti. Björn var dulur og ístöðulítill, en listfengur mjög Og hagur. Þekktust þau Björn og Gu'ðrún frá barnæsku, og þegar þau uxu upp. tókust með þeim ástir. Var það feðrum þeirra ágætlega að skapi, því að þeir höfðu ráðið það með sér, meðan börnin voru á móðurknjám, að láta þau eig- a>t. I'að lék þvi allt í lyndi fyrir þeim. og allt hjálpaðist að því að blaða undir á>tir þeirra. Astir þeirra voru þó með nokkuð (iðru móti en almennt gerist elskenda milli; þvi olli lunderni þeirra. Skör— ungsskapur Guðrúnar og skapleysi Björns varð til þess, að Guðrún þeg— ar í æsku hafði orð og frammistöðu fyrir bæði. Hún barðist við hina drengina fyrir bæði, annaðist snjó— kast og skiðaferðir beggja, en BjÖM gaf sig undir vilja hennar og forsjá í öllu. En á því harðnaði lund hans auðvitað ekki. Skamt frá Skriðu var kot eitt, sem var hjáleiga þaðan. líét leiguliðinn þar Jón og var Pálsson. Hann hafði verið landshornamaður, einn af sveinum Jóns biskups Gerrekssonar, og hafði svo loks verið merktur fyrir þjófnað. Jíann var kvongaður og átti eina dóttur barna, og hafði hann og hans hyski á sér versta orð í sveitinrii, þó að "Sveinn bóndi héldi yfir þeim hlifiskildi. kandíður dót't ir Jóns var á reki við þáú Björn Ög Guðrúnu, og var engu síður fögur en þau, litil og vel vaxiu, dökkhærð og móeyg, en þung á svip, og var bún jafnblökk og Guðrún var björt Var htin oft að leikjum með þeim Guðrúnu og Birni og felldi i uppvextinum brennandi ást til Björns og auðlegðarinnar á Skriðu. Auð- vitað varð hún þe>s vör, að þau Hj'örn og Guðrún felldli hugi saman, og neytti hún allra bragða til þess aö spilla þvi. Varð henn.i þar Iund Björns að góðu liði, þvi að hann var orðinfl svo vamir að lúta forsjá Guð rúnar, að hann var eins og rekald, þegar hún var hvergi nærri, og leit- ai hann þá athvarfs hjá Randiði, frekar en hvergi. Þó að Björn héldi ást sina stöðuga við Guðrúnu. lenti hann þarna á milli tveggja elda, og fóru sv'o leikar, að Randiður fyrir tstöðuleysi hans, náði á honum þeim tiikum, sem hún vildi. r>að var eitt sumarkvöld, að þatt Randiður og Björn ^átu i lækjar- gilimt milli L'lfsár og Skriðu. l>au sátu i faðmlögum og ræddust við. en Randíður felldi hárið tinnusvart nið ur á (ixl Birni. Um sama leyti varð Guðrúnu reikað frá Ulfsá upp að gilinu. Sá Inin. hvernig þar var á-^tatt. Ef htin hefði verið gerð sem aðrar konur. myridi htin hafa gengið til þe.'rra Björns og Randíðar og tal- að til þeirra margt og illt, en síðan grátandi tekrð Björn í sátt við sig. En henni var svo farið, að htin vildi allt eða ekkert, og gekk liún því' þegj andi heim til L'lfsár. setti^t i stofa og skrifaði Birni bréf: "Heiðurssamlegum dándisssveini Birni Sveinssyni komi bréfið til. Guðrún l'iarnadótt'r heil-nr, þér Björn var nú alveg eins og höf— uölaus her, 'og þó að hann langaði til þess mest af öllu, að ganga til sátta við Guðrún.u, hafði hann ekki manndáð í sér til þess. Skömmu síðar frétti hann. að Guð rún hefði ráðið sig til systralags norður á Reynistað. Fannst Birni það, þegar hann frétti það, vísbend— ing um, hvað sér bæri að gera, og réð hann sig því undir Benedikts— reglu á l'ingeyrum. L'ikaði Birni vistin þar vel, því að forsjárlaus mátti hann ekki vera. svo vanur sem hann var henni af hálfu Guðrúnar, og mátti segja, að klaustr— ið tæki að þvi leyti við af henni. Leið nú ekki á löngu að Björn tæki prestvígslu. En í klaustrinu ])útti Björn mesti þrifamaður. bæði vegna geðslags sín, og hagleiks, þvi að hann var bæði drátthagur. skurðhagur og skrifari góður, og vann hann klaustri sintt mikið fé með bókaskriftum, lýsíngu bóka og líkneSkjasmíð. Bróðir Björn sat i konventu. Það var liðið fram að