Heimskringla - 18.05.1927, Blaðsíða 5

Heimskringla - 18.05.1927, Blaðsíða 5
WINNIPEG 18. MAÍ 1927. HEIMSKRINGLA 5. BLAÐSIÐA ÞJE R SEM NOTIÐ TIMBUR KAU PIÐ AF The Empire Sash and Door COMPANY LIMITED Birgðir: Henry Ave. East Phone: 26 356 Skrifstofa: 5. Cólfi, Bank of Hamilton VERÐ CÆÐI ANÆGJA. Þegar Jóhann skáld var heima í æsku, var að hahs áeggjan alin kvíga, aS vorlagi, þegar nóttin var björt. Jóhann batt um háls kvígunnar bréf- spjald, dró kross á spjaldifi og letr- aSi á þessi orð: "Satans óviniruir verndi j'ig." Þessi kvíga lifði og var kölluö Krossa. En eigi varð hún langlif. — Henni var lógað, þegar hún var að 2. eoa 3. kálfi. Kýrin var svo óynd- isleg i háttum, að heimilisfólkiS viidi eigi við hana tæta. Stundum bölvaði hún í básnum eins og blótneyti, krafs aði bæli sitt og reyndi aS slíta sig lausa. Fleiri óhemjukæki hafSi Krossa í frammi og aS öðru leyti lét hún illum látum. Eitt sinn fékk faðir minn kvígu- kálf hjá Sigurjóni á Laxamýri, til uppeldis. Sigurjón lét flytja kálfinn á fyrsta dægri vestur yfir Laxá, í Mýrarselið, sem var beitarhúskot frá Laxamýri. ÞaS sagði Sigurjón, er hann fann fötSur minn aS máli: Eg þorði ekki annað en flytja kálfinn burt á fyrsta dægri, því það var farið að snörla í honum." Þessi kvíga Jifði nokkur ár, en gafst illa. Sífelt bar á óáti í henni. Oft hallaði hún á i básnum, einkan- lega undan gestkomu, ranghvolfdi augunum, blés úr nösum og gaulaði illilega. Þau uröu endalok hennar, að hún fannst lærbrotin í haganum, þar sem engin torfæra var né nokk- urskonar hætta — i sléttri mýri. En hvað mundi hafa valdið þess- um undrum? mundi sá segja, er þetta les eða heyrir. Af hverju skyldu kálfarnir hafa drepist? Þar er hnút- urinn, sem reyndar er lítt leysanleg- ¦J1& — Eg læt sögusögnina leysa hann — að því leyti sem henni er til þess trúandi. , Einu sinni var fjósadrengur á Laxamýri, sem ekki þótti leysa verk sin vel af hendi. Sögusögnin. sú, sem eg styðst við, greinir ekki ártalið. Þess er getið, aS hann hafi fengið á- kúrur harSar og jafnvel refsingu fyrir hirSingu á kálfi eða kálftun. Drengur tók sér nærri aðbúðina, hafði i heitingum þess háttar, að svo kynni að fara, að framvegis myndi kálfauppeldi á Laxamýri takast ekki betnr en sér hefði tekist. Að svo mæltu hengdi hann sig viS fjósbitann eða fjóshlöðubitann. I búskapartið Sigurjóns á Laxa- mýri, var hjá honum fólk lan.gvistum, t. d. hjón, er hétu Jóhann Og Jakob- ína, og vir'ðist mér þeim bregða fyrir i Bóndinn á Hrauni. Þessi Jóhann var fjósamaður lengi á Laxamýri og Jakobína íjósakona. — Fjármaður Sigurjóns gamall hét Jósep. I bú- skapartíð sona Sigurjóns var þar \ La.xamýri í mörg ár vinnukona, er hét Soffía, eldabuska. Allt þetta vinnufólk var gamaldags, sem svo er kallað, þ. e. a. s. hafSi enga nýja- brumsmenntun hlotið. I>essi hjú sáu öll, sögðu svo frá, hlöð'ustrákinn, en svo var kallaður þessi skuggabaldur, sem ætía rná að drepið hafi kálfana. — T>au lýstw honum svo að hann væri í mórauðri peysu, lítill vexti og á- lútur, enda sáu þau hann helzt þann- ig staddan, að hann var að bisa við kálfa og handleika á þei mgranirnar. AS þeim fyrirburSi séSum tók aS færast hrygla í kálfinn. Og að því búnu.voru dagar kálfsins taldir. Ymsir menntamenn, sem komist hafa á snoðir um þessi "Fróftarund- ur", bera sér í murni Og hafa boriS, að þessum fádæmum muni