Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi


Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 05.02.1913, Blaðsíða 4

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 05.02.1913, Blaðsíða 4
16 ÞJCÐVILJINN XXVIL, 4.-5. Ingibjargar sálugu er mér ekki kunnugt, enda þarf ekki svo mjög að grafast eptir því, hún bar sjálf þess glöggar menjar, að uppeldið hefir verið hið bezta og jaf n vel fyrirmynd, þvi hvað ungur nemur, það gamall hefir, enda þurfti hún, engu BÍður en aðrir, að neyta þeirra andlegu og líkamlegu krapta, sem hún hafði hlotið. „TJng var eg Njáli gefin" gat hún sagt, því 19 ára gömul giptist hún, 22. sept. 1841, Olafi syni Jóns bónda Olafssonar i Haukadal, og voru þau þar síðan alla stund til þess Olafur dó á Gamlárskvöld 1899, eptir 58 ára hjónaband (sbr „Þjóðv." XIV. árg., bls. 22). Þau áttu saman 10 börn, sem flest náðu þroska aldri. Það er nokkuð vandasamt að lýsa þeirri konu svo að ekkert sé af henni dregið, enda verður það ekki gert hér. Hún var sjálf skrumlaus. og hefði ekki kært sig um margmælt lof, en þeim, sem kynntust henni að einl verj'u. mun seint gleymast hennar tilgerðarlausa ljúfmenska og háttprýði, gáfulegu og fræðandi við- ræður og sakleysislega blíða viðmót, allt fram í dauðann, þolinmæði í ölluni and- köstum æfinnar, og frábæra umhyggju fyrir velferð barna sinna, sem mönnuðust svo ágætlega undir hennar handleiðslu. Hún var sannkölluð gáfukona, fróð og minnug til hins siðasta og unní allri menntun. Henni var mjög annt um að líkna sjúkum og bágstöddum, og fekkst lengi við ljósmóðurstörf, þó aldrei hefði hún lært, enda var það næsta samboðið hjartalagi hennar og mannkærleika. Eptir það hún varð ekkja, dvaldi hún lengst hjá dóttur sinni, húsfrá Kristínu í Hauka- dal, og hjá henni andaðist hún þann 26. júlí 1911, kl. 4 f. m., 89 ára gömul. Börn hennar, þau er næst voru, húsfrú Kristín, Matthías alþingismaður og Jóhannes hreppstjóri á Þingeyri, stóðu fyrir útför hennar með rausn og sóma, enda áttu þau þar á bak að sjá góðri og merki- legri móður. 2. Sigi íctur Jónsdóttir i Höll í Hauka- dal, fædd 1834, dóttir Jóns bónda í Höll, Ólafssonar bónda í Höll, Jónssonar bónda í Höll, Þorvaldssonar bónda í Höll, Jóns- sonar bónda i Höll, Þorvaldssonar bónda í Haukadal, Jónssonar, Pálssonar, Ólafs- sonar prests og skálds á Söndum, Jóns- sonar. Kona Jóns síðasta í Höll og móðir Sigríðar, var Guðrún Sigmundsdóttir irá Ytrihúsum í Núpsþorpi Bjarnasonar, og var það góð bændaætt. Jón Olafsson í Höll og Guðrún áttu saman 4 dætur, sem allar giptust i Dýrafirði. — Hún var allan sinn aldur á sama bæ — það eg veit — og var vinnukona hjá Björgu systur sinni — sem var 10 árum eldri — og manni hennar Eggert bónda Magnús- syni, til þess hún giptist þar 1864, merkis- manninum Andrési skipstjóra Póturssyni, og voru þau þar alla sfcund, tit þess And- rés dó, 1. júlí 1892. Eptir lát hans var Sigríður þar húskona til þess hún dó 29. janúar 1912. Þau hjón áttu engin börn, sem til aldurs kæmust, en þau áttu samt 2 börn, sem þau gengu í foreldra stað. Þau tóku að sér nokkur börn vanda- manna sinna, meðal þeirra voru tvær stúlkur, sem báðar hlutu gott gjaforð fr£ þeirra höndum. Önnur þeirra er húsfrú Sigriður — sem bar nafn Sigríðar sál — kona Guðmundar Kristjánssonar skip- stjóra á „Vestra", hún er dóttir Guð- mundar bónda Eggertssonar i Höll, sem var systursonur Sigríðar sál. — Önnur fósturdóttir Sigríðar sál. og manns hennar, er húsfrú Marsibel Ólafsdóttir, kona Matt- híasar alþingismanns í Haukadal, hún var bróðurdóttir Andrésar sál. Péturssonar,. en þau hjón voru mörgum fleirum til góðs og hjálpar en þessum, sem hér «r getið. Sigríður sál. var tryggðakona, háttprúð