aftansöngstíð, og hann var að búast við því að klukk— ttrnar þá og þegar kölluðtt bræður til kirkju. A borðinu hjá honuin lágu lýsisteinar, alla vega litir, og gull og silfur og stór bok, sem hann hafði afskrifað sjálfur og var nú að lýsa. I'að var "Huggun heimspekinnar", eftir Boetius, einn af síðustu heim— sjiekingum Róir.arí'kis hins forna. — l'.n'iðir Björn kunni ekki latínu, það er að segja ekki annað en l)að, sem heimtað var af prestum í þá daga, — að þeir vissu, hvort þeir kváðu karl— kennt eða kvenkennt. Hann vissi því heldur ekki, hvað hann hafði skrifað, og þó var það i sjöunda sinn sem hann hafði skrifað upp bókina, þvi að luin var víðlesin á Islandi og um allan hei.m á miðöídunum. I',n hejti bókarinnar hafði verið þýtt fyr ir honum, og þegar hann brá lýsi- steinunum á upphafsstafina, sem hann hafði dregið, þá var eins og huggunin liði um þá upp i hendttr hans og iim hann allan. Qg þó vissi hann ekki, hvað hetmspeki var; til þess var hann of einfaldur, enda var það ef til vill jafngott, að hann kimni ekki að álykta. Niðurstaðan af slík- um hugleiðingum hjá hontun hefði orðið, að lif hans hefi farið til 6. nýtis, og rósemi fullvissunnar um, að allí hefði hlotið að fara eins og fór, hefði glatast fyrir honiun og hann orðið óánægður með hlutskifti sitt. Ekki svo að skilja, að httgitr— in.n ekki hvarflaði með trega að liðn. um tíma og stundum með viðkvæmni austur yfir fjfill til nunnuklausturs- ins á Stað á Reyninesi. En hann var, eins og kjarkleysingjar oft eru, ör— j J lagatrúar, trúaður á, að allt hefði I fasta rás, sem hann, duftið og ask—j' an, gæti ekki breytt. ()g hann hélt. ' j að þeir, sem reyndtt að kljúfa stratttn ' ingu um langan tíma, þó aö hvergi sé hans getið í annálum eða ábóta- tölum. Hann haföi í æsku farið viða, gengið suCur og kynnst mörg- um þjóðum og mönnum og háttum þeirra. Var hann því miklu víð- sýnni en samtíðarmenn hans, enda hafði hann til að bera mannvit mik- ið. "Bróðir ISjíirn !" sagði hann. "Vér erum hniginn á efri ár og höfum all. an þann tíma, sem vér höfum farið með völd i þesstt klaustri, lagt allan hug á að auðga það að góssi, gnlli. brendti silfri o.g', (iðrum þarflegum peningum, en In'ifum aldrei lagt þvi neitt það til, er halda megi uppi minningu voTri." Bróðir Björri þagði, þvi að hann skildi ekki, hva'ð ábóti var að fara. og þó sizt það, þvi hann væri að segja sér þetta, jafnólíklegur eins og honum fannst liann mundi vera ti! allra bjargráða. "Xú viljtun vér, bróðir Björn! áður en vér skiljumst frá þessum heinn' og hans mæðu, láta gera ein— hvern þann hlut til kirkjunnar, c: henni megi vera til prýði, gtiðs hei- lagri kristni til gagns, og sem minn ingu vorri megi á lofti halda." Bniðir Björn þagði enn. "Þú ert, bróðir Björn! hagur á flest og hefir unnið klaustri voru mikla gagnsemd með handaverkurn þínum. Viljum vér nú, að þú gerir kirkjunni dýrlégt Iíkneski vorrar fnir sankti Mariæ. Hingað til hefir verið illa lagt upp í hendttr þinar til slikra verka, þvi að þeir, sem keypttt, voru fátækir. l'að er því ekki nema að vonum, að andagift þín við smíð- arnar hafi orðið að sama skapi. En mi skal hvorki spara gullfarg né silf ur, oleum né stein, og hiifum vér skipað ráðsmanni vorum að leggja þér allt til, sem þér likar. Pyrir efni höfum vér og séð þér, þar seni er eikarbolurinn mikli, sem i skeinmtt stendtir.'' Bróðir Björn þagði um stund, en kvaddi siðan herra ábóta. um og Jónslikneskjtint og vegg, þak— inn Ölafs- og l>orláks.skriftum. Og hann sá, að það var satt, sem herra Eysteinn hafði sagt. Ilann hafði tinnið verkin, sem fyrir hann voru lögð. En það var sania Marian og- sami Péturinri, sem þann allt