valda og valdið hafi sóttkveikjur, sem lifi og hrærist i fjósi eða hlööu og borist hafi í vit og liffæri kálfanna. St't lausn gátunnar er ósennileg. FjósiS og fjóshlaSan hafa veriS rifin eins og gerist og gengur og öllu umturn- að. Hey í hlöðunni hefir veriS meS ýmsu móti, stundum grænt. en oftar þó rauöornað. Ver'Sur eigi séS, að þar sé sóttkveikjuhæli. Grundvöllur þeirra bygginga er þokkalegur og um gengni 611 í fjósi og hlöðu alla tíS- ina, sem um er að ræða, í betra lagi, því að búhöldar hafa setiS aS höfuö- bóli þessu um langan aldur. Kýr og naut á Laxamýri —allt aðfengiS — hafa vevið viSlika hraust og langlíf, sem nautpeningur annarsstaðar. — llvorki hefir berklaveiki n.é tauga- veiki legið þar í landi, og ekki held- ur aðrar sóttir í fólki né fénaSi. Þser sögur eru gamalkunnar um allt land og gerast enn í dag — aS sögn — að þeir bændur missa fén- að á undariegan hátt. sem slá eöa láta slá svokallaða bmiublctti á engj- um eða útjöðrum túna. A þeim liggja þau ummæli. að viti liggi á. ef út af brugðið banninu. Og sagl er að þær vættir, sem þetta banna, láti hefndirnar konia fram. I»að er jafnan örSugt að ákveða, hvers vegna fénaður verður fyrir vanhöldum. þeg ar ein skepna fellur frá eSa fáeinar skepnur. En öðru máli er ;iS gegna meS þessi vanhöld á Laxamýrarkálf- unum. Þau hafa haldist við í 100 ár að minnsta kosti og þó lengur. Engar þjóSsagnaýkjur eru að verki i þessum !>æ. Heimildirnar eru þann- ig, aS taka má í hendurnar á þeim, öllum, að undansldldum sögusiign- um gömlu hjúanna á Laxamýri, sem þóttust hafa séð hl'óffustrókinrt. Sú heimild er ekki handföst Þegar reynt var að ala kál fa á Laxamýri, var honum skotið inn í ganda bœinn, sem var spölkorn frá fjósinu. Svo sagði mér Egill Sig- urjónsson, sem var að mestu leyti heiniildarniaður niinn að þessu æfin- týri, að eitt sinn hefði karl á heim- ilinu spurt eftir þvi, hver kominn væri. TTatin þóttist sjá. í ljósaskift- um, mann ganga inn í gamla bæinn, en, þar var þá kálfur. sem átti aS ala. Enginn maSur hafði komið né gengið inn í bæinn. En á þeim degi svarf aS kálfinum svo, að hann dó. Þar mundi hlööustrákurinn verið hafa að verki. Guíim. Frio"j6nsson. —Tsafold. Nilsson skipstjóri. Eftir Arna ()/a. I'að var rétt fyrir aldamótin, að yfirgangur erlendra botnvörpunga byrjaði hér við land fyrir alvöru. Landhelgisgæzluna hafði þá danska skipiö Heimdallur, og gekk hann vel fram þann tíma ársins. seni hann var hér við laud. En á haustin Og fyrri hluta veti'ar var landið varnarlaust. að kalla mátti, íyrir ásælni Og yfir- gangi útlendinga. OtSu þeir þá uppi hér eins og stigainenn. og voru 6- svífnari en d;emi eru til nú á dögum. Arið 1899 var I íannes Hafstein sýslmnaSur í Isaf jarðarsý.slu. Þá var þaí um háustiS, dagana 4.—9. október, að enskt botnvörpuskip var Stöðugt á veiðum inui á I Kraíirði. og var oft að toga alveg uppi i lands- steinum. Dýrfirðingum þótti þetta illur vágestur. Tóku þeir því sam- an ráfi sín og gerðu sendimanu, Criið- i«')ii ]''riðriks,son að nafni, á fund sýslumanns til þess að kæra skip þetta. Kom C.uðjón til [safjarSar hinn 9. október og bar niál þetta upp fyrir sýslumanni. Brá haun þegar við og fóí um nóttina með sendi- nianni yfir til Dýrafjarðar. og komu þeir þar að nioigni. \'ar þá skijiið að veiðum fratinmdan llaukadal. og1 ðrskammt tmdan landi. Hannes lfafstein fékk