og að öllu hin heiðvirðasta mann- esk>, og vel að sér gjör um flesta hluti. S. Gr. B. 13. nóv. síðastl. (1912) andaðist að heimili sinu, Öxney á Breiðafirði, Jóhann óðalsbóndi Jónasson. Hann var fæddur í Skoreyjum á Breiða- firði 10. okt. 1833. Foreldrar hans voru: Jónas Jóhanns- son og Guðrún Steinólfsdóttir, og missti Jóhann föður sinn, er hann var á tíunda árinu. Jóhann heitinn var þríkvæntur, — kvæntist fyrst Ingveldi Þorgeirsdóttur, er var ekkja Páls bróður hans, s«m drukknað hafði. Jóhann og Ingveldur áttu ekki barna. Arið 1860 reisti Jóhann sálugi bú í Fagurey og bjó þar siðan, unz hann fluttist í Öxney vorið 1884. Meðan er hann bjó i Pagurey, missti hann Ingveldi, konu sína, en gekk nokkru 106 við hann? Hann hoitir Hareourt, oe býr, ágsmt móður sínni, þar sem „The Grange" netnist". „Jeg hy^e: hann vera málfærslumanD, eða eitthvað þvi likt", mælti gestgjatinn enn fremur, og geispaði. „En ekki bygg eg hanD vera mjög vinnusaman", bætti hann við. ókunnugi maðurinn hnyklaði brýrnar að mun „Málfaerslumaður? hugsaði haDn. „Skyldi hann vera í sama félaginu, sem —?" Síðan sagði hann, og þá svo hátt, að gestgiafinn heyrði: _Hann þarf ef til vill ekki að vinna?" .0, nei", svaraði gestgjafinD. „Hann stendur til að fá offjár! Faðir hans var meðeigandi alþekkts hlutafélags i miðbænum i Lundúnum, og vann bæði fyrir sig og haon!u „Þakka yður fyrir upplýsiogrnar!^ roælti ókuDDUgi maðurinn, og tók dagbtað, og lét, sem hann færi að lesa. „Það er sama félagið", tautsði hann í báifum hljóð- um. „Jeg verð að hafa hraðann a! En sé heppDÍn með, borgar það sig vel, <ín lengi getur það gengið!" Gestgisfinn sat. odd stundarkorn, hálf mókaodi, en etcð svo upp. Hiti var mikill i veðri, sem fyr segir, og veitÍÐg- ÍDgarstofan troðfull nf þorstlátum gestum. „Nú, jeg verð Uklega »ð dragaast inn, og hjálpa konunni minni!" mælti bann. „Konan yðar dvaldi hér ekki lengi, hr. rninn!" bætti hann við, og gafókunnuga manninum hornauga. Ókunnugi maðurinn sneri sér við, og leit á hann. „Hver? Nú — konan mín! Húd átti c>kki anaað erindi, en að spjalla við mig um lítilsháttar viðskipti!" 115 henni var það í huga, að klófesta Patri«k. var lífið á herríigarðinum fremur tilbreytingalítið, og því sizt að furða. þótt það stytti henni og stundirDar, að gefa Harcourt ögr. uodir fótino. Emily hafði og látið eÍDhver orð fslla í þá átt, að Piiippus léti eigi litið með Mary og er eigi óhugsandi, að það hafi og ýtt undir hana, svo að hún lét meira með hann, eo ella. Eptir það, er IiÚd varð ekkja, hafði henni alls eigi komið til hue;ar, að giptast aptur, un« húo fór að hugsa um Patriek Barmioster. Húd átti mjög þægilega daga, og naut frelsisins í fullum mæli, og hvað átti henni þá að ganga til þess, að fara að bindast hjuskapar böndum? En það, að hún hitti frú Barminster, sem og þá oigi síður það, að húo hafði gefið í skyn, að dú vasri Patrick búinn að gleyma því, sem fyr befði verið þeim á milli, — hafði espað hana. Ed heimska var það af henni, að fara þá að gefa Filippusi Haroourt undir fótinn. Þegar Filippus og hún voru á gangi í þorpinu, — létust þurfa að kaupa hitt og þerta, er til kvöldskemmtun- arinnar þyrfti, hafði honum að nokkru tekizt, að fá úr henni ólundina, snm kuldaglettni Patr'ck's hafði baKað henni. Þau röbbuðu þá um bitt og þetta, og Lola kom samræðunni að lokum að Mary. Iunti hún nú Filippus eptir ýmsu, er haua snerti, og eagði hann henni allt af létta; en það var að vísu fæst, er heDni var eigi kunnugt um áður. Hán veitti þrí eptir tekt, að Gilippus vildi þá lem

x

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi
https://timarit.is/publication/131

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.