af hatði teglt, og sami Olafurínn og sami Þorlákttrinn. sem hann hafði skrifað. Og þegar hann leit tun öxl, sá hantt aftur undan sér röð af árum, sem vortt e'kkert nema vani. kyrlát skyldtt. rækni, sem vami það, sem fyrtr var lagt fyrir áeggjan annara, en aldrei skóp neitt af áeggjan sinnar eigin þurftar. Andlaus þræl'avinna, og hann leit fram tmdan sér og sá l'ing eyrarbræður vera að bera sig til hinnzttt hvílu, gleymdan af öllum nema bróðttr Roðbjarti Þórðarsyni, og að honum liðnum horfinn úr minni tun allra tuanna. Hann skildi vel í Eysteini ábóta, að hann vildt l.ít.a sjá þess i einhverin varanlegan stað, að hami hefði verið til, og hantt fann. að hann yrði að reisa andagift sinni minm'svarða i Mariulikneski herra ábóta. Bróðir Bjiirn f,',r áð athuga eikar- bolinn. ITann lét þurka bami sem alha bezt, en þar sem tréð rifnaöi eða sprakk, felldi hann jafnhratt og límdi með sterku limi. En meðan hann var að bíða þess, að bolurinn yrði hniftæktir, fór hami að athuga það. sem Eysteinn ábóti hafði sagt við hann um andagiftina, og hann sá fyrir sér lauga fylkingu af Mariulikneskjum, Péturslikneskj- Il.tiiu fór að þreifa tiin hjarta sitt eftir þeirri mynd, sem vor frú MarÍ3 hafði fengið í hugskoti hans. Skap— leysi langrar æfi byrgði fyrir hontitn sýn, svo að liomim varð ekki auð— fundin Mariumyndin. En loks fanrr hann hana. Bjartha'rð. brúnalétt OSf geðfiist reis niynd Guðninar Bjarna_ dótttir upp íir 'kafi deyfðarinnar, eins Og hann svo oft hafði séð hana \ æskudðgunum. ÞalS var vor frú — bans frú. Og nti nn'ðaði líkneskjasniiðinni áfram. Hann telgdi og skar. eins o.,1- hami aett. lífið að leysa. Hann þorði ekki að hætta eitt andartak ; svo var liann kræddur um, að hann myndi glopra myndinni tir huga sínum. — I lann felldi niður tíðasöng og ney'tti varla svefns né matar, fyrr en I'.kn— eskjan var fulltelgd. 1 fan.n virti hana fyrir sér i krók og kring. llami skoöaði hvern drátt og athugaði hverja línu. Það var á— sjóna Guðrúnar, mótuð i móbrúna eíkina. Og þó var það alít ein ókunnugt fyrir honum. m T>að eru litirnir, sem vantar, hugs— aði bróðir Björn. Og hanti lagði sterkan plástur af líni yfir samskeytin á likneskjunni, unz jafnslétt var'ð. Svo ntalaði banii bein og stcin með oliu og steinndí myndina með pensli og sléttaði tneð hesforði. En þar sem gylla skyldi. OM I c inn. væru glannar, sem i tra:Mi þess, I að þeir gætu það ómögulega, sem ' þeir vildu, reyndu að glíma við það, I en t.-ekist liað aðeins ;tf bví. að ör - logm hefðtt ætlað þeim það, þo að I Uai,- u:\i-h,,x,. ,:.;u..... ../... i...x- „r.:.. i ! hver dýrlingiirinn (iðrum hógværari og litillátari, svo að ef fan'ð væri eft ir því, ætti að mega ganga að þvi|kærlega með guði og vorri frú. vísu, að f-iir myndu hafa -ta^iíS nær j Þakka eg þér allt. slm þti hefi'- rri tign en bróðir Björn. Kn sé;t mér vcl g«rt. Þykjurtlst eg vita af alþjoðasambandsins. Fundur. ,„.;,- heilo;,;, ,llenn .koo;inir gaum- ' ])vi, ,ein eg sá ; „uhm ¦ Wnh, ,í6 mikill ummal.ð var haldinn i Ham- gæ{i]ega ofan , kjSHnn> re» ist ^,, ' |rtl sért afhn V(i].u . . , borg vor.ð 1923. Voru þar komnir sanian 424 tulltniar frá M) ríkjum, ogurðu .'isáttir uin að stofna Alþjóða sambaml vcrkamanna og jafnatlar- Hklegur til að lenda í hópi heilagra. manna. A 2. þ.ngi þessa sambands ,.;n margt fer ögruv5si en ;Hlan ,.,._ » agust 1925, voru ,ar ,irooir |,j(inl fran) f&f gf fuHar 2, mtljómr. ,m heimi> þá var M ^^ f Samþykktir. sem gerðar en, af I trúbræðra á Þingeyrum og nágranna stjorn alþjóðasambandsins eða þing. | klaustursins, að hann hefði gengi^ l"" •* ^ert:i allsherjar.beint inn til eilíífrar sælu. Nú sjást atnði, sen, allan vcrkalvð