sér nú bái Og fór við 6. manu út að skipimt. Var veður kalt Og hráslagalegt. — .Menm'rnir, setn me<>' honum voru, hétu : Jóhannes GuSmundsson, l'.essa- stöSum, GuSmundur Jónsson á Bakka J i'm l'úrðarson, Jón Gunnarsson og Guðjón I'riðriksson. sa er áður var nefndur. A botnvörpnskipinu var einn ls- lendingur, Valdemar Rögnvaldsson að nafni, búsettur í Keflavik. Var þaS mál manna. að hann hefði þekkt sýslumann áður en báturinn náði skip inu, enda þótt jsýslumaður væri í yíirhöín utan yfir einkefinisbúnigi sínum. Segir sagan, að hann hafi varaS skipverja við því a'ð hætta væri á ferSum, því þeir bjuggust til varn ar nie'S barefltun þá er báturinn nálg- aSist. SýslumaSur ávarpaði nú skip- stjórann og vildi fá að komast upp á skipiS, en hinn svaraði aðeins ó- notum dg skömnmin. Reyndu báts- verjar þá aS ná í kaSal, sem hékk út ólöglegum veiSum hjá Jótlandsskaga og íluttur til Frederikshavn. Sagan um viðureign Hannesar Hafstein við botnvörpunginn á Dýra firði, var Tryggva enn í fersku minni þar sem hann hafði heyrt hana rétt áður en hann steig á skipsfjöl i Rey- kjavík. — Ketnur honum þá undir- eins tii hugar: Þetta skyldi þó aldrei vera sama skipið? "— OYALI-------' hét það — og mun þá eigi hafa van- byrðis, en tók.-t ]>að ekki, og seig ! tag R úrir framan og ST fyrir af báturinn þannig aftur meS skipinu, sem var á hægri ferð. I'egar bátur- inn kom aftur undir skut. náðu báts- verjar í vörpuvírinn og drógust svo með skipinu um stund. En er skip- verjar sáu þaö, þutu þeir aftur í skut með ('ipttin óg óhljóðum og bái'u sig vígamannlega. Hannes Hafstein sýndi þá einkennisbúning sitm og krafSist ]>ess af skipstjóra, aS hann léti sig ná uppgöngu á skipiS. h'n skipverjar svöruðu með því, að skjóta þungri og stórri ár á bátverja, en. til allrar hamingju htttt hún engan þeirra, því að hverjum þeim, sem árin hæfði, hefði verið stórmeiðsl eða bani búinn, SíSan slökuSu skipverj- ar allt i einu á vörpuvírnum. I.enti þá vírinu á bátinn, svo að hann stakkst á stefni'S og sökk. tan — að málað hafði verið yfir ])á stafi? Tryggvi lét ekki við það sitja að draga þetta tvennt saman í huga sin- um. Hann símaði þegar til Ölafs Tlalldórssoiiar, sem þá var á islensku skrifstofunni í Kaupmannahöfn, og" sagði honum frá grun simun. Ölafur var heldur eigi sá maður, að hann hleypti þessu fram af sér, hver- su ótrúleg, sem honum hefir sagan virst — Hann snéri sér þegar til hinna dönsku stjómarvalda. Þá var svo komið, að Nilsson skipstjóri á •Rovalist" hafði gengiS inn á sætt i Frededikshavn fyrir landhelgisbrot og var i þann veginn að fara þaðan Stóð aðeins á því að hann hafði feng ið skipsskjölin afhent. Var hann nú kyrsettur að nýju og kom þá upp úr Skipverjar skeyttu þessu engu, en; kafinu, að þetta var sama skipiS er fóru að draga inn vörpuna. — Máttu valdið hafði manndrápunum á Dvra þeir þó sjá. að allir þeir, sem bátn- : firði 10. október þá um haustið. Vom a« 1);^ stefndi frá landi °S ***f ein" ttm höfSu veriS, voru i bráðum lífs- nú þfír af skipverjum. Nifeson skip. j "^ 5 Stýnshúsi. Siðan het.r það háska. Jóni Gunnarssyni og Guðjóni' stjf.ri (sænskurV, Holmgrén stýri. i skip ekki sest.") tókst að ná í bátin.n og héldu sér þar. ' maðu'r og Rugaard matsveinn settir | Daginn eftir að skipin þessi tvö Executive Offieers of theNational Committee for the Celebration o/ the Diamond Jubilee o/ Confedera tion. En hinir fjórir skolnðust nokkuð í burtu. Voru þeir allir ósyndir nema sýslumaður. sem var syndtir eins og selur og hið mesta karlmenni. — Reyndi han neftir föngum að bjarga þeim félögum Jóhannesi GuBmundi i vat'ðhald þeim. og mál höfðaS , létu í' haf frá Grindavik, fór maður I þaðan niSur til sjávar til þess aS gá | ir hádegi og komið gott veður. En á Dýrafrði er hann kom niður fyrir sjávarkamb- Vegir forlaganna eru órannsakan- »8 kindum. Var þ<á komið fram und- legir. Eftir hermdarverkið lættir ^kipið í haf og bjóst vist eng-!'»"' milli Húsatófta og JárngerSar- Og Jóni l'nrðarsyni og draga þá að'inn við. að hægt nnmdi að hafa hend staða, rekst hannþar á sjórekinn bátnum. Lá þá við.sjálít að það : ur i hári sökudolganna. En þaS er' mann í fjörunni. Virtist honum sem og vandamenn gætu merkt af hver myndi verða til þess, að hann drukkn alveg eins og forsjónin hafi ætlast L»f W™K leynast meö manni þessum maðurinn væri. Sýslumaður mun að ástæSan til þess, aS þessi saga kont upp, mun vera sú, aS eilefta likið, sem náSist, var mjög skaddað á höfSi, svo mjög, aS vart mundi þekkjanlegt þeim, er manninn þekktu í lifanda lífi. En eigi var þaS skip- stjóri. — A6 undirlagi sýslumannsins í Gull- bringu- og Kjósarsýslu rannsakaöi hreppstjóri nákvæmlega, hvort eigi væru nein merki á likunum, er vinir aði þar, þvi að í fátinu, sem á hinum til þess að málið kæmi>t upp. Xils- |°íí >* ha»n mundi nýkominn á land. drukknandi mönnum var. drógu'þeir son fer utan en getur eigi stillt sig »ar hann með belg á baki, kominn sýslumann hvað eftir annað i kaf. og ' um að fara i landhelgi Danmerkur. t "PP m' fjörumáli og lá þar bj;'t bonum I'ar er hann tekinn. Tryggvi Gunn- j annað stigvélið i fjorunni, og varð arsson sigldi til Danmerkur um sama e'K' annafi séS en. aS maSurinn hefSi eyti, en fréttir áður á skotspónum um ' í=jálfiir dregið það af sér. Maður sá er liikið fann, gerði þegar aðvart. Hreppstjórinn, Einar Jóns- En i landi sáu menn aðfarirn-iá Jótlandi, og dettur það þegar i hug ' son á llúsatóftum, skarst í leikinn ar og var skotið fram tveimur bát-f — Sem f;estum numdi þó hafa hug-j Var hinn sjórekni maður þegar flutt- um til þess að reyna að bjarga þeim kvæmst —¦ að hér sc sama skipiS og á úr til kirkju. l'angað kom maddama félögum. Er bátar þessir vom komn-: DýrafirSi. Ef honum hefði eigi Ilelga Ketilsdóttir, systir Ólafs bónda ir miðja vegu milli lands og ^iyps, dottiS þaí i httg, og ef þeir Olafur; á Kalmannstjörn, og gerSi á honum var svo að sjá sem skipverjar iSr-1 Hálldórsson hefCu eigi báðir brugðið tvær 1í ígunartilraunir. — En þær mttn hann ekki hafa komist í aðra þrekraun meiri. Skipverjar horfðu á þá félaga berjast við dauðan rétt utan, viS borð Dýraíjarðarslysið. Af tilviljun rekst stokkinn, en það létu þeir ekki á sig hann á fréttina utn landhelgishrotið fá. tiðust framferols síns, því að þeir geiðu sig liklega til þess að skjóta eins fljótt við og þeir getðu, inyndi reyndust báðar árangurslausar, og Nilsson hafi sloppiS frá Frederiks- út björgunarbáti. En þó hættu þeir<havn. Er það undarleg atvikakeðja. við ]>að aftur og fleygðu út kaSli og sem verður þess valdandi, aS söku- bjarghring til hinna druknandi manna, dólgnum er náð. I'á voru sokknir þeir þrir, sem ekki Skal nú fljótt yfir sögu farið í náSu í bátinn. Þeim Jóni Gunnars- biíi. Hinn 27. marz 1900 voru þeir syni og GuSjóni tókst aS ná í bjarg félagar þrír dæmdir í undirrétti, Nils hringinn, en Hannes Ilaístein náði' son til 18 mánaða betrunarhússvinnu. i kaSalinn og brá honum utan um 3000 kr. sekt til landssjóSs tslands og sig. Mátti ekki tæpara standa, því 200 kr. sekt til rikissjóðs Dana fyrir að uni leið og hann hafði bundið landhelgisbrot hjá Jótlandi inn haust- sig þannig, leiS yfir hann. Varji^- Síýrimaður var daemdur i 3x5 hann órmagna af sjávarkulda og á-1 <'aS<'i upp á vatn og brauS, og mat- reynslu og vissi ekki af sér fyr en sVt-'mn í 4x5 daga upp á vatn og nokkru siSar. Höfðu þá skipverjar hrauö. þá dregið hann og hina 2 upp á þil-! Svo fór máliS til hæstaréttar í far. I.águ þeir þar milli heims og helj- ar þangað til bátarnir komu frá landi Með þeim fluttust þeir i land og voru born.ir heim til Matthiasar O- lafssonar í Haukadal. Þegar er skipið hafði losnaö við menn þá, er björguSust, lét það i haf og höfðu menn ekki meira af því í það sinn. Rjuggust margir við DannTiirku. Var Nilsson þá dæmd- ur í tveggja ára betrunarhúsvinnu; 3000 kr. skyldi hann greiða lands- sjóSi Islands og ríkissjóði Dana 200 kr. Auk þess skyldi hann greiða Hannesi Hafstein 750 kr. i skaBabæt- ur og ekkjum 2 þeirra matma, sem drukkmtðu, annari 3600 kr., en hinni 1100 kr. Dómur hinna var staðfest- ur i hæstarétti, en Nilsson var dæmd- veitti þá maddama Helga likinu ná- bjargirnar. Þegar eftir að fyrsta likið fannst, var gerð gangskör aS því aS leita i fjörunum og komast eftir því, hvar skipið miindi vera og hvort enginn hefði komist af því lifs á land. Sú leit reyndist svo, að af skipinu fannst rekið borðstokkar. stefni og "hekk". Nokkru siðar fannst eitthvað rekiS af kolum. en aldrei fannst neitt af innanstokksmumim skipsins né áhöld- um. einnig hafa lagt svo fyrir; aS sæjust engin merki (tatoveringar) á ein- hverju liki, þá skyldi aSgæta hvort eigi mætti ráða þaS af öSru, hver maðurinn væri, t. d. hvort ekkert væri í vasa líksins, er I^enti á þaS, eða þó ekki væri annað en hringur á hönd með stöfum. Nú vildi svo til, að af þessum 11 likum voru 10 meS merki á handlegg eSa hönd ,en ellefta líkið ekki. En á hönd þess var einbaugur. Vegna þess að höndin var sollin, varð hon- um ekki náð af, nema því aöeins að hann væri sagaSur sundur. Var til þess fenginn maður frá Stað, SigurS ur Héronýmusson aS nafni. Fund- ttst þá innan í hringnum stafir. Skrif aði hreppstjóri þá hjá sér, en ætlaSi jafnframt aS senda hringinn til skipa félagsins, er skipiS átti, svo að hann kæmist til ástvina mannsins. Xú voru smíðaðar kistur að öll- um þessum líkum og þau kistulögö. I'á v.tr jiað annaðhvort nóttina á eftir, eSa næstu nótt, aS mann. sem býr í Bergskoti, og Bjarni Ölafsson hét ,dreymir það, að maður kemur En úti í lóni, sem er rétt fram af,á gluggann h.iá honum. Bjarni þekk að ekki yrði hægt að hafa hendur '"' ''' Þ6** *$ flytjast af landi burt i hari sökudólganna, þvi að þeir hi'ifðit málað yfir sttma stafi i nafni Og númeri skipsins. Gátu þeir sý^lu- maður eigi lesið annað en þetta: OYALI H 42. svonefndum Brunnum, fundust lik 10 niamia. Voru þau slædd þar upp. Sex líkin voru allsnakin, aS öSru leyti en því, að eitt þeirra var með mitt- isól. Af ]iessu mátti sjá liað, að þessir menn höfSu drukknað í svefni, eða skipið farið meðan þeir