Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi


Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 05.02.1913, Blaðsíða 3

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 05.02.1913, Blaðsíða 3
XXVIL, 4.-5. ÞJOÐVILJINN. 15 Danskt gufuskip, „Volmer" að nafni först við Englandsstrendur á jóladags- morguninn, og varð að eins tveim mönn- um bjargað, þ. e. skipherranum, eg ein- um hásetanna. Skipið lenti í ofsa-roki, og sökk nær *ð vörmu spori, er verstu sjóirnir tóku *ð ganga yfir það. Af skipverjum fóru fyrst átta í annaa skipsbátinn, og hvolfdi honum þegar, og drukknuðu þeir allir. Hinii níu fóru þá í hinn bátinn, þar á meðal skipherrann og stýrimaðurinn, er varð brjálaður, og réð á skipherrann, en andaðist litlu síðar, og svo hver af öðrum, er á bátnum voru, nema hvað skipherraun, og einn hásetanna, slóruðu af, sem fyr segir, — báóir meðvitundar- lausis í bátnum, er þeim loks varð bjargað. Höfðu þeir þolað afar-mikla vosbúð, og orðið að þola bæði hungur og þorsta. 29. des. síðastl. fór 83 ára gamall karl Clausen að nafni, sem farþegi í lopt upp í flugvéJ, og sagðist nú geta dáið róleg- ur, e,r hann kom niður aptur, — hafði einhverju sinni dreymt, að hann fiygi í loptmu, og taldi nú draummn rætzt hafa. Noregur. ísalög mikil, eða áfreðar á jörðu i Lappmörkinni nú um áiamótin, ogmælt að hreindýr hafi þá fallið þar á sumum stöðum. „ t Dáinn er ný skeð (seint i des. síð- astl.) málarinn Ludvig Skramstad, fædd- Ur að Hamri í Noregi 30. des. 1855. Hann málaði einkum landlagsmyndir, og þykir eigi hvað sízt vert um myndir hans, er sýna landið að vetrinum til, eða skógana, er þokur eru. f Látinn er og í síðasta desember- mánuði Liestbl, fyr ráðherra, og nokkr- um sinnum forseti lögþingsins. Hann var og skáldmæltur, og eru kvæði hans ort á „landsmálinu", sem svo er nefnt. Bretland. Aðfaranóttina 24. des. síðastl. varð húsbruni í Islington á Englandi. Þar brunnu hjón inni, og tvö börn þeirra, og þrír menn aðrir skaðbrenndust einnig. Ameríski auðmaðurinn John Pierpont Mot gan — fæddur í Hartf'ord i Con- neeticut, einu Bandaríkjanna - varð ný skeð fullra 75 ára að aldri. Danska blaði „Politiken" getur þess — eptir ameriskum blöðum —, að eigur hans: i bönkum, járnbrautum, og hluta- bréfum ýmiskonar, hafi fimmtugfaldast á siðustu 20 árum, eða freklega það, — hafi árið 1892 numið alls: 527,282,564 I dollurum, en nemi nú: 26,854,254,628 dollurum. Pierpont Morgan kvað lifa mjög blátt áfram, — sinnir bókum, og listgripum ýmiskonar, sem honum hafa safnast. Mannalát. —o— I?að hefir dregist helzt til lengi, að birta á prenti fráfall tveggja merkis- kvenna í Dýrafirði, eptirkomendum vorum til fróðleiks og sjálfum þeim til maklegr- ar sæmdar. J?ær unnu báðar trtilega í kyrrþey og vörðu öllu lífi sinu öðrum til góðs, og mannfélaginu til heilla í öllu, sem þær náðu til. J?ær bárust ekki mik- ið á, létu ekki mikið yfir sér, <m létu þó margt og mikið gott af sér leiða. I?ær lifðu báðar um langt æfiskeið á sama heimili, og dóu báðar á sama árshring, en sín á hverju án. 1. Ingibjöiy Jónsdóttii, fædd 10. maí 1822 dóttir Jóns bónda í Hringsdal og síðar í Stapadal í Arnarfirði, Björnssonar á Dynjanda, Pálssonar hins ríka á Dynj- anda, Jónssonar. — Jón Björnsson var bróðir J?orbjargar,konu Símonar skipstjóra Sigurðssonar, og voru þeirra synir hinir nafnkunnu Dynjandabræður í Arnarfirði. Kona Jóns Björnssonar og móðir Ingi- bjargar var Kristin. dóttir Bárðar Guð- mundssonar hreppstióra í Arnardal, Bárð- arsonar, en Bárður Guðmundsson var bróðir Kristjáns dannebrogsmanns í Vigur og Ebenzers á Ármúla, föður ágætismanns- ins Kristjáns dannebrogsmanns í Reykj- arfirði. Móðir Kristinar, en ammalngi- bjargar, var Sigríður, dóttir Jóns yngra Arnórssonar, sýslumanns í Keykjarfirði í ísafiarðarsýslu. Bárður Guðmundsson var fyrsti maður hennar (sbr. Sýslum.