varða. ao vísu hve (lf merki þjóða, enlhvorki í manna minnum né ritum, en '' : ¦ allsherjarat- kvæðagreiðslu, sem viðh(ifð er á sam bandsþingimi um ýms meiriháttar- ¦ málefm'. er fiilltrúum talin atkvæÍJ' aís ti,töIu vi mannafjölda í sambandsfélögunui með umboð fyrir. að bak við hógværðma liggur mikið I ráði og viljir juig nú ckki til e.gin- skap og geðfesta. Séð af þeim sjón—,konu taka né geyma nrín sjukrar og arhóli var bróðit Björn því ekki heillar. og sætti eg mig vel við það lag þitt. því betra.er ogefin en illa. 11'''' með geymi þig guð og sankti T'ctur nú og alla tíma." Næsta morgun fór Guðrún til Randíðar og bað hana að flytja Birni bréfíð. Þóttist Randíður sjá á Guð- nimi. hvernig í öllu var henni erindið Ijtift. Þegar Björn ,var búinn að lesa bréfið, bjóst Randíður við því, aS nú myndi hennar dagur upp renna. I Húnaþingi voru til forna jarðir Dlfsá og Skriða; eru þær nú En það fór á annan vt-j;, því að þó i eyði, og sér þeirra hvergi, ístöðulítill væn', sá Björn, að miss- "f''1^- bjó efnaður bóndi, er, inn átti hann Randiði að þakka, og Bjarni hét, en á Skriðu bjó vellauð- bað hana því burtu að ganga ugur maðtir, Sveinn að nafni. Vorti hana aldrei síðan. þeir þíikkiiðu sjálfum scr það eftir á, að vel fór. Og þessi hugsun sætti hann við hlutskifti sitt, en hann vissi ekki. að það var huggtin heimspek— innar; — hvernig átti hann. að vita það'? Ilann var einfaldttr maður. < »g þegar hann einstóku sinnum renndi ótjóst grttn í, að hatin hefði ef til vill átt að re>na að sveigja til örlagastrauminn, þá bar hann lýsi— steinana á uppha fsstafina. og hugg- um'n barst honum frá bÓkinni, sem hann skildi ekki. Bróður l'.irni fannst tiininn aldrei ætla að líða þetta kvöld, og klukk- urnar aldrei intmdti ætla að kalla. En svo kiim bróðir Roðbjartur Þórðarson inn. Hann var krypp- lingur og hændur mjög að bróður Birni. "Ilerra ábóti biðttr þig, bróðir Björn, að koma til sín í stofu að lokn.ttm aftansöng," sagði bróðir Roðbjartur. Bróðir Björn skildi ekki, , hvað hann gæti viljað, cn glcymdi að hug- leiða það fyrir rabbi bróður Roð- bjarts, scm allt af kom honuni vcl. HIÐ IMÝJA GOLDEN GLOW SPECIAL EXPORT ALE "BEST BY EVERY TEST" Nú fáanlegt fyrir leyfishafa í Manitoba. Vagnarnir fara alstaðar. Pantið það í kössum eða smákössum frá hinu nýja ölgerðarhúsi voru í Ft. Rouge. í j PELISSIERS LTD. j I SIMI41 111 I Að loknum aftansöng gekk bróöir Björn í ibótastofu. "V'ðvart faðerni hefir skipað mcr hiugað." sagði haim og latit Eysteini ábóta. Herra Eysteinn ábóti var kominn ' að íotum fram og hafði stýrt klaustr i Yilt þú komast áfram Velgengni er einungis þeirra, sem eru reiðubúnir að grípa tækifærið, þegar það gefst. Eruð þér? Eða eruð þér ánægð að fljóta úr einni lágt launáðri stöðu í aðra? Nútíðar verzlun krefst þekkingar og kunnáttu. Hún bíður ekki eftir að óreyndir byrjendur læri einhvern graut í starfi sínu. Látið ekki vankunnáttu standa yður fyrir þrifum. Byrjið kaupsýslustarfið rétt. Elmwood Busfness College veitir fullkomna kenslu í öllum kaupsýslufögum. Sér- stakar greinir kendar ef æskt er. Ágætlega lærðir og hæfir kennarar, sem hafa haft virkilega starfsreynslu, tryggja gagnkvæma kenslu. Sífeld eftirspurn eftir ELMWOOD LÆRLINCUM. Námsgreinir Bookkeeping, Typewriting, Shorthand, Spelling, Composition, Grammar Filing, Commercial Law Business Etiquette High School Subjects, Burrough's Cal<íulator. Verð: Á mánuðl Dagkensla......$12.00 Kvöldkensla......5.00 Morgunkensla .. . . 9.00 t é*mmo Skrifið eftir fullum upplýsingum til skólastjórans. 210 HESPLER AVE., ELMWOOD. Talsími: 52 777 Heimili: 52 642

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.