lágu í hvílum sínmn. En lik skipstjórans fannst ekki og hefir ekki fundist. En ]x'i gekk sú saga. að lik hans hefði rekið og verið bcifuðlaust. Var það af ýmsum tekiS sem tákn þess, að forsjónin hefði viljað' refsa honum eftir úttöku hegningarinnar, vegna i íyrir íramferðið á Dýrafir'ði. Menn þess að hani). var útlendingur, Svíi. I eru gjarnir ;i að trúa slíku, og þvi Vitum vér nú eigi, hvemig fór ] fékk saga þessi svo byr undir vængi, með hegningu Nilssons, en bitt er I að hi'm barst um land allt. En þaS víst að hann er kominn til Englands j vitmn vér sannast um þetta að segja. öndverðan vetur 1901 ö| fær þá nýtt ---------------------- ski)) til forráða. — Hét það "Anlaby"- ] '") Talið er að skipið muni hafa far A þessum árum var hér enginn Sigldi hann því skijii þegar til veiða! ist aðfaranótt 14. jan. ritsími né talsimi og bárust þvi fregn hjá Islandsströndum. I ir seint og illa yfir landið. En hér Um miðjan jantiar 1902 sáust t\ stóð svo á, að skip kom frá Vest- botnvörpungar undan Grindavik og fj<"'i'ðum hingað til Reykjavíkur fám "voru þar að veiðum. sjalfsagt i land- dögum seinna og flutti fregnir af 1 helgi. L'm kvöldið gerði afspyrnurok þessum atburði — Hinn 26. október! á landsunnan og diminviðri. .F.sti sigldi TVyggVÍ Gumiareson banka- þá mjög sjó þar syðra, eins og vant stjóri héSan með "Laura" til Kaup- er, þótt i hægara veði i -é. Hættu skipin þá veið'tmi samtimis <ig héldu til hafs. Af afdrifum þeirra er það að segja aS eftir nokkra daga kom annað skip ir eigi þennan mann og hefir aldrei séð hann fyr. Þessi maSur talar til Bjarna og biður hann aS sjá svo um. aS hann fái aftur þaS, sem tekiS hafi verið af sér. l'm morguninn segir Bjarni þenna dramu sinn. og þótti hann undarleg- ur. Var þá gestkomandi hjá honum SigurSur Héronýmusson, sá er fyr getur. Þegar hann heyrði drauminn, brá honum í bfún og hugsaði me.N sér eitthvað á þessa leið : ''l'að skyldi þó aldrei hafa verið' maðuriim, sem eg sagaði hringinn af. og nú hefir vitjað Bjarna í draumi og er að kalla eftir hringnum ?" Þetta var þó þeim mun óliklegra sem Bjarni hafði eigi hugmvnd um hringinn. Samt sem áSur fer Sigurður heim til hrepp- stjórans; en hvaS þeim fór á milli, (Frh. á 8. bls.) mannahafnar og hafði frétt um at- httrð þennan rétt áður en hann fór "T.attra" kom tj) Kattpmannahafnar 8. nóvember og þann sama dag varð Tr. gengiS þar inn i veitingahús. | ið til Keflavíkur og hafði þá sögu , l'ar voru dagblöðin til sýnis og í aS segja, aS skömniu eftir að skipin - þeim sá Tryggvi smáfrétt um þaS, létu út frá Grindavík, hefðu þau að ertskur botnvörptmgur, "Rjyal- orðið viðskila, og hefSu þeir seinast ist" tið nafni, haf'ði veriS tekinn aS séS þaS til hins skipsins, "Anlaby", "Justicia" Private School and Business College Portage Ave., Cor. Parkview St., St. James, JVinnipeg. Auk vanalegra námsgreina veitum viö einstaklega góSa til- sögn í enskri tungu málfræSi og bókmentum, meö þeim til- gangi aS gjöra mögulegt fyrir þá sem frá öörum þjóCum koma aS láta í Ijós beztu hugsanir sínar á fósturmáli sínu Enskunni, eins vel og innfæddir geta gjört. Heimskringla mælir meS skóla þessum, og selur "Scholar- sbips" átækifærisverði. Þetta tilboö gildir aSeins til 31. áglist. Það kostar yður ekkert aS bi'ðja um frekari upplýsingar. i J

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.