æfir II. B., bls. 240). Um uppvöxt og uppeldi 116 »yrst vikja talinu að öðru, og brosti hún þá, — þóttist fikilJH. hvar fiskur lá UÐdir steini. Filippus vildi auðsjáaDlega leyna því, sem frekast var unDt, að honum hefði nokkru sinni verið nokkuð aDnt um Mary en mselti þó: ^Jeg held, að flestir hér i grenndinDÍ vorkenni UDg- frú Stirliag, enda veit eg um œig. að ekki vildi eg eiga B'lt uodir náð frú Barminster. — Hán er mesta hörku- nal, avo að eg er jafn vel stundum hræddur við hana!u „Jeg man t d. um kvödið, er þér komuð til heTra- ^arðsins", mælti hann enn frerour, „að þá sá eg, — eg °eið þa j forstofuDni - , að frú BarmÍDSter var á gaDgi r«m og aptur á graspallinum, með manDÍ, sem var í lerðafötum, og virtist vora langt a? kominn". flÞað var svipurinn, er þá var á frú Barminster", ttætti Harcrurt enn fremur, „er olli þvi, að eg veitti þeim ^Ptirtekt. — Hún virtist vera afskaplega reið, — engu 'kara, en maðurinn hefði vakið mestu gremju hennar, gremju, sem ollí þvi, að hún missti algjörlega valdið yfir ejAlfri sér". F>lippus hrökk við, er hanD mælti þetta. nSkyldi það geta verið?" mælti hanD. .Fyrirgefið, Hu£— urinn verið sami g°) en mér datt allt í einu í hug, hvort gamli mað- sem fru Barminster átti tal við, getur eigi hafa raaðurion, sem drukkDaði?" Lola leit á hann Þau VOru þá á gangi í garðinum, — heim að hús- mu, og lötruðu í hsegðum sínum. En allt í einu nam Lola staðar, og mælti hálfc- nlægjandi: „Þetta er kiánaleg imyndnn, hr. Harcourt' Hefði 105 hun þá föl, og þreytuleg! Mér þótti það leitt, en eígi veit eg, hvað valdið kann að hafa!u Filippus anasaði þessu engu, — hafði allan hugann við kvöldið, er hann var boðiun til herragarðsios. Skyldi þá gefast gott tækifæri ? Um þetta var haDn að hugsa, — flatmagandi í legu- stól, er stóð í skjóli trjánna, á húsflötinni. og var honum þá færður seðill, frá LyDch Towera herragarðÍDum. Neðan uadir efni miðans stóð DeÍDÍð „Lola Dou- glass", og sté Wóðið þa þegar ört fram í kinnarnar á honum. Ef'ni miðans var, að Lola beiddi hann, að finna sig. nÞér getið orðið mér að miklu liði" — stóð í seðl- inum —. Jeg ætia að biðja yður, að leika eina persón- una í eÍDum smá-leikanna. og treysti því, að þér skorist ekki undan því". Filippus var m'i fljótur að bfia sig, og lagði þegar af stað til herragarðsins. Gekk hann hratt, þó að hiti væri mikill, ud» leið hans lá um þorpið. Veitti hann því þá eptiitekt, að maður nokkur stóð í dyrunum á veitÍDgakránni, og var að reykja vindil. „Skrítinn karl", hugsaði Filippus líkastur Spánverjal Hvað ætli hann sé hér að gera?" Maðurinn einblindi á eptir Filippusi, —sá, aðhacn hafði veitt honum eptirtekt, og geðjaðist eigi vel að því. Hann gekk nú tii veitingamaDnsins, er sat, hálf- mókandi í stól, sem var rétt fyrir innaD dyrnar „Getið þér sagt mér, hver maðurinn var?u spurði hann. „Maðurin,n sem gekk hérna fram hjá? Eigið þér

x

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi
https://timarit.is